واضح آرشیو وب فارسی:نیلکوه: به گزارش نیکلوه؛ ضرب المثل ها که جزئی از فولکلور یا دانش عامیانه را تشکیل می دهند، در هر زبان و فرهنگی کم و بیش دیده می شوند. شکل گیری ضرب المثل ها بر اساس موازین علم و منطق نبوده و دارای هیچ گونه پشتوانه و استدلال منطقی نیست. از آنجا که نمی توان جامعه ای را یافت که تمام اعمال و رفتار افرادش منطقی و حساب شده باشد، بنابراین جامعه ای را نمی توان یافت که در آن ضرب المثل شایع نباشد. باید گفت افراد هر جامعه هرچه از مراحل رفتارهای سنتی و غیرمنطقی به طرف رفتارهای منطقی و حساب شده تر متمایل می شوند، از رواج امثال و حکم کاسته می شود و افراد در تایید یا نفی امری کمتر به ضرب المثل استناد می کنند؛ زیرا در اثبات یا رد موضوع مورد نظر خود بهتر و بیشتر می توانند از استدلالات منطقی استفاده کنند. اما آنچه مسلم است این است که موضوعات دربرگیرنده ضرب المثل ها در جوامع متفاوت بوده و بیانگر مسائل مورد علاقه یا انزجار مردم و در واقع انعکاسی از فرهنگ اصیل و شایع هر جامعه است (کلهر، 1380). با این وصف امروز به نقل حکایت کوتاهی از ضرب المثل «تا بوق سگ» می پردازیم. ************************** این ضرب المثل را امروز در مورد افرادی به کار می برند که تا دیروقت کار می کنند و یا تا دیروقت بیرون از خانه می مانند. در اصل این عبارت به معنای انجام کاری در مدت زمان طولانی و دیر وقت است. مثلا می گوییم فلانی تا بوق سگ کار می کند. و اما ریشه آن: بازار در ایران نقش مهمی داشته و دارد. بازارهای ایرانی به شکل سنتی دارای چهار مدخل هستند که در دو انتهای دو محور اصلی واقع بوده که با درهای بزرگ چوبی بسته می شد. مراقبت از این بازارها کار سخت و مهمی بود. درست است که هر حجره و مغازه ای با استفاده از درهای چوبی بسته می شد؛ اما این درها از امنیت بالایی برخوردار نبودند. از همین رو امنیت اصلی بازار بسته به درهای اصلی و نگهبانان بازار بود. نگهبانان درهای اصلی بازار از اذان مغرب تا اذان صبح در بازار مشغول کشیک دهی بودند. اما از آنجا که بازار بزرگ و امکان بازبینی همه جای آن غیرممکن بود، نگهبانان، همراه خود سگ هایی درنده هم داشتند. این سگ ها به سگ های بازاری معروف بودند که به غیر از مربی خود هر جنبنده ای را می دیدند، مورد هجوم قرار می دادند. از همین رو با نزدیک شدن به مغرب، نگهبانان سگ ها را در بازار رها می کردند و در همان هنگام در بوقی که از شاخ قوچ ساخته شده بود، می دمیدند. این کار برای این بود که هر فردی که در بازار بوده، حجره اش را ببندد و بازار را ترک کند. این بوق چندبار به صدا در می آمد و دیگر حتی مشتری آخر وقت هم حساب کار خودش را می کرد و می دانست که اگر دیروقت برای خرید به بازار برود شاید جان سالم به در نبرد. گزارش از: مریم محمدی
پنجشنبه ، ۱۹آذر۱۳۹۴
[مشاهده متن کامل خبر]
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: نیلکوه]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 25]