واضح آرشیو وب فارسی:روزنامه تعادل: وزیر امور خارجه ایران در سفر شیلی عنوان کرده که برای هر بانکی که مایل به کار در ایران باشد نامه «آرامش از اوفک» خواهد گرفت. اما این چالش در میان است که این وعده تا چه اندازه امکان پذیر خواهد بود. اگر آقای ظریف بتواند این نامه را بگیرد بهترین تعبیری که از این اقدام می توان کرد، «جالب بودن» آن است. زیرا اگر چنین نامه یی از ناحیه اوفک صادر شود، به باور من دست کمی از برجام ندارد و به نوعی می توان آن را برجام 2 نامگذاری کرد. با مهیا شدن این نامه، قاعده به کلی تغییر می کند. شرکت ها و بانک های آسیایی و اروپایی که در شرایط فعلی نمی توانند با ایران کار کنند دچار معضلاتی همچون عدم صدور مجوز اوفک هستند، بنابراین آنان می ترسند با فعالیت دوباره در ایران مشمول جریمه های سنگینی شوند. اگر وزیر خارجه کشورمان بتواند چنین مجوزی از این اداره بگیرد، موضوعات و مسائل ما حل شده و می توان شاهد ورود شرکت ها و بانک های بین المللی در کشور بود. نمونه این شرکت ها ایرباس و بوئینگ است، اینها آمادگی خود را برای سرمایه گذاری در ایران اعلام کردند اما معضل اصلی شان مجوز اوفک است. اگر چنین مجوزی را بگیرند صرف نظر اینکه بانک ها وشرکت ها در ایران سرمایه گذاری کنند، سد تحریم ها نیز کاملا شکسته می شود. در گام بعدی باید این سوال را مطرح کرد که آیا اساسا امریکا غیر از آیین نامه هایی که براساس برجام ابلاغ کرده، متعهد به تضمین های اضافه است یا خیر؟ ما کل توافقی که داشته ایم با گروه 1+5 بوده نه فقط امریکا که در این میان هم تعهداتی از جانب هر دو طرف وجود داشته است. بنابراین این 5کشور هستند که می توانند تعیین کنند چه تضمین های دیگری باید صادر شود. در مقابل تعهداتی که ایران داده است قرار شده قطعنامه یی در شورای امنیت سازمان ملل تصویب شود که شش قطعنامه تحریمی را بی اثر کند. در این قطعنامه یی که قطعنامه های شش گانه را بی اثر کرده تعهدات باید اجرایی می شد. ایرانی ها به قول خود وفادار بودند و تعهدات خود را اجرایی کردند اما طرف غربی تاکنون متعهدانه برخورد نکرده است. آنها روی کاغذ تحریم ها را برداشتند اما در عمل و خصوصا مواردی که در قطعنامه 1929 بود کشتیرانی، بانک مرکزی و از همه مهم تر سویفت ما هنور هم در شرایط تحریمی به سر می برند. این در حالی است که موشک های ایرانی بهانه جدید غربی ها برای بدقولی های شان است. از سوی دیگر موضوع دیگری که مطرح است درخصوص تضمین هاست. این نامه از نظر حقوقی و تضمینی خیال بانک ها را راحت خواهد کرد. نامه «آرامش» اگر از سوی خزانه داری امریکا صادر شود حتی دیگر نیازی به تضمین نخواهد داشت و بانک ها نیازی به موارد دیگر نخواهند داشت. باید این موضوع را در نظر داشت که همه بانک ها از مجازات هایی که از سوی غرب و امریکا صادر می شود، می ترسند. فراموش مان نشود در گذشته چندین بانک غربی حتی تا سقف 9میلیارد دلار از سوی امریکا جریمه و متهم شدند که در ایام تحریم با ایران همکاری می کردند. بانک ها می ترسند و اگر نامه «آرامش» از سمت امریکا صادر شود، بدون شک مساله را حل شده بدانید. مساله دیگر که باید آن را بررسی کرد تعیین دولت جدید امریکا و نقش آن بر قطعنامه ها یا تضمین هایی است که باید به رسمیت شناخته شوند. عادت های بین المللی پیچیدگی ها، آثار و تبعات مختص به خود را دارند. با تغییر دولت ها امکان ندارد قراردادهایی که دولت قبلی با سایر کشورها بسته آنها به رسمیت شناخته نشوند. به طور مثال دونالد ترامپ، کاندیداتور جمهوری خواهان اعلام کرده در صورت رییس جمهور شدن، قطعنامه ایران را پاره خواهد کرد. این در حالی است که به هیچ عنوان چنین امکانی وجود ندارد. قطعنامه یک توافق بین ایران و امریکا نبوده و نیست. این توافق و تضمین های آتی بین این دو کشور نیست، بلکه با جهانیان است که به سر منزل مقصود رسیده است. دنیا سازمانی به نام سازمان ملل دارد و این سازمان ملل، شورایی به نام شورای امنیت دارد که 5عضو دایمی و 10عضو غیردایم دارد. قطعنامه هایی که نوشته می شود، باید توافق 5کشور در آن دیده شود چراکه اگر هر یک از این پنج عضو به قطعنامه رای منفی دهند وتو می شود و آن قطعنامه دیگر امضا نخواهد شد. حال چه آن 6قطعنامه یی که علیه ایران در شورای امنیت تصویب شد و چه قطعنامه 2231 که 6قطعنامه قبلی را بدون اثر کرد هیچ یک ارتباطی به امریکا ندارد و یک تصمیم کاملا بین المللی است و تغییر دولت تاثیری در قطعنامه نخواهد داشت. اما در این میان یک مساله است و آن اینکه به هر حال قدرتی که رییس جمهور امریکا دارد بسیار زیاد است. در امریکا پایه های قدرت را 3مرجع تشکیل می دهند. کاخ سفید، کنگره و دیگری سنا. در شرایط فعلی اکثریت سنا با جمهوری خواهان است اما در آینده بدون شک سناتورهای دموکرات برنده خواهند بود و با این حساب کنگره در اختیار آنان خواهد بود. اگر ترامپ که بسیار بعید است منتخب مردم امریکا باشد، رای بیاورد، تنها ریاست جمهوری را دارد و سایر حمایت ها از او دور خواهد ماند. بنابراین فقط می تواند چوب لای چرخ بگذارد و نمی تواند قطعنامه شورای امنیت را بی اثر کند و برای برجام مشکلی پیش نخواهد آمد. بنابراین ما وحشتی از انتخابات امریکا نخواهیم داشت. مگر اینکه یک حادثه غیرمترقبه در رابطه ایران و امریکا پیش بیاید که آن تاثیرگذار باشد وگرنه در حالت عادی همه چیز روند طبیعی خود را طی خواهد کرد.
جمعه ، ۵شهریور۱۳۹۵
[مشاهده متن کامل خبر]
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: روزنامه تعادل]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 72]