تبلیغات
تبلیغات متنی
محبوبترینها
ساقدوش کیست ؟ | وظیفه ساقدوش در مراسم عقد و عروسی چیست ؟
قایقسواری تالاب انزلی؛ تجربهای متفاوت با چاشنی تخفیف
چگونه ویزای توریستی فرانسه را بگیریم؟
معرفی و فروش بوته گرافیتی ریخته گری
بهترین بروکر برای معاملات فارکس در سال 2024
تجربه رانندگی با لندکروز در جزیره قشم؛ لوکسترین انتخاب
اکسپرتاپ: 10 شغل پردرآمد برای مهاجران کاری در کانادا
بهترین سایتهای خرید تیک آبی رسمی اینستاگرام در ایران
صفحه اول
آرشیو مطالب
ورود/عضویت
هواشناسی
قیمت طلا سکه و ارز
قیمت خودرو
مطالب در سایت شما
تبادل لینک
ارتباط با ما
مطالب سایت سرگرمی سبک زندگی سینما و تلویزیون فرهنگ و هنر پزشکی و سلامت اجتماع و خانواده تصویری دین و اندیشه ورزش اقتصادی سیاسی حوادث علم و فناوری سایتهای دانلود گوناگون
مطالب سایت سرگرمی سبک زندگی سینما و تلویزیون فرهنگ و هنر پزشکی و سلامت اجتماع و خانواده تصویری دین و اندیشه ورزش اقتصادی سیاسی حوادث علم و فناوری سایتهای دانلود گوناگون
آمار وبسایت
تعداد کل بازدیدها :
1815085365
![نمایش مجدد: چرا باید در تشییع جنازه شرکت کرد refresh](https://vazeh.com/images/refresh.gif)
چرا باید در تشییع جنازه شرکت کرد
واضح آرشیو وب فارسی:دولت بهار: دولت بهار: زیاد یاد خدا کنید و یاد مرگ باشید. گاهی دیدی که تشییع جنازه ای هست، به شرط اینکه قول به کسی نداده باشی و نخواهی خلف وعده کنی، با اینکه غریبه هستی، برو و شرکت کن، ذکر موت انسان را از ذکر نفس دون و هوی و هوس دور می کند.به گزارش دولت بهار به نقل از فارس، آیت الله روح الله قرهی مدیر حوزه علمیه امام مهدی(عج) حکیمیه تهران در تازه ترین جلسه اخلاق خود به موضوع «خطورات و مراقبه» پرداخت که مشروح آن در ادامه می آید: *رابطه یاد و ذکر و خطورات خطورات نفسانی و شیطانی که در مقابل خطورات ملکی و ربّانی هستند، هر دو از یاد و ذکر برمی آیند. یا ذکر و یاد، یاد خدا خواهد بود که طبعاً خطورات ملکی و ربّانی می شود. یا ذکر و یاد انسان، یاد شیطان و جلوات دنیا خواهد بود که این جلوات دنیا، خطورات را ملکی نخواهد کرد و خطورات نفسانی خواهد بود و نهایتاً انسان به دام شیطان می افتد و شیطان بر او غلبه کرده و خطوراتش، شیطانی می شود. پس همه این ها از یاد و ذکر است. لذا در روایات شریفه خیلی راجع به این یاد، به نام ذکر صحبت شده است. نوع نگارش ذهنی انسان، از این ذکر و یاد رقم می خورد. خطورات می خواهد این را بگوید که اگر این طور شود، این طور می شود؛ اگر این شود، این می شود و ... . یعنی جلوتر می نویسد تا انسان را وادار به آن عمل کند. نوع نگارش ذهنی که از نگرش ذهنی انسان به وجود می آید که آن، یاد است، عامل می شود که یا انسان، الهی شود و یا نعوذبالله شیطانی. یعنی ملکی هم نهایتاً انسان را به الهی می رساند و نفسانی هم انسان را شیطانی می کند. یعنی خودش ابزار شیطان و نعوذبالله شیطان می شود. پس هر دو در یک جا ختم می شوند، یکی الهی می شود و یکی، شیطانی. تقابل حقّ و باطل. تقابل شیطان با اله. این نکته بسیار مهمّی است که باید انسان در آن، تأمّل کند. *عاقبت یک لحظه غفلت از یاد خدا! لذا اولیاء خدا یاد داده اند که در این نوع مطالب، انسان اگر می خواهد غافل نشود، دائم به یاد خدا باشد. در این دنیا هم معلوم نمی کند، چون همان طور که در جلسه گذشته بیان کردیم، دنیا عنوان مزرعه است، «الدنیا مزرعة الأخرة». لذا در این جا خیلی نمود پیدا نمی کند، البته این طور هم نیست که اصلاً نمود پیدا نکند، إلّا اهل تقوا که در مقام تقوا به أتقی رسیده اند که در جلسه گذشته هم بیان کردم: أتقی، حتّی آخر دنیا را هم می دانند و این بلاشک است. وقتی در تقوا رشد کردند و بالا و بالا رفتند و تالی تلو معصوم و أتقی شدند، می دانند، «وَ ما أُوتیتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلاَّ قَلیلاً». آن هایی می دانند که در مقام رضا قرار می گیرند و بعد از مقام رضا، شاکر می شوند، «وَ قَلیلٌ مِنْ عِبادِیَ الشَّکُور». امّا قاعده این است که همان آن ها هم می دانند که همه چیز در آخرت است، لذا برای این که حسرت نخورند، بیشتر تلاش می کنند. این روایت شریفه را دقّت بفرمایید، پیغمبر اکرم محمّد مصطفی(ص) می فرمایند: «ما مِن ساعةٍ تَمُرُّ بابنِ آدَمَ لَم یَذکُرِ اللّه َ فیها إلاّ حَسِرَ علَیها یَومَ القیامَةِ»، هر لحظه ای که بر فرزند آدم، بر این انسان می گذرد (وقتی با الفاظی مانند ابن آدم خطاب می کنند، همه را شامل شود، لذا اتّفاقاً اولیاء خدا بیشتر مراقبت می کنند و این ها فقهای حقیقی هستند که روایتش را بیان خواهم کرد) و او به یاد خدا نباشد (مثلاً فکرش به سمت دنیا رفت و خدایی نبود)، فردای قیامت به واسطه آن لحظه، حسرت می خورد. البته این را هم بدانید که اگر دنیا برای خدا باشد، آن هم خدایی می شود، «رَبَّنا آتِنا فِی الدُّنْیا حَسَنَةً وَ فِی الْآخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنا عَذابَ النَّار»، یعنی حتّی اگر اخذ همسر برای خدا باشد، این فکر، خدایی می شود. حبّ به فرزند اگر خدایی می شود، این عمل هم خدایی است. سرکار رفتن و درس خواندن اگر به این نیّت باشد که خدایا! چون تو گفتی: از تو حرکت، از من برکت، یا چون خودت به لسان نبیّ خود فرمودی: «أبغض النّاس عنداللّه بطّال النّهار و جیفة اللّیل»، مبغوض ترین انسان ها نزد خدا، کسی است که روزش به بطالت بگذرد و شب هم مانند مردار بخوابد. پس من برای همین که جیفه نباشم، در دل شب قیام می کنم، نه برای اجر آن چنانی. برای همین است که سرکار می روم و درس می خوانم که بطّال نباشم. امر توست که فرمودی: من بدم می آید، نه تنها بدم می آید، بغض دارم، نه تنها بغض دارم، بلکه مبغوض ترین فرد نزد من چنین کسی است. اگر انسان با این دید به این روایات نگاه کند، بگوید: من دارم سرکار می روم، چون به این روایت برخورد کردم و اگر روزم به بطالت بگذرد، بیچاره هستم. یک مسأله از احکام یاد بگیرم، تا روزم به بطالت نگذرد. یک روایت جدید یاد بگیرم، تا روزم به بطالت نگذرد. در مباحث علمی بیشتر جلو بروم، تا روزم به بطالت نگذرد. این نگرش که می گوییم، همین است که انسان براساس این نگرش، در ذهنش نگارش می کند و حالا براساس آن تفکّر جلو می رود و عمل می کند. تمام اعمال ما، چه خوب و چه بد، براساس آن نگارش ذهنی که آن هم براساس آن نگرش است، می باشد. یعنی این طور نیست که ما عملی را انجام بدهیم و شما تصوّر کنید این عمل، همین طوری صورت گرفته است. ما هیچ عملی را نداریم، بگوییم: همین طوری اتّفاق افتاد. همه این ها براساس آن نگرش ذهنی ماست، چه خوبش و چه نعوذبالله بدش. هر کدام از این ها رخ بدهد، همه این ها براساس آن نگرش ماست، یاد، ذکر. وقتی انسان یک لحظه یاد خدا نبود، فردای قیامت به واسطه آن لحظه، حسرت می خورد. اگر کارها برای خدا باشد، ایرادی ندارد. افراد که خدایی هستند، به صورت ظاهر همان کارهایی را می کنند که ما هم می کنیم، آن ها صبح به سرکارشان می روند، یکی تدریس دارد، یکی بقّالی دارد، یکی کار دیگری دارد و مشغول است. امّا با این نگرش کار می کنند که برای خداست. امّا طبق این روایت، اگر یک لحظه از دنیا را به یاد خدا نباشیم («ساعة» را لحظه هم تعبیر کردند)، در قیامت حسرت آن را خواهیم خورد، «ما مِن ساعةٍ تَمُرُّ بابنِ آدَمَ لَم یَذکُرِ اللّه َ فیها إلاّ حَسِرَ علَیها یَومَ القیامَةِ». پس اینکه جلسات متعدّدی است که در بحث خطورات توقّف کردیم، به این خاطر است که همه اعمال ما از این ذهن و خطورات سرچشمه می گیرد، لذا اگر این جا را درست کنیم، حسرت نمی خوریم. امّا اگر درست نشود، ولو یک لحظه، براساس آن در آنجا حسرت خواهیم خورد. لذا ابن آدم بیان کرد که مؤمنین را هم شامل شود؛ یعنی مؤمن! تو هم تصوّر نکن که اگر فقط یک لحظه غافل باشی، چیزی نمی شود؛ آنجا می فهمی که برای همان یک لحظه چه حسرتی خواهی خورد که چرا غافل بودم و چرا حواسم نبود؟! چرا موقعی که گفتند: صلوات بر محمّد و آل محمّد، من فراموش کردم و حواسم نبود صلوات بفرستم. چرا به ختم هم رفتم، حتّی یک فاتحه نخواندم. گاهی برخی این طور هستند، ختم می روند، امّا یک فاتحه هم نمی خواند، فقط برای این که حالا همسایه است، رفیق است، دوست است، فامیل است، می رود؛ به تعبیری جبراً است. امّا از این باب نمی رود که من باید عبرت بگیرم، «فاعتبروا یا أولی ألابصار». لذا یادش هم می رود که فاتحه بخواند. پس همه براساس آن نگرش است، برای چه رفتی؟ وقتی انسان با آن نگرش برود، یادش هم می ماند. امّا اگر به این خاطر می روم که دوستم است که خوب هم هست و یکی از مواردی حائز اهمیّت تسّلا دادن به دیگران است، امّا باید گفت: چون خود خدا گفته که مؤمنان با هم برادر هستند «إنّما المؤمنون إخوة»، می روم. چون برادر دینی ام است و می خواهم به او تسّلا بدهم. لذا اگر با این نیّت برود، مهم است. مثلاً در مجلس شادی کسی شرکت کند تا در شادی برادر دینی اش به شرط اینکه حرام نباشد، شریک باشد. در این صورت عروسی دارد می رود، امّا این، عبادت است. نگرش ها این طور اثرگذار است. *غفلت بنده و گله مندی خداوند! امّا باید مراقب باشیم تا در قیامت به خاطر این نگرشمان حسرت نخوریم. اگر نگرش، الهی نبود، فردای قیامت حسرت می خورد، «یوم الحسرة». در یک روایت داریم که این «یوم الحسرة» برای همه هست. چطور روز حسرت حتّی برای مؤمنین هم هست؟ معلوم می شود همه چیز براساس آن یک لحظه است، اگر یک لحظه غفلت کند، در آن دنیا حسرت خواهد خورد. شاید یکی از مطالبی که اولیاء خدا دائم در درون خودشان، این ذکر «إلهی لا تکلنی إلی نفسی طرفة عین أبداً» را دارند - که اقل در درون است و گاهی به لسان هم تبیین می کنند - به این علّت است که اگر انسان یک لحظه به حال خودش واگذار شود، براساس همان یک لحظه، برخی مواقع سقوط می کند و دیگر نمی تواند برگردد. این، خیلی خطر است که با یک لحظه، دیگر امکان برگشت نباشد. مانند شیطان که او هم در یک لحظه بود که سقوط کرد. خیلی از افراد را در تاریخ داریم که با یک لحظه سقوط کرد. برای همین است که بارها بیان کردم: هر کس یک لحظه تصوّر کند کسی است، همان لحظه، لحظه سقوط اوست. در مقال مناقشه نیست، یک لحظه حواسش نبود و گاز را دقّت نکرد، صبح بلند می شوند و می بینند که تمام شد و رفت. یک لحظه است، اگر در رانندگی همین یک لحظه را غفلت کند، مثلاً می خواهد به تلفن همراهش جواب بدهد، یک لحظه است، امّا تصادف آن چنانی می کند، همه به یک لحظه است. همین مثال های دنیویبرای حال اخروی انسان هم صدق می کند، اگر یک لحظه غفلت کند، تمام است، شاید دیگر برنگردد. امّا اقلش، اگر هم سقوط نکند، فردای قیامت متوجّه می شود که آن یک لحظه چقدر ارزش داشته، ولی او تصوّر کرده که یک لحظه است. یک دلیلش هم این است - این را حاشیه بزنم و بعدها به فضل الهی اگر زنده بودیم و بحث پیش رفت، در باب حبّ به خدا بیان می کنیم - «هل الدّین إلّا الحبّ» آیا دین جز محبّت است؟ پروردگار عالم می خواهد بندگانش فقط و فقط توجّه به خودش داشته باشند و لا غیر. لذا آن ها که یک لحظه غفلت می کنند، به تعبیر عامیانه پروردگار عالم از آن ها گله مند می شود که تو بنده من بودی، نباید حواست غیر از من جای دیگری (دنیا، نفس دون، شیطان و ...) می رفت. لذا شدّت حبّ پروردگار عالم به انسان از حبّ انسان به پروردگار عالم بیشتر است. کما این که در باب حبّ، روایات می فرمایند: به قدری حبّ خداوند به بندگانش زیاد است که از حبّ پدر و مادر به فرزند هم بیشتر می باشد. حتّی ذیل این آیه شریفه که فرمودند: «و نحن أقرب إلیه من حبل الورید»، بیان شده: من که دائم نزدیک شما هستم، من که این قدر شما را دوست دارم و از رگ گردن به شما نزدیک ترم، دیگر غفلت از من چرا؟! «الغفلة لماذا؟!». *زندگی روزمرّه با رنگ و بوی خدایی پس این خطورات از همین لحظه است و با یک لحظه شروع می شود که اگر انسان، غفلت کند، تمام است. لذا پروردگار عالم نگران است. پیغمبر اکرم، محمّد مصطفی(ص) می فرماید: «یقولُ اللّه عزّوجلّ»، خود پروردگار عالم می فرماید، یعنی یک نوع حدیث قدسی است. «إذا کانَ الغالِبُ على العَبدِ الاشتِغالَ بِی، جَعَلتُ بُغیَتَهُ و لَذَّتَهُ فی ذِکرِی»، هرگاه یاد من بر بنده ام غالب شود، خواهش و خوشى او را در یاد خود قرار دهم. یعنی خداوند می فرماید: من یاد خودم را بر بنده ام غلبه دادم که مشغول به من شود، فکرش جای دیگر نباشد و دائم یاد خدا باشد. همان طور که بیان کردیم این، حبّ است دیگر، اینکه می گویند: عاشق و معشوق دائم به یاد هم هستند، همین است. لذا در همان باب حبّ فرمودند: اگر کسی در خوشی ها یاد من بود، من در غم هایش بیشتر به یادش خواهم بود. چون ما معمولاً وقتی غم داریم، خدا را یاد می کنیم. یعنی پروردگار عالم می خواهد ما دائم یاد خدا باشیم و او را فراموش نکنیم. آن دامادی که شب عروسی اش است و وقتی می بیند اذان مغرب را گفتند، نماز می خواند. آن عروس خانمی که در هنگام اذان مغرب، به نماز می ایستد، مراقبه و مواظبت می کند. پروردگار عالم وقتی می بیند این عشق و دوستی و محبّت برقرار است، خوشحال شده و دوست دارد انسان فقط به یاد او باشد. بعد پروردگار عالم می فرماید: وقتی یاد من بر بنده ام غالب شد، او دائم از یاد من لذّت می برد. او دائم به یاد من هست و این برایش لذّت بخش است، لذا او عاشق من می شود و من هم عاشق او. آن عروس خانم که می گوید: الآن می خواهم نماز بخوانم، وقت نماز است، یعنی حتّی در شب عروسی اش هم یاد خداست. اینکه بتواند این خواهش نفسانی را کنار بگذارد، خیلی سخت است. آن هم با آرایش هایی که عروس خانم ها دارند و ...، حالا چه اشکال دارد وضو گرفته باشد و یا وضو بگیرد. خدا برتر است. وصلتی که با این حالت شروع شود، مسلّماً مبارک خواهد بود. مگر ما نداریم که در شب زفاف نماز بخوانید و اعمالی که در باب شفاف زفاف تبیین شده است، این ها همه می خواهد یاد خدا را بگوید که یاد خدا بر انسان غلبه پیدا کند. شاید در همان لحظه اگر یاد خدا غلبه پیدا کند، همه مطالب درست شود. من این را هم دیدم و هم از بزرگان شنیدم که بیان کردند: ما در شب عروسی، اوّل اذان، نمازمان را خواندیم و به فرزندانشان هم توصیه می کردند که شما هم اوّل اذان نمازتان را بخوانید. خیلی مهم است. حالا بعضی می گویند: صاحب جشن است، همه می روند و می آیند و ... . این ها مهم نیست، می تواند بگوید همه برویم نماز بخوانیم. الله اکبر را گفتند، بگوییم: وقت نماز است و برویم نماز بخوانیم. لذّت دیگری دارد. آن وقت است که در نسلشان اثر می گذارد و فرزندشان، طیّب و طاهر می شود. وقتی انسان در آن لحظات بگوید (ولو به زبان هم نیاورد، ولی با اعمالش دارد می گوید): خدایا! من یاد تو هستم، این ها همه به خاطر توست، تو گفتی: ازدواج کنید «و أنکحوا الأیامی منکم و الصّالحین من عبادکم و إمائکم». حتّی فرمودی: «إن یکونوا فقراء یغنهم اللّه من فضله و اللّه واسع علیم». امر رسولت را شنیدم که فرمود: «تَنَاکَحُوا تَنَاسَلُوا تَکْثُرُوا فَإِنِّی أُبَاهِی بِکُمُ الْأُمَمَ یَوْمَ الْقِیَامَةِ وَ لَوْ بِالسِّقْط». پیامبرت فرمود: «النکاح سنّتی فمن رغب عن سنّتی فلیس منّی»، امر بوده، اطاعت کردم. می شود انسان همه چیز خود را الهی کند، ضمن اینکه دارد امور روزمرّه خودش را هم می گذراند؟ آره عزیزم، می شود همان کاری که دیگران در زندگی می کنند، انجام بدهی، کسی نمی گوید زندگی روزمرّه تعطیل شود، بزرگان و اولیاء و اعاظم و اکابر ما، عرفای ما، زندگی روزمرّه را تعطیل نکردند. آن ها رنگ و بوی خدایی به زندگی خود دادند «صبغة اللّه». همان مطلب و مسئله را الهی کردند. یک کس دیگری هم دارد همان کار را می کند، امّا آن مسئله را الهی نکرده و تفاوت در این است. لذا اولیاء خدا همان کار را انجام می دهند که دیگران هم انجام می دهند، امّا دیدشان، دید الهی است، نوع نگرشان، نگرش الهی است. *زمانی که خدا، عاشق بنده اش می شود! پروردگار عالم می فرماید: هر گاه یاد من بر بنده ام غالب شود (یعنی همه وجودش بشود: من)، خواهش و خوشی او را در یاد خودم قرار می دهم؛ یعنی لذّت می برد از اینکه به یاد من است. برخی از اولیاء خدا را دیده بودم که حتّی در مجالس عروسی هم که شرکت می کردند - البته برخی از مجالس را که حرام بود، اصلاً شرکت نمی کردند -، با اینکه لبخند بر لب داشتند، امّا گاهی آهی می کشیدند و یا الله، الحمدلله و ... می گفتند. این طور یاد خدا بودند. زندگی خود را دارند، در مجلس شادی هم نشستند، امّا معلوم است که این ها غرق در خدا هستند. چقدر زیبا و عالی است. اگر انسان، این طور زندگی کند، تمام است. پروردگار عالم می فرماید: «فإذا جَعَلتُ بُغیَتَهُ و لَذَّتَهُ فی ذِکرِی عَشِقَنی و عَشِقتُهُ»، هر موقعی که این خواهش و خوشی او را در یاد خودم قرار دادم، عاشق من می شود. من هم عاشق او می شوم. وقتی خطورات انسان، الهی شد و مدام به یاد او بود؛ خدا هم در یاد او است. مگر می شود انسان یاد کسی باشد و او به یاد انسان نباشد؟! «القلب یهدی الی القلب» که در بین ما هم معروف است و در فارسی خودمان می گوییم: دل به دل راه دارد، همین است. انسان یاد پروردگار عالم باشد و پروردگار عالم به یادش نباشد؟! خداوند متعال که خیلی به یاد ما است. انسان یاد آقا جان، حضرت حجّت(روحی له الفداء) باشد - که بیان کردم: حداقل هر ساعت، انسان یک دعای سلامتی بخواند - و حداقل در هر ساعت، یک دعای سلامتی برای آقا جان بخواند، بعد آقا جان به یاد آن انسان نباشد؟! محال است! محال است! فرمود: «فإذا عَشِقَنی و عَشِقتُهُ رَفَعتُ الحِجابَ فیما بَینی و بَینَهُ»، موقعی که من عاشق او شدم و او هم عاشق من شد؛ حجاب بین خودم و او را برمی دارم. یعنی وقتی عشق، دو طرفه شد؛ چون خدا که عاشق هست و ما را دوست دارد. حسب روایتی که در احادیث القدسیّه است و یک موقعی مفصّل آن را در شب های قدر بیان کردیم، ابراهیم خلیل هم که یک مرتبه بر روی آن قالی نشسته بود و هر جا رفت و دید که گناه می کنند، نفرینشان کرد، خدا برای سومین بار به او عتاب کرد: ابراهیم! چه می کنی؟! اگر جای من بودی که همه خلق را می کشتی! من دارم می بینم که روز و شب چه گناهانی می کنند، در بستر حرام می روند، چه غلط هایی می کنند، تو خلق نکردی، من خلق کردم. خدا که ما را دوست دارد، این عشق یک طرفه درد است. اگر ما هم عاشق او شویم، آن وقت است که فرمود: «فإذا عَشِقَنی و عَشِقتُهُ رَفَعتُ الحِجابَ فیما بَینی و بَینَهُ»، حجاب ها از بین می رود و آنچه نادیدنی است، آن بینی. حجاب از گوش، چشم، ذهن و ... می رود. این که بیان کردم: اولیاء خدا در مقام أتقی و تالی تلو معصوم حتّی آخر دنیا را هم می دانند، به همین علّت است که تمام حجب برایشان از بین رفته است. اولیاء خدا، عرفای عظیم الشّأن، آن بندگان خالص خدا، آن مخلِصینی که مخلَص شدند، در دنیا هستند، با من و شما زندگی می کنند و اتّفاقاً پروردگار عالم هم فرمود: من به واسطه این ها عذاب را برمی دارم. مردان خدا، مردان الهی که بدون ادّعا هستند و گاهی اصلاً شناخته شده نیستند؛ این گونه هستند و حجابی برایشان نیست. *قهرمان حقیقی کیست؟ بعد هم فرمودند: «و صَیَّرتُ ذلِکَ تَغالُباً علَیهِ، لا یَسهُو إذا سَها الناسُ»، وقتی عاشق من شدند و من هم عاشق آن ها شدم و حجاب کنار رفت، کاری می کنم که اصلاً آن ها هیچ موقع دیگر من را فراموش نمی کنند و دچار سهو و غفلت نمی شوند. موقعی که مردم فراموش می کنند، این ها خدا را فراموش نمی کنند. گاهی می شود در زلزله و مطالب سختی که پیش می آید، موقعی که انسان می خواهد جان خودش را نجات بدهد و تصوّر می کند جانش به دست خودش است، دیگر کسی به کسی نیست و انسان متوجّه یاد خدا نیست، امّا آن ها فقط به یاد خدا هستند. در ادامه می فرماید: «اُولئکَ کلامُهُم کلامُ الأنبیاءِ، اُولئکَ الأبطالُ حقّاً»، کلام این ها، کلام انبیاء است. این ها حقیقت هستند، جوانمرد و قهرمان هستند. لذا قهرمان، آن کسی است که یاد خدا را فراموش نکند. قهرمان حقیقی آن کسی است که دائم ذکر خدا در وجودش غلبه پیدا کند، حالش، حال اولیاء خداست و وضعش، وضع دیگری است، این ها قهرمان هستند. چقدر زیبا و عالی می فرماید! *توصیه های أباالمهدی(ع) به شیعیانشان یاد خدا پس این خطورات این طور است و وقتی الهی شود، دیگر تمام مطالب و اعمال او هم الهی می شود؛ چون همه براساس آن فکر اوست. به خاطر آن به این مطالب می رسد. لذا امام حسن عسگری(ع) - که دیروز ولادت شریف آن حضرت بود - به شیعیان خود می فرمایند: «أَکْثِرُوا ذِکْرَ اللَّهِ »، زیاد به یاد خدا باشید. دستورالعملی از اولیاء خدا: شرکت در تشییع جنازه ها یکی از چیزهای دیگری هم که انسان را از ذکر غیرخدا دور می کند و خطورات نفسانی و شیطانی را سرکوب می کند، ذکر موت است. لذا بلافاصله فرمودند: «وَ ذِکْرَ الْمَوْتِ». زیاد یاد خدا کنید و یاد مرگ باشید. گاهی دیدی که تشییع جنازه ای هست، به شرط اینکه قول به کسی نداده باشی و نخواهی خلف وعده کنی، با اینکه غریبه هستی، برو و شرکت کن. یک موقعی یکی از اولیاء خدا همین طور بودند. ظهر منتظر بودیم بیایند، امّا هر چه منتظر شدیم، نیامدند. گفتند: آقا! حتماً با دوستان خود برنامه ای داشتند و جایی رفتند. وقتی بعدازظهر یا غروب خسته به خانه می آمدند، می گفتند: به نماز که رفتم، دیدم تشییع جنازه است و من هم رفتم و نماز را در بهشت زهرا خواندم. می پرسیدیم: آقا! چه کسی بود فوت کرده بود؟ می گفتند: نمی شناختم. انسان می فهمید که چشم های مبارکشان سرخ شده و اشک ریختند. کأنّ خودش را برای دفن برده اند. لذا خوب است که انسان برود و در غسّالخانه ببیند. البته حالا امروز مع الأسف به واسطه بداخلاقی های ما که بعضی ها فیلم برداری می کنند و ...، غسّالخانه بهشت زهرا را بسته اند و راه نمی دهند. امّا آن زمان این طور نبود. چون اصلاً موبایل و ... وجود نداشت. همین ولیّ خدا بدن آیت الله دزفولی را غسل داد، می دیدیم که آقا مرتّب اشک می ریختند و می گفتند: آقا! شما دارید می روید، ما چه کنیم؟ ما چطور می رویم؟ ما چه زمانی می رویم؟ چه کسی بدن ما را غسل می دهد؟ ... . ذکر موت، انسان را از ذکر نفس دون و هوی و هوس دور می کند. لذا فرمودند: «أَکْثِرُوا ذِکْرَ اللَّهِ وَ ذِکْرَ الْمَوْتِ ». همین کار را تمرین کنیم. ما هم به تشییع جنازه برویم، چه اشکالی دارد؟! من این را هم چند بار بیان کردم که بعضی می گویند: انسان وقتی به تشییع جنازه و بهشت زهرا می رود، خسته می شود، زده می شود، روحیه اش خراب می شود و ... ، برای غیر متّقین است. اولیاء خدا وقتی در تشییع جنازه می روند، وقتی می بینند که جنازه ای را غسل می دهند، وقتی آن حالات را می بینند و برمی گردند، اتّفاقاً فعالیّتشان بیشتر می شود. می گویند: خدا به ما یک مهلت دیگر داده است. در روایت هم داریم که وقتی از تشییع جنازه برگشتید، بدانید که خدا به شما مهلت دیگری داده است. اتّفاقاً تلاششان بیشتر می شود. امّا شاید برخی بگویند: این ها چه چیزهایی است که یاد می دهید، طرف مریض می شود. کجا مریض می شود؟! اتّفاقاً انسان باورش می شود که راستی راستی مثل اینکه مرگ هست، راستی راستی بناست که برویم. پس حالا که بناست برویم، با کدام عمل باید برویم؟ با کدام پرونده باید برویم؟! دستم، خالی است. خوب طبیعی است تلاشش بیشتر می شود. اتّفاقاً اولیاء خدا درست است که در قبرستان، گریه می کنند و اشک می ریزند، ناله و فغان می کنند، تا دم قبر می روند، وقتی سنگ های لحد را می گذارند، گریه می کنند، وقتی خاک می ریزند، گریه می کنند، امّا بعد از آمدن از قبرستان، یک فرحی هم در درونشان به وجود می آید، این که می گویند: الحمدلله، خدایا! ممنونتیم، مثل این که ما را برگرداندی! لذا تلاششان مضاعف می شود. *دستورالعملی برای انس بیشتر با قرآن: حفظ روزی یک آیه «وَ تِلَاوَةَ الْقُرْآنِ»، انسان زیاد قرآن بخواند و با قرآن خواندن، به یاد خدا باشد. یکی از مواردی که بارها بیان کردم و این قدر مهم است که باز در این جا هم بیان می کنم، شما هم چه در حوزه های علمیّه، چه در دانشگاه ها، چه در جمع های فامیلی، آن را تبلیغ و ترویج کنید که هر کس می خواهد سرباز آقا جان، حضرت حجّت شود، باید حافظ کلّ قرآن باشد و روزی یک آیه هم شده، قرآن را حفظ کند. به سمت حفظ قرآن حرکت کنیم، حتّی شده یک آیه. این برای حوزوی ها و دانشگاهی ها هم فقط نیست، عموم مردم این گونه باشند. برای جوان نیست، درست است که امید جوان بیشتر است، امّا این برای پیرمردها، پیرزن ها و همه و همه هم هست. کوچک و بزرگ برای حفظ قرآن برویم. اصلاً خود این باعث می شود که ما برویم و قرآن بخوانیم. همین که روزی یک آیه حفظ کنیم، سبب می شود که ما با قرآن، مأنوس بشویم. ای بسا اصلاً یک مواقعی روز و شب ها بیاید و اصلاً قرآنی را باز نکنیم و نخوانیم، مگر نفرمودند: یکی از کسانی که فردای قیامت از ما سؤال می کند، کتاب الله است. در خانه قرآن دارد، نخواند، نبیند، این قرآن از او سؤال می کند. بعضی از این بزرگان یک قرآن بیشتر در خانه شان نبود، آن را هم وقتی دیگر می دیدند دارد پوسیده می شود، عوض می کردند. دلیلشان هم این بود می گفتند: قرآنی که در خانه است، باید خوانده شود، اگر بیشتر باشد، از ما سؤال می کنند. این ها اعتقاد داشتند، یقین داشتند و چیزهایی را می دیدند. همان که فرمودند: «رَفَعتُ الحِجابَ فیما بَینی و بَینَهُ». پس یکی از این مطالب هم قرآن زیاد خواندن است. *صلوات بر رسول خدا(ص) اگر می خواهیم خطوراتمان، خطورات ربّانی باشد و از خطورات شیطانی دور شویم، یاد خدا و یاد مرگ، زیاد باشیم، تلاوت قرآن را هم زیاد انجام بدهیم. مورد بعدی هم که بسیار راحت است، این است: «وَ الصَّلَاةَ عَلَى النَّبِیِّ». چقدر برای ما آسان گرفتند. این دیگر برای کسانی هم هست که شاید بگویند: ما سواد نداریم، پیرمرد هستیم، پیرزن هستیم، دیگر آن حوصله را نداریم و نمی توانیم. البته نمی خواهم بگویم که آن ها قرآن را حفظ نکنند، تا آن جا که می توانند، جلو بروند. امّا این را هم دیگر همه می توانند انجام بدهند که صلوات بر رسول خداست. فرمودند: «فَإِنَّ الصَّلَاةَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ عَشْرُ حَسَنَاتٍ»، بر پیامبر زیاد صلوات بفرستید، بی شک هر صلوات بر محمّد و آل محمّد(ص)، ده حسنه محسوب می شود. لذا راه های میانبر و اسان هم برایمان قرار دادند. این ها لطف خدا و حضرات معصومین است. پس باید در این ها تأمّل کرد. روایتی دیگری هم هست که بسیار عجیب است و آن این که یادهای اعضاء و جوارح چیست و چگونه آن ها، یاد دارند. إن شاءالله آن را در جلسات آینده بیان خواهم کرد. *دنیای عاریتی! روایتی هم هست که وجود مقدّس امام محمّد باقر(ع) بیان می فرمایند: «کأَنَّ الْمُؤْمِنِینَ هُمُ الْفُقَهَاءُ أَهْلُ فِکْرَةٍ وَ عِبْرَةٍ »، گویا مؤمنان همان فقهیان هستند. فقهیان چه کسانی هستند؟ آن هایی که اهل اندیشیدن و فکر و هم چنین اهل پند گرفتن هستند، «فاعتبروا یا اولی الابصار». می بینند دنیا گذراست، جلوات دنیا فریبشان نمی دهد. همان طور که در ابتدای جلسه بیان کردم، اولیاء خدا با ما در دنیا هستند، امّا به تمام کارهای خود رنگ و بوی خدایی می دهند. خدایا! تو گفتی که روزت را به بطالت نگذران و شب هم عین مردار نخواب، به همین خاطر من روزم را به بطالت نمی گذرانم و کار می کنم. خودت فرمودی: باید تو خودت به دنبال رزق و روزی بروی، از تو حرکت، از من برکت، من می روم. یعنی همان کارهایی که مردم انجام می دهند، او هم انجام می دهد، امّا رنگ الهی به آن می دهد و مدام می گوید: چون تو خواستی، انجام می دهم. لذا فقیهان از مطالب دنیا پند می گیرند، از ریاست هایی که از بین رفت، پند می گیرند. از قدرتمندانی که از کرسی قدرت به زیر کشیده شده اند، پند می گیرند. از سخنورانی که - خدا نیاورد - آن لحظه مرگ نمی توانند لب به سخن بگشایند یا به تعبیر امروزی ها آلزایمر و فراموشی می گیرند، پند می گیرند. این ها فهمیدند که دنیا و مافیهای آن، همه، از بین می رود و عبرت گرفتند. در جوانی، رشید بودی، قدرت داشتی، اصلاً متوجّه نمی شدی که مریضی یعنی چه، امّا الآن دیگر نمی توانی تحمّل کنی. خستگی متوجّه نمی شدی، امّا الآن دیگر آن طور نیستی و نمی توانی بگویی: من خسته نمی شوم. همه این ها گرفته می شود، این، عبرت است. لذا این ها از دنیا و مرگ عبرت می گیرند. می فهمند تمام مطالب دنیا، عاریه است. این ها نکات بسیار مهم است. یک آقایی به نام مشهدی هدایت الله از بستگان ما بود که بچّه نداشت و ما هم گاهی بر سر قبرشان می رویم. او یک دندان عاریه داشت و جمله ای را به بنده و یکی دو نفر دیگر هم بیان کرده بود و آن اینکه می گفت: این دندان های عاریه من را دم قبر بیاورید، روی کفنم بگذارید و بردارید. آدم ساده ای بود، گاری داشت و دست فروشی می کرد، خیلی فقیر بود، امّا معرفتش را ببینید. می گفت: دندان هایم را بیاورید، روی کفن بگذارید و بردارید. بعد نگاه کنید من که چیزی نداشتم، همین دندان عاریه را هم از من گرفتید. آن وقت ببیند که همه چیز در دنیا، عاریه است. لذا انسان باید بداند که همه دنیا، عاریه است، ریاست ها عاریه است، خانه عاریه است، فرزند عاریه است، وسیله نقلیّه، چه شاسی بلند و چه کوتاه و این تعابیری که ما می گوییم، همه عاریه است. این آجرهای قشنگ و ... همه عاریه است. لباسمان عاریه است. فقط یک کفن می بریم. آن هم چون خود خدا حیا دارد، می گوید: بندگانم را در کفن بپوشانید. لباس قیمتی ات عاریه است، دخترم! خواهران گرامی! مواظب باشید، حبّ به لباس، گرفتارتان نکند که حبّ به خدا از بین می رود، این ها عاریه است. عبرت بگیریم. لذا این روایت می خواهد بگوید فقیه کیست، فقیه، کسی است که اهل فکر و عبرت باشد و در ادامه نیز می فرمایند: «لَمْ یُصِمَّهُمْ عَنْ ذِکْرِ اللَّهِ جَلَّ اسْمُهُ مَا سَمِعُوا بِآذَانِهِمْ وَ لَمْ یُعْمِهِمْ عَنْ ذِکْرِ اللَّهِ مَا رَأَوْا مِنَ الزِّینَةِ بِأَعْیُنِهِمْ»، شنیده های دنیوی، گوش آن ها را از شنیده های اخروی، ناشنوا نمی کند. فقیه، آن کسی است که همه مطالب اخروی را می بیند و می شنود و چیزهای دنیوی او را فریب نمی دهد. اتّفاقاً مراقب است. من نمی خواهم بحث سیاسی کنم، هر چند که سیاست ما عین دیانت ماست. الآن ببینید امام المسلمین امروز چقدر قشنگ بیان فرمودند. فرمودند: اتّفاق خاصّی نیفتاده، باید مراقب باشید. من این را بارها در بحث شذرات بیان کردم که آیت الله العظمی شاه آبادی هم فرمودند که اصل تجارت در اسلام، صادرات است، نه این که همه چیز وارداتی بشود تا کشاورزی و صنعت ما بخوابد. همه این ها مهم است. لذا شنیدنی های دنیا این ها را از شنیدنی های آخرت باز نمی دارد. زینت های دنیا این ها را از ذکر و یاد خدا غافل نمی کند. زرق و برق دنیا، عناوین، ریاست و ... اصلاً برای آن ها تجلّی ندارد. خدا گواه است این ها عند الاولیاء اصلاً زرق و برقی ندارد و اگر این مطالب را هم از ما بپذیرند، فقط از باب تکلیف است. آیت الله خزعلی در جمعی که من و برخی از آقایان بودند، فرمودند: من به آقای جنّتی بیان کردم که به خدا قسم اگر به خاطر آقا نبود، من تا حالا همه چیز را رها کرده بودم. هیچ چیزی برای ما ندارد. برای اولیاء خدا و بزرگان، این گونه سات، همه مطالب دنیا را رها می کردند، عناوین و مسائل را رها می کردند، امّا از طرفی هم اگر برای دفاع و برای خدا باشد، می پذیرند. لذا این گونه است، باید این زرق و برق ها و مطالب دنیا اصلاً برای انسان رنگی نداشته باشد. آن وقت چقدر یاد خدا زیبا می کند. این زرق و برق دنیا، زرق و برق جوانی و ... ما را فریب ندهد. این سیمای تو را چه کسی خلق کرده؟ تو را فریب ندهد. تو را گرفتار و بیچاره نکند. این که با یک آب جوش و کهیر و اسید و ... این صورت به ظاهر زیبا تبدیل به چیزی می شود که همه نمی تاون دید، فریبمان ندهد. مال و منال تو را فریب ندهد. اگر این طور شود، تمام است. آن وقت این ها عقلا هستند. *پرخوری، مانع از یاد خداست حالا روایتی هم هست که ذکر زبان چیست، ذکر دل چیست، ذکر عقل چیست، ذکر معرفت چیست و ... را در جلسه بعد بیان می کنم. پس ببینید اگر خطورات، خطورات الهی شد؛ اعمال هم الهی می شود. اولیاء ما هم همان کارهایی که دیگران انجام می دهند، انجام می دهند، امّا همه را با دید خدایی و نگاه خدایی پیش می برند. می خورند، امّا برای چه؟ این دائم در درونشان است که قوّ علی خدمتک جوارحی. استغفرالله من أکل لم یشغله ذکرک فیه، خدایا! استغار می کنم از آن چیزی که می خورم و من در آن به ذکر تو مشغول نشده باشم. یعنی خوردنشان هم برای خداست. چرا می گویند: اوّل لقمه بسم الله و در آخر هم الحمدلله بگو؟ البته برخی از اولیاء که می گویند با هر لقمه ای که برمی داری، بسم الله بگو. دیگران هم می خورند، این آقا هم می خورد، امّا این می خورد برای خدا می خورد. خدا گفته باید بخوری، خدا گفته باید نفس بکشی، چشم. خدا گفته نوع بدنت این طور است، تا زنده هستی، باید بخوری، چشم. امّا نمی خورد برای این که بخورد، می خورد چون امر خداست. چیزهای دیگر را نمی توانم بگویم، چون برخی نمی فهمند و إن قلت می آورند، امّا باور کنید اولیاء خدا نمی خورند که لذّت ببرند. که بدانند آن خوردنی لذّتش این است، آن یکی این طور است و ... . می خورند برای این که بتوانند قوّت و قدرت داشته باشند. اتّفاقاً کم هم می خورند؛ چون روایت داریم: اگر می خواهید یاد خدا فراموش نشود، یکی از راه هایش کم خوردن است که یاد خدا همیشه در قلبتان باشد. فرمودند: آن شکمی که پر باشد، بخارات در ذهن به وجود می آید و یاد خدا را فراموش می کند. انسان دیگر یاد خدا نیست. کم بخور، اگر کم بخوری، صحیح و سالم هم می مانی، مریض نمی شوی. کسی از کم خوری مریض نشده، امّا خیلی ها از پرخوری مریض شدند. کم بخور، به اندازه بخور که قدرت داشته باشی، قوّت داشته باشی تا برای خدا کار کنی. لذّت حقیقی را در ذکر خدا می بینند. آجرک الله یا بقیة الله! یاد حضرت هر ساعت چقدر قشنگ است. الآن در این ساعت هم یاد کنیم که بیان کردم اگر بتوانید قبل از دعای سلامتی، این دعا را هم بخوانید، عالی است: «اللَّهُمَ عَرِّفْنِی نَفْسَکَ فَإِنَّکَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِی نَفْسَکَ لَمْ أَعْرِفْ نَبِیَّکَ اللَّهُمَّ عَرِّفْنِی رَسُولَکَ فَإِنَّکَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِی رَسُولَکَ لَمْ أَعْرِفْ حُجَّتَکَ اللَّهُمَّ عَرِّفْنِی حُجَّتَکَ فَإِنَّکَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِی حُجَّتَکَ ضَلَلْتُ عَنْ دِینِی »، «اللَّهُمَ کُنْ لِوَلِیِّکَ فُلَانِ بْنِ فُلَانٍ فِی هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِی کُلِّ سَاعَةٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ قَائِداً وَ عَوْناً وَ عَیْناً حَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فِیهَا طَوِیلاً». اللّهمّ عجّل لولیّک الفرج و العافیة و النّصر، السّلام علیک یا مولای یا بقیّة اللّه.
یکشنبه ، ۴بهمن۱۳۹۴
[مشاهده متن کامل خبر]
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: دولت بهار]
[مشاهده در: www.dolatebahar.com]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 15]
صفحات پیشنهادی
درس اخلاق آیتالله قرهی عاقبت یک لحظه غفلت از یاد خدا/چرا باید در تشییع جنازه شرکت کرد
درس اخلاق آیتالله قرهیعاقبت یک لحظه غفلت از یاد خدا چرا باید در تشییع جنازه شرکت کردزیاد یاد خدا کنید و یاد مرگ باشید گاهی دیدی که تشییع جنازهای هست به شرط اینکه قول به کسی نداده باشی و نخواهی خلف وعده کنی با اینکه غریبه هستی برو و شرکت کن ذکر موت انسان را از ذکر نفس دونپروین، کلانی و استیلی به منزل مرحوم بهزادی رفتند/ مراسم تشییع جنازه، روز دوشنبه
فوتبال ایران- در حالی که از بامداد امروز خبر فوت مرحوم همایون بهزادی منتشر شد از همان ساعت اهالی ورزش و فوتبال در منزل این پیشکسوت فقید حاضر شدند نمایندگان باشگاه پرسپولیس فرامرز ظلی حمید جاسمیان علی پروین پایان رأفت حمید استیلی حسین کلانی بهروز سلطانی محمدرضا زادمهر ووقتی جشنواره را قبول ندارید چرا در آن شرکت کردید؟
معززی نیا خطاب به رحمانیان گفت شما توانایی دارید که وقتی فیلم تان توسط اعضای هیئت انتخاب پذیرفته نمی شود نشست خبری برگزار کنید و به صغیر و کبیر ناسزا بگویید و تهدیدشان کنید اما همه توانایی شخصی به نام معززی نیا این است که یادداشتی کوچک در صفحه شخصی اش بنویسد حالا می خواهید مناقشار مختلف مردم شیراز در مراسم تشییع پیکر شهدا شرکت می کنند
اقشار مختلف مردم شیراز در مراسم تشییع پیکر شهدا شرکت می کنند شناسهٔ خبر 3029442 - چهارشنبه ۳۰ دی ۱۳۹۴ - ۱۰ ۳۳ استانها > فارس شیراز- رئیس شورای هییات مذهبی استان فارس گفت همه اقشار مردم شیراز در مراسم تشییع پیکر پاک شهدا در این شهر حضور گسترده خواهند داشت به گزارش خبرگزاری مدعوت باشگاه استقلال ازهواداران برای شرکت در مراسم تشییع زنده یادبهزادی
باشگاه استقلال با انتشار متنی درگذشت زنده یاد همایون بهزادی را تسلیت گفت به گزارش کاپ و به نقل از سایت باشگاه استقلال باشگاه استقلال با انتشار پیامی درگذشت همایون بهزادی را تسلیت گفت متن این پیام به شرح زیر است بازگشت همه به سوی اوست درگذشت همایون بهزادی سر طلایی فوتبال ایرازمان مراسم تشییع جنازه همایون بهزادی تغییر کرد
زمان مراسم تشییع پیکر اسطوره فوتبال کشورمان تغییر کرد به گزارش خبرگزاری آنا قرار بود مراسم تشییع پیکر همایون بهزادی که شب گذشته در منزلش دار فانی را وداع گفت فردا صبح شنبه برگزار شود اما زمان این مراسم تغییر کرد مراسم تشییع پیکر مرحوم بهزادی صبح روز دوشنبه 5 بهمن در ورزشگاهچند خبر از پرسپولیس | لغو تمرین صبح فردا برای شرکت در مراسم تشییع بهزادی
به گزارش خبرگزاری فوتبال ایران پارس فوتبال دات کام تمرین صبح فردای سرخ پوشان به دلیل حضور در مراسم تشییع جنازه همایون بهزادی لغو شد قرار است به زودی یک واحد آپارتمانی در اختیار لوبانوف و خانواده اش قرار بگیرد پرسپولیسی ها به دنبال تصویت برنامه ای جدید در راستای بالا بردچرا قالیباف در همایش اصولگرایان شرکت نکرد؟
چرا قالیباف در همایش اصولگرایان شرکت نکرد نماینده قالیباف در شورای ائتلاف اصولگرایان با بیان اینکه قالیباف درگذشته هم در هیچ ائتلاف سیاسی بطور مستقیم شرکت نکرده بود گفت عدم حضور وی در نشستهای اصولگرایی بمعنای مخالفت با ائتلاف نیست به گزارش نامه نیوز مهدی ذاکری نماینده محمدباقتصاویر مراسم غم انگیز تشییع جنازه همسر سلن دیون!
سلن دیون خواننده مشهور 47 ساله روز گذشته در مراسمی در مونترآل با همسرش وداع کرد مراسم خاکسپاری همسر سلن دیونسلن دیون این خواننده مشهور که درست یک روز بعد از مرگ همسر برادر خود را نیز از دست داد دیروز در کلیسای نتردام مونترال با همسرش وداع کرد مراسم تشییع رنه آنژلی 73سالشرکت همه اقشار مردم شیراز در مراسم تشییع پیکر شهدا
شیراز - رییس شورای هیئت های مذهبی استان فارس خواستار حضور گسترده اقشار مردم شیراز در مراسم تشییع پیکر پاک شهدا در این شهر شد به گزارش خبرگزاری موج به نقل از پایگاه اطلاع رسانی شورای هیئت های مذهبی استان فارس مظفر مختاری با بیان اینکه موفقیت و پیروزی ن ظام مقدس جمهوری اسلامی در-
گوناگون
پربازدیدترینها