واضح آرشیو وب فارسی:نیک صالحی: مفهوم فراسوي ارتباط از طريق در گير کردن افراد و يافتن راهي براي برقراري ارتباط بهتر آنان با ديگران به طور عملي و تجربي مورد مطالعه قرار گرفته است. به گزارش سرويس نگاهي به وبلاگهاي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، در وبلاگ "دريچهاي بسوي ارتباطات" به نشاني http://majdnia.blogfa.com درادامه ميخوانيد: در اين تجربه که سعي دارد مفهوم فراسوي ارتباط را بيان کند، بيشتر از وجود کودکان استفاده شده است. بدين ترتيب که از گروهي از کودکان خواسته شده است تا راهکارهايي را ارائه دهند که چگونه ميتوان بدون استفاده از قطعات پلاستيکي لگو، خانهاي بسازند؟ در اين مطالعه محقق سعي کرده است تا به وسيلهي يک اورهد بتواند بر اساس آنچه که کودک بيان ميکند؛ تصويري مطابق با گفتههاي آنان را ترسيم کند و خانهاي را که آنها در ذهن خود دارند و آن را بيان ميکنند؛ به تصوير درآورد. زماني که محقق خانهاي را که بر مبناي گفتههاي کودک تصوير ميکند ، با آنچه که وي شرح ميدهد متفاوت ميشود؛ لحظهاي است که ارتباط به حداقل ميرسد و گاه ممکن است کاملا گسسته شود . وقتي از کودکان در اين مورد سوال ميکنيم، برخي از آنها تقصير اين قطع شدن ارتباط را به گردن کسي که تصاوير را ميکشد، مياندازند و هر گونه کوتاهي از جانب خود را رد ميکنند. از سوي ديگر برخي از کودکان به هنگام بيان تصوير ذهني خود از يک خانه، مطالبي يا اطلاعاتي ارايه ميکنند که يا ناقص بودند يا نهايتا موضوع را به بيراهه ميکشاندند که خود به خود ارتباط منجر به گسست ميشد. کودکان دريافته بودند که بايد به هر طريقي ارتباط را به طور محکم و صحيح برقرار نگهدارند، به خاطر اينکه خودشان نتوانستهاند اطلاعات صحيحي ارائه کرده باشند و در يک شرايط فراسوي ارتباطي قرار گرفته اند ..يک بار آنها دريافتند که راهي را که براي برقراري ارتباط پيدا کرده اند، داراي مشکل است، بنابراين آنها توانستند راه بهتري را براي ارتباط خود برگزينند و ارتباط گران خوبي باشند. ارتباط موثر در سايهي درک متقابل طرفين ارتباط ميسر ميشود و کودکان در صدد يادگيري راههاي بهتر ارتباط از طريق فرايند فرا ارتباط هستند به ويژه زماني که آنها در اين باره فکر ميکنند و در چگونگي بر قراري ارتباط وحفظ آن با هم صحبت ميکنند. همچنين آنها فرا ميگيرند تا چگونه ميتوانند فرايند فراسوي ارتباط را مورد آزمايش قرار دهند . زماني که چشم اندازها و ديدگاههاي زندگي واقعي خود را در آن در آميزند و ياد بگيرند که در هر مورد که ابهام، پيچيدگي و شرايط غير واضحي در روابط آنها وجود داشته باشد، از همديگر بپرسند و پاسخ سوالهاي خود را بيابند. اين مهم است که افراد ، فراسوي ارتباط را بشناسند و با اين مهم که در مسير همکاري و همراهي و همسويي بدان نياز دارند، توافق داشته باشند. در هر شرايطي که گروهي از مردم با هم کار يا زندگي ميکنند، قطعا مواردي وجود دارد که در آن به توافق رسيدهاند. اين موارد ، خواه پيش پا افتاده وخواه مهم ، موضوعاتي هستند که همدلي و همراهي ايجاد مي کنند، هر چند که يکي از اعضاي گروه آن را به اکراه پذيرفته باشد. در يک ارتباط اوليه ، روابط متعددي وجود دارند که هريک از آنها داراي ويژگيهاي ارتباط اصلي بوده و منجر به تحکيم آن مي گردند. تصور کنيد که شخصي تلاش مي کند تا بهترين نوع پيتزا را از لحاظ نوع پخت ، مواد به کار رفته ، نوع سس ، پنير ، خمير... تعريف کند. هر توافقي از سوي وي و ديگران ، به دنبال بحث هاي زياد و طرح پرسشهاي مختلف صورت ميگيرد ( هرچند که ممکن است طرفين بحث ، نظراتشان را تغيير دهند). تجسم کنيد شخص مورد نظر ما به همراه طرفين بحث خود ( که در مورد انتخاب بهترين پيتزا به توافق رسيدند) طرحي را به عنوان يک طرح تبليغي مطبوعاتي جهت درج در يک روزنامه آماده کنند. قطعا بدانيد که آنها نخواهند توانست به تنهايي ارتباط خودشان را تا رسيدن به يک توافق در مورد اصلاح متن آن ادامه دهند. شايد مکانيسم ديگري بتواند نقطه نظرهاي آنان را انتقال دهد مثلا ارتباط چهره به چهره ، تماس تلفني ، يادداشت برداري ، ارسال مطلب ، و .... اين يک فراسوي ارتباط است. فرايندي که نتايج آن نمي تواند به شکل رسانه اي عمومي، کارساز باشد. در يک محيط ايده آل ، فراسوي ارتباط نمي تواند ناديده گرفته شود ، چرا که آن دقيقا جزئي از کالبد ارتباط است. ...
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: نیک صالحی]
[مشاهده در: www.niksalehi.com]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 640]