واضح آرشیو وب فارسی:خبر آنلاین: وبلاگ > بادی، نزهت - کل فیلم ماجرای نوشته شدن یک کتاب با چشم است، کتابی که موقعیت تلخ و دشوار مردی را روایت می کند که به جز پلک زدن هیچ کار دیگری نمی تواند در زندگیش انجام دهد. یکی از دوستان خیلی اتفاقی گفت که درست این هفته یک سال از شروع نوشتن خیالبافها می گذرد. می بینید چقدر زود گذشت. نمی دانم هنوز از این بازی خوشتان می آید یا خسته تان کرده ام. برای من که خیلی خوب بود. درباره فیلمهای مورد علاقه ام نوشتم و حسابی لذت بردم. تازه چند تا دوست فیلم باز هم پیدا کردم. راستش را بخواهید چیز بیشتری هم از این صفحه انتظار نداشتم. فیلم هفته پیش همه مردان رئیس جمهور ساخته آلن جی پاکولا بود که برای روزنامه نگارها و ژورنالیستها فیلم محبوبی است. اما این هفته می خواهیم دوباره سراغ یک فیلم عجیب و نامتعارف دیگر برویم که امیدوارم آن را دیده باشید، وگرنه برای حدس زدن اسم آن به دردسر می افتید.کل فیلم ماجرای نوشته شدن یک کتاب با چشم است، کتابی که موقعیت تلخ و دشوار مردی را روایت می کند که به جز پلک زدن هیچ کار دیگری نمی تواند در زندگیش انجام دهد. اما جالب است که همین فیلم کاری می کند که آدم دوباره زندگی را کشف کند و به این نتیجه برسد که در بدترین شرایط هم می توان بهترین کار زندگیمان را انجام داد.فیلم شروع فوق العاده ای دارد. حدود 20 دقیقه ابتدایی همه چیز از زاویه دید شخصیت نشان داده می شود و ما از میان زوایای نامعمول و قابهای نامتوازن، رویاها، آرزوها و خاطرات او را می بینیم که در حال سفر به سرزمینهای دور و ماجراجویی هایی بزرگ است. بعد ناگهان از این صحنه های پرتحرک و انرژی به تصویر مردی بی حرکت می رسیم. مردی که در زندان جسمش اسیر است ولی در درونش صدای بال پروانه ها را می شنود. فیلم پر از نماهای درشت چهره هایی است که به دیدار مرد می آیند. آنها مجبورند کاملا به چشم مرد نزدیک شوند تا او بتواند آنها را ببیند. از آنجا که این نماها نقطه نظر مرد است، آدم احساس می کند که این افراد به ما خیره شده اند و بعد ناخوداگاه فکر می کنیم در موقعیت مرد قرار داریم و وحشت زده اعضای بدنمان را حرکت می دهیم تا از سلامتمان مطمئن شویم و تازه وقتی خیالمان راحت می شود که همه چیز روبراه است، از خودمان بخاطر همه کارهای نیمه تمام و نکرده زندگیمان خجالت می کشیم.صحنه مورد نظرم جایی است که پرستار گفتاردرمانی برای اولین بار تلاش می کند تا به بیمار استثنایی اش بیاموزد که چطور با پلک زدن با او حرف بزند و با این کار شور زندگی را دوباره به وجود ناامیدش بازگرداند.زن با صبر و امید عجیبش که آدم می ماند آن را از کجا آورده، آرام آرام حروف را می گوید و مرد بیمار با زحمت و مشقت زیاد حروفش را با پلک زدن انتخاب می کند. زن حروف را کنار هم می چیند و کلمات و سپس جمله را می سازد و یکدفعه از خواندن آن به هم می ریزد و گریه اش می گیرد. مرد گفته است: می خواهم بمیرم.اگر متوجه شده باشید که درباره کدام فیلم حرف می زنم، حتما می دانید که مرد نمی میرد، بلکه زنده می ماند و به بزرگترین آرزوی زندگیش که نوشتن کتاب خاطراتش است، می رسد و چند روز بعد مثل پروانه ای که در خواب دیده بود، از پیله دردناک جسمش بیرون می آید و از این دنیا می رود.حالا نوبت شماست که اسم فیلم و کارگردانش را حدس بزنید و درباره آن نظر دهید.
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: خبر آنلاین]
[مشاهده در: www.khabaronline.ir]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 367]