تبلیغات
تبلیغات متنی
محبوبترینها
معرفی و فروش بوته گرافیتی ریخته گری
بهترین بروکر برای معاملات فارکس در سال 2024
تجربه رانندگی با لندکروز در جزیره قشم؛ لوکسترین انتخاب
اکسپرتاپ: 10 شغل پردرآمد برای مهاجران کاری در کانادا
بهترین سایتهای خرید تیک آبی رسمی اینستاگرام در ایران
کدام رنگ کاغذ دیواری مناسب فضای شماست؟
چه چیزهایی دیگر در دکوراسیون مد نیست؟!
بررسی قیمت تیرچه + قیمت تیرچه کرومیت + قیمت یونولیت
خرید و قیمت ورق در مشاوران آهن + [مشاوره رایگان]
تیوی وال: ایدهای نوین برای دکوراسیون داخلی
صفحه اول
آرشیو مطالب
ورود/عضویت
هواشناسی
قیمت طلا سکه و ارز
قیمت خودرو
مطالب در سایت شما
تبادل لینک
ارتباط با ما
مطالب سایت سرگرمی سبک زندگی سینما و تلویزیون فرهنگ و هنر پزشکی و سلامت اجتماع و خانواده تصویری دین و اندیشه ورزش اقتصادی سیاسی حوادث علم و فناوری سایتهای دانلود گوناگون
مطالب سایت سرگرمی سبک زندگی سینما و تلویزیون فرهنگ و هنر پزشکی و سلامت اجتماع و خانواده تصویری دین و اندیشه ورزش اقتصادی سیاسی حوادث علم و فناوری سایتهای دانلود گوناگون
آمار وبسایت
تعداد کل بازدیدها :
1813016982
![نمایش مجدد: بی بی سی و VOA با آمدن «هنر و تجربه» مشکل تأمین فیلم پیدا کردند refresh](https://vazeh.com/images/refresh.gif)
بی بی سی و VOA با آمدن «هنر و تجربه» مشکل تأمین فیلم پیدا کردند
واضح آرشیو وب فارسی:مرآت: «هنر و تجربه» بزرگترین خروجی عینی تیم جدید سازمان سینمایی است. حسین علم الهدی مدیر این گروه سینمایی است که ادعا می کند: بی بی سی و VOA با آمدن «هنر و تجربه» مشکل تأمین فیلم پیدا کردند.به گزارش مرآت نیوز به نقل از خبرگزاری تسنیم ، اسفندماه سال 92 بود که گفتگویی با امیرحسین علم الهدی درباره اقتصادسینما انجام دادم. مصاحبه ای که تا به امروز به دلایل مختلفی منتشر نشد. آن دوران هنوز گروه «هنر و تجربه » ای نبود و علم الهدی در سینما استقلال نشسته بود، مدیر پخش حوزه هنری . نظرات اقتصادی خاص علم الهدی در گرماگرم این گفت وگو به جایی رسید که او گفت: این سینمای فرسوده چطور باید درست بشود؟ باید درآمدی داشته باشد که درست شود.مردم از ذائقه فیلم ایرانی خسته شدند. قرار نیست که هر فیلمی تولید میشود بتواند پرده سینما را اشغال کند. خیلی از فیلم ها نباید روی پرده سینما بیایند. سینما حرمت دارد. خیلی از فیلم های تلویزیونی به سینما می آیند و بعد می گوییم چرا هیچکس به سینما نمی رود.حتی من نظرم این است که برای نجات سینما باید فیلم های خارجی هم اکران شود. از او پرسیدم پس تکلیف این همه فیلمسازی که در نهاد ها و شکل های مختلف آموزش دیدند و فیلم می سازند و هرروز تعدادشان هم رو به افزایش است چه می شود؟ آنها دوست دارند فیلم هایش اکران شود. و علم الهدی این گونه پاسخ داد:مگر هر کسی آموزش دید باید در سینما فعالیت کند. دوست داشته باشد برود یک سالن بخرد و فیملش را اکران کند. چه ربطی به سینما دار دارد. مگر سینمادار میتواند بگوید که آقای فیلم ساز، شما این فیلم را بساز. فیلم ساز میرود بر اساس دغدغه های شخصی خودش فیلم می سازد. متاسفانه سینمای ایران هم شده است سینمای شخصی؛ ما سینمای صنعتی نداریم و فیلم ساز هر داستانی که دلش بخواهد را می سازد بعد فشار میاورد و سینما دار هم چاره ای ندارد و باید چراغ سالن سینما را روشن نگه دارد. جالبی قضیه این است که همه ی دنیا به کار نابلدی متهم میشوند به جز آن فیلمساز. ما 100 درصد فضای سینما را در اختیار فیلم ایرانی گذاشتیم و این امکان رشد حداقل در حوزه خدمات را از سالن دارها و سرمایه گذارها میگیرد و هیچ راهی نداریم که به اکران فیلم خارجی نگاه جدی کنیم. علم الهدی آن زمان نگاه های تند و تیزی در حمایت از سینماداران داشت. حالا بار دیگر سراغ او رفتیم تا درباره مهم ترین عملکرد دوران مدیریت حجت الله ایوبی گفت وگو کنیم. گفت وگویی درباره گروه هنر و تجربه! علم الهدی فروردین ماه پارسال از طرف حجت الله ایوبی رئیس سازمان سینمایی به سمت مدیراجرایی و دبیرشورای سیاستگذاری سینمای «هنر و تجربه» منصوب شد. اولین فراخوان گروه سینماهای هنر و تجربه در اواسط تیرماه سال جاری منتشر شد: گروه سینماهای «هنر و تجربه» تلاشی برای نمایش آن دسته از فیلم های باارزشی در میان فیلم های غیرتجاری است که اکران شان می تواند جایگاه شایسته و درخور سازندگان آن ها را در جامعه سینمایی روشن کند و به ارتقای دانش سینمایی تماشاگران و ارتقای کیفیت هنری سینمای ایران کمک می کند. علم الهدی با حمایتهای مستقیم ایوبی توانست از عهده ی سروسامان دادن گروه «هنر وتجربه» به خوبی برآید.گروهی که در دوره های مختلف مدیریتی با شکلها و نام های مختلف به سرانجامی نرسیده بود، حالا بیش از یک سال است که با ترکیبی از فیلمسازان جوان و پیر، راهش را پیدا کرده است و ادامه می دهد. تسنیم: اگر خاطرتان باشد اسفند ماه سال 92 در مورد اقتصاد سینما گپ و گفتی داشتیم.حالا که گروه هنر و تجربه سروشکل گرفته است دوست دارم یک ارجاعی به حرفهای قبل از مدیریت تان بدهم و البته ذکر تناقضی که بین آن حرفها و مسئولیت اجرایی کنونی تان وجود دارد. نظرشما این بود که پول دولت نباید در اختیار فیلمسازانی قرار بگیرد که فیلمشان فروش ندارد؛ بنده گفتم که پس فیلمساز کجا خودش را بسنجد و آزمون و خطا کند تا فیلمش دیده شود؟ و شما فرمودید: ضرورت ندارد کسی که فیلمسازی بلد نیست وارد چرخه اکران شود و فیلمش هم نمایش داده شود و از امکانات استفاده کند؛ فیلم و فیلمساز محترم هستند ولی دلیلی ندارد که از پول دولت استفاده کند. بیش از یک سال است که شما وارد گروه هنر و تجربه شدید و برنامه هایی هم که آقای ایوبی داشت را خوب پیاده کردید؛ سینمای هنر و تجربه از زمان شکل گیری و سیاست گذاری و شورایی که جمع شد و الان هم که یک سال از افتتاح رسمی و اولین اکرانش گذشته است، تقریبا مورد پسند اهالی سینما است. اما برای من همیشه این تناقض وجود داشت که چطور این دو نظر می توانند کنار هم جای بگیرند. علم الهدی: تناقضش در کجاست؟ تسنیم: اینکه گروه سینمای هنر و تجربه ای سیاستش بر مبنای فروش فیلم ها نیست و دلیلی هم ندارد که بحث اقتصادی یا تعداد تماشاگر فیلم ها برایش لحاظ شود. این با نظراتی که پیش از این در مورد اقتصاد سینما گفته بودید کمی متفاوت است. علم الهدی: ای کاش شما آن مصاحبه را می آوردید که من ببینم دقیقا چه حرف هایی گفتم؛ چون حتی با یک واو جابجایی موضوع عوض می شود، اما اگر همان چیزی باشد که گفتید واقعیت این است که ما از دو منظر و دو نگاه داریم به موضوع سینما نگاه می کنیم. بحث آن روز ما درباره اقتصاد سینما بود و خب واضح است که اقتصاد سینمای ایران بحران زده است؛ در این شکی نیست و طبیعتا دولت به عنوان نقش حاکمیت اگر بخواهد وارد حوزه سرمایه گذاری در تولید شود، باید حساب شده باشد که بتواند امکان بیمه شدن فیلم فیلمساز را فراهم کند. نمونه های شکست خورده زیادی در این سالها از دخالت دولت در حوزه تولید داریم که مورد شاخصش همان پروژه های فاخری است که عمدتا از منظر اقتصادی شکست خورده اند و شاید یکی یا دو مورد توانستند در اذهان بمانند مثل پروژه آقای بحرانی و «چ» حاتمی کیا که توانستند به هر حال توجه افکار عمومی را کمی به خود جلب کنند. عمده پروژه های دیگری که توسط دولت (دولت به معنای سازمان سینمایی و بنیاد سینمایی فارابی) سرمایه گذاری شد، عمدتا فاقد توجیه اقتصادی و فرهنگی بودند. همچنان معتقدم که دولت در حوزه اکران، مخصوصا فیلم هایی که خودش وارد تولید شده است؛ خیلی نباید از ابزار دولتی برای دیده شدن استفاده کند. لذا اگر فیلمی بخواهد دیده شود، تحت هر شرایطی، مخاطب خودش را پیدا می کند اگر از منظر اقتصاد وارد گفتگو شویم، شکل بحث کاملا با سینمای هنر و تجربه کاملا متفاوت می شود و البته که این دو در تضاد با هم، نیستند. چون وقتی بحث اقتصاد می شود ساختار تجاری سینما وارد بحث می شود؛ اینکه چه تعداد سینما داریم؟ چه مقدار سرمایه گذاری می شود؟ چه تعداد مردم برای دیدن فیلم ها می روند؟در صورتیکه سینمای هنر و تجربه ربطی به اقتصاد سینما به معنای اشاره ای که می گویید من قبلا گفتم؛ندارد. بحث «هنر و تجربه» کاملا متفاوت با بحث اقتصادی است. مبنای هنر و تجربه این است که بالاخره کسی که می خواهد «فکر نو»، چه در حوزه محتوا و چه در حوزه فرم بیان کند، بایدجایی برای امکان دیده شدن ایده های جدید را داشته باشد، و با وضعیت ورشکستگی سینمای تجاری یا همان بحث اقتصاد، این امکان به صورت طبیعی وجود ندارد. شما می دانید که در همه جای دنیا، دولت ها از فکرهای جدید در تمام بخش ها چه در حوزه سیاست، اقتصاد یا صنعت، آموزش و در چهارچوب منافع ملی خودشان حمایت می کنند مثل نخبگان یا کسانیکه اختراع می کنند و چیزهای جدیدی را ارائه می دهند. پس به سینمای هنر و تجربه باید از این منظر وارد شد؛ سینمایی که می خواهد تجربه جدیدی را داشته باشد چه از منظر هنری و چه از منظر تجربی تا بتواند شکل و شمایل سینمای اصلی را به مرور با فرم های جدید کمی تغییر شکل و فرم دهد. اتفاقی که در سینمای هنر و تجربه می افتد چیز ساده ای نیست و فقط هم در ایران نیست، خیلی کشور ها با ادبیات خودشان این کار را انجام می دهند؛ آمریکا با ادبیات خودش، اروپا با ادبیات خودش و شرق آسیا با ادبیات خودش. کشورهایی که سالن سینما دارند، چون حدود یا 60 یا 70 کشور هستند که سالن سینما دارند که نزدیک به 40 یا 50 کشور تولید دارند و چیزی حدود 20 یا 25 کشور اصلا تولید ندارند و عمدتا مصرف کننده کالاهای تصویری هستند. تقریبا در آن 40 کشوری که دارای تولید هستند هر کدام مکانیزم های خاصی را دارند که از این نوع سینمای متفاوتشان بتوانند حمایت کنند؛ نمونه بارز کشور فرانسه است که با سرمایه گذاری های سالانه ای که دارد از سالن ها و سینمای هنر و تجربه خودش حمایت می کند. همچنین سینمای مستند آمریکا در کنار سینمای تجاری اش، که به یکباره 4000 سالن را می گرد؛ فیلم های مستندش از 40 یا 50 تا 100 سالن شروع می کنند و اگر موفق شوند، تعداد سالن هایشان را بیشتر می کنند؛ ولی آنجا به دلیل در دسترس بودن سالن های سینما، کسی مشکلی برای اکران فیلم هایش ندارد؛ توافق بین صاحب سینما و فیلمساز و پخش کننده است. در ایران هم همین مساله وجود دارد؛ من وارد ایران قبل از انقلاب نمی شوم؛ چون آن زمان سینما متفاوت بود؛ بعضی وقت ها امکان اکراندر تک سالن پیدا می کردند و بعضی وقت ها هم اصلا اکران نداشتند؛ ولی بعد از انقلاب و اواسط دهه هفتاد، دولت به دلیل نگاه صد درصدی ای که نسبت به اکران داشت، فیلم ها را بعد از اینکه در جشنواره نمایش داده می شد در جداول سالانه سینما برای سال بعد قرار می داد. مثلا 6 یا 7 گروه سینمایی بود که هر کدام بین 10 تا 12 فیلم داشتند و سالانه 50 تا 60 فیلم اکران میشد. بعد از دهه هفتاد، دولت تقریبا خودش را از حوزه نمایش بیرون کشید و آن نمایش و جدول بندی و ...منتفی شد و هر چه جلوتر می رفتیم، گرفتاری فیلم های متفاوت و بر خلاف جریان تجاری و اقتصادی، بیشتر به چشم آمد؛ پتانسیل اصلی اکران، همان گروه های سینمایی هستند که ظرفیتی بیشتر از 50 تا 55 فیلم در سال ندارند و به طور معمول چیزی حدود 30 تا 40 فیلم از گردونه اکران خارج می شدند. عمده فیلم هایی که از گردونه اکران خارج می شدند، فیلم های متفاوتی با جریان سینمای اصلی و سینمای اکران بود؛ پخش کننده ها و سینما دارها بنا به دلایلی که این نوع فیلم ها را ما نمی فهمیم یا به قول اینها سینمای نفروش هستند، اقدام به اکران این فیلم ها نمی کردند و هر ساله بین 30 تا 40 فیلم پشت خط اکران می ماند. در سه دوره، تلاش هایی برای نمایش این نوع فیلم های خاص اتفاق افتاد، اواخر 83 در دولت هشتم گروهی به نام «آسمان باز» تشکیل شد که آن زمان بودجه ای حدود 150 یا 200 میلیون تومان به آن تعلق گرفت و 5 یا 6 فیلم اکران شد که اولین آن «قدمگاه» عسگرپور بود و نسبتا هم اکران خوبی داشت ولی بعد به دلیل مسائل مختلف طرح شکست خوردو بعد از سه یا چهار ماه جمع شد. اواسط دولت نهم زمانی که آقای جعفری جلوه معاون سینمایی بودند و آقای اربابی مدیر کل نظارت 5 یا 6 سینما را انتخاب کردند و گروه مخاطب خاص را شکل دادند که با فیلم آقای اصلانی به نام «آتش سبز» شروع شد و همچنین سه یا چهار فیلم دیگر هم اکران شد، که باز هم با شکست مواجه شد. اواخر دولت دهم آقای شمقدری یک ماموریتی به آقای درمنش دادند، 4 یا 5 ماه فیلم ها اکران شد که همه نوع فیلمی هم بود و باز هم با شکست مواجه شد؛ با آمدن آقای ایوبی با توجه به حضور طولانی مدتشان در فرانسه و با توجه به اینگه سینمای هنر و تجربه را کاملا لمس کرده بودند؛ گروه «هنر و تجربه» شکل گرفت ایشان ماموریتی را به یک گروه 5 یا 6 نفره اواخر سال 92 دادند تا به یک طرح اولیه برسند و بر اساس آن طرح اولیه این وظیفه را به ما محول کردند. بعد از آن یک گروه 9 نفره که بتوانیم این بحث را به سرانجام برسانیم و بعد از4 یا 5 ماه آسیب شناسی و بررسی تجارب کشورهای دیگر، گروه هنر وتجربه، 13 مهر کارش را شروع کرد و الان هم وارد سال دوم آن می شویم. سینمای هنرو تجربه، مکمل سینمای جریان اصلی است دوباره تکرار می کنم که این دو نگاهی که گفتید در تضاد هم نیستند؛ چون اگر ما بخواهیم از منظر اقتصاد نگاه کنیم ادبیات خاص خودش را دارد و هنوز هم به آن چیزهایی که گفتم اعتقاد دارم؛ ولی از منظر نگاه به فکر جدید و همچنین نگاه به نسل جوان، نسلی که به هر حال می تواند از تکرار هر چیزی را بیرون بیاورد، این دو چیز و دو شانیت متفاوت است. رفتار اقتصادی با سینمای ایران باید نوع دیگری باشد و رفتار سینمای هنر و تجربه هم باید در مدل خودش باشد. تقریبا می توان گفت که سینمای هنر و تجربه مکمل سینمای اصلی است. آن جریان اصلی باید مسیر خاص خودش را طی کند، باید با ادبیات مختص به خودش حرکت کند و به صورت گسترده به جذب مخاطب عام ورود پیدا کند. سینمای هنر و تجربه عمدتا با مخاطب محدودتری سر و کار دارد، یک جور مخاطب هایی که تقریبا می توان گفت نخبه تر هستند که به صورت جدی سینما را در حد و اندازه خودش و نه بیشتر، دنبال می کنند؛ برای همین است که خودمان هم مراقبت می کنیم که این سینما یک زمانی در افکار عمومی جا نیفتد که قرار است جایگزین سینمای اصلی (که برایش مساله اقتصادی مدنظر است)، قرار گیرد. تسنیم: اشاره کردید به این که گروه سینمایی هنرو تجربه مکمل و تاثیر گذار بر سینمای جریان اصلی ایران است ؛ این مکمل بودن به چه صورتی است؟ گروه هنر وتجربه واقعا چه تاثیر گذاری ای می تواند بر جریان اصلی سینما بگذارد؟ یک سال از شروع به کار این گروه گذشته است، چطور می توانیم تاثیر فیلمهای اکران شده در این گروه را بر جریان سینمای اصلی حس کنیم که مثلا بگوییم فیلمی پلان سکانس ساخته و در گروه هنر وتجربه هم اکران شد و اتفاقا خیلی هم بازدید داشت، این فیلم چطور توانسته است روی فیلمسازانی که در جریان سینمای اصلی هستند، تاثیر بگذارد؟ علم الهدی: به مرور. در یک سال که نمی شود؛ در حوزه فرهنگ حداقل 5 یا 6 سال وقت می گیرد؛ من فعالیت فرهنگی ای سراغ ندارم که یک ساله به جمع بندی برسد و تاثیر گذار باشد؛ جریان های فرهنگی عمدتا در طول زمان تاثیرشان را می گذارند. همیشه یادمان باشد یک فیلمساز وقتی فیلمی را تولید می کند قطعا انتظار دیده شدن فیلم را دارد. وقتی فیلم امکان دیده شدن ندارد آن فیلمساز شاید نتواند به ارزیابی منطقی از میزان کمی یا کیفی فیلمش برسد؛ چون بالاخره فیلم برای مخاطب ساخته می شود و وقتی فیلمی به نمایش در می آید؛ فارغ از اینکه آن فیلم مورد توجه اقتصادی مردم قرار بگیرد یا اینکه چه قدر فروش می رود؛ مهمترین تاثیر گذاری ای که می تواند در مرحله اول شکل دهد این است که فیلمساز با نفس تماشاگر در یک مدل کوچکتر ارتباط برقرار کند. می دانید که گروه هنر و تجربه از 140 هزار صندلی چیزی حدود 700 صندلی در اختیار دارد. ما مزاحمتی برای آن سینما نداریم. یکی از کارکردهای سینمای هنر و تجربه این است که مخاطب با ارتباط حداقلی، نه حد اکثری خودش، فیلمساز سینمای هنر و تجربه را کم کم متوجه می کند که وقتی می خواهد در آینده فیلم بسازد، با چه مکانیزمی بتواند مخاطب را شناسایی کند؟ قبل از سینمای هنر و تجربه، تعدادی از فیلم هایی که مناسب اکران طولی بودند به دلیل نبود آن مکانیزم خاص به اکران عمومی می آمدند و با شکست سنگینی مواجه می شدند و همیشه این سوال بی جواب بود که آن فیلم اصلا مناسب فضای نمایشی 20 تا 30 سالن سینما است یا نه؟ تغییری که سینمای هنر و تجربه در یک سال گذشته با روش اکرانی خودش ایجاد کرد، این است که تعداد محدودتری صندلی در اختیار گرفت ولی در طول زمان فیلم هایش را اکران کرد؛ این مکانیزم جدیدی است که در سه دهه گذشته تجربه ای برای آن نداشتیم. عمده فیلم هایی هم که در سه دهه اخیر با این روش تولید و به نمایش گذاشته شدند، بیش از 99 درصدشان با مشکل نمایش مواجه شدند. یا به نمایش در نمی آمدند و یا وقتی به نمایش در می آمدند، بعد از یکی دو هفته فیلم به دلیل نبود مخاطب و کاهش فروش از اکران برداشته می شدند. در سه دهه اخیر بالاخص در دو دهه اخیر، اکثر اعتراضات را ببینید متوجه ایراد اصلی می شوید. مثلا سازنده فیلم می گفت که چرا فیلم من از اکران برداشته شده است و سینما دار هم می گفت که فیلم شما مخاطبی ندارد و باید از اکران سینما برداشته شود. یا اینکه سینمادار می گفت فیلم فلان کارگردان، به فرض 4 مخاطب دارد و فیلم فلان شخص 100تا، پس من فیلم با مخاطب بیشتر را انتخاب یا جایگزین می کنم. به دلیل نگاه سنتی حوزه توزیع و نمایش، روشی که سینمای هنر وتجربه توصیه کرد و در یک سال گذشته اجرایی شد، روشی بود که ساختارهای حوزه توزیع و نمایش را به هم ریخت و نشان داد که می شود با مکانیزم های جدید حوزه نمایش، که در همه کشورها هم تجربه شده است، فیلم ها را در تعداد محدودی از سینمااکران کرد و اگر فیلمی موفق شد، سینماهایش را به مرور اضافه کنیم. چنین کاری را ما برای «ماهی و گربه» و «پرویز» را به صورت خیلی محدود انجام دادیم ولی قطعا اگر ما در آینده فیلمی در هنر و تجربه داشته باشیم که بگوییم تعداد مخاطب هایش بیش از آن 700 صندلی سینما است، مطمئن باشید که سینماهای دیگری را هم برای آن فیلم خاص در اختیار می گیریم و فیلم را به نمایش در می آوریم. اگر 700 صندلی در گروه هنروتجربه 140 هزار صندلی را تحت تاثیر قرار دهد، مشکل از آن 140 هزار صندلی است تسنیم: تعجب می کنم و نمی توانم متوجه شوم که سینمای «هنر و تجربه» چگونه مکمل سینمای ایران و چگونه در نهایت به نفع سینمای ایران است. ببیند بخشی از سبد سرمایه سینمای ایران در حال مصرف شدن برای فیلم هایی است که عملا بیننده ، مخاطب و فروشی و نتیجتا بازگشت سرمایه ای ندارد. شما محیطی را فراهم کرده اید که این فیلم ها جایی برای عرض اندام داشته باشند. تا پیش از این این جور فیلم ها که عملا، فایده ای به نفع سینمای ایران نداشتند با بن بست اکران مواجه می شدند، شکست خورده تلقی می شدند و این شیوه سینمایی، اعتباری نداشت.اما حالا با به وجود آمدن «هنر و تجربه» اتفاق عجیبی نیست این که این شیوه فیلمسازی اعتبار پیدا کند، به عنوان یک امکان درنظر گرفته شود و به سایر فیلمسازن جوان تسری پیدا کند و نهایتا آن بخش کوچک از انرژی و سرمایه سینمای ایران که پیش از این هدر می رفت؛ افزایش هم پیدا کند علم الهدی: ببینید ما در حوزه تولید بروز پیدا نمی کنیم بلکه ما در حوزه توزیع و نمایش بروز پیدا می کنیم و از حدود 30 فیلم بلند سینمایی که اینجا پخش شده است، شاید حدود 2 یا 3 فیلم ازحمایت های دولتی استفاده کردند؛ عمدتا منابع اینها منابع خصوصی است و ربطی به کمک های دولتی ندارد؛ یعنی بچه ها خودشان پول آوردند و فیلم را ساختند. این نگرانی، به نظرم بیجاست.اگر این روش گسترده بود، جای نگرانی وجود داشت اما امروز که سینمای تجاری یا به اصطلاح سینمای بدنه، سازوکار خودش را دارد و کار خودش انجام می دهد، جای این نگرانی نیست. اگر قرار باشد ما با 700 صندلی 140 هزار صندلی را تحت تاثیر قراردهیم، به نظر می رسد که مشکل جای دیگری است و مساله آن 140 هزار صندلی باید طور دیگری حل شود. یادتان باشد که ما 700 صندلی داریم که روزانه 4 سانس می شود و نهایت یک فیلم بخواهد در طول یک ماه خیلی خوب بفروشد، عددی بین 70 تا 80 میلیون تومان به دست می آید، پس کسی را وسوسه نمی کند. سوال: نقطه ایراد من به کارکردی است که شما برای گروه «هنر و تجربه» قائل شدید. اینکه پیش از این ، فیلمسازانی که تجربی کار می کردند، جایی برای دیده شدن نداشتند و الان این فرصت به وجود آمده است. این امکان دیده شدن، عملا راه این نوع سینما را که نهایتا نفعی به سینمای اصلی ایران نمی رساند باز می کند. چرا به این فکر نمی کنیم که این فیلمسازان ما وقتی با دیده نشدن این نوع فیلم های بی مخاطب مواجه می شدند، شیوه فیلمسازی شان را عوض می کردند و به جریان سینمایی ایران اضافه می شدند و به غنای سینمای ایران اضافه می شد؟ علم الهدی: خب اگر قرار بود چنین شود که در این سه دهه باید این اتفاق می افتاد. یعنی ما به جای کاهش مخاطب، باید افزایش مخاطب می داشتیم.چون ما تازه یک سال است که آمدیم. در سه دهه اخیر چرا سینمای ایران روز به روز کاهش مخاطب داشت؟ مگر آن زمان چیزی به نام هنر و تجربه وجود داشت؟ مگر منابع دولتی صرف فیلم های هنر و تجربه می شد؟ این نگرانی شما باید بر مبنای یک پژوهش باشد. اما من فکر می کنم این نگرانی، نگرانی ای است که جنس علمی ندارد. تسنیم: این استدلال درستی نیست. ممکن است به هزار و یک دلیل دیگر سینمای ایران در این 3 دهه کاهش مخاطب داشته باشد که ربطی به سینمای هنر و تجربه نداشته باشد. این پاسخ این اشکال نیست.اشکال واضح است؛ شما دارید برای فیلمسازانی که عموما خلاقیت و تکنیک هم دارند، امکانی را فراهم می کنید که خیال کنند در حال استفاده از این سرمایه هستند، در حالی که عملا در حال هدر دادن آن هستند. من برعکس این نگرانی شما فکر می کنم.هنرمند جوان این سینما می تواند پخته تر شود؛ یعنی بیاید و تجارب خودش را که بالاخره تجارب یک فیلمساز است در یک مدل کوچکتری امتحان کند. اتفاقی که برای «دیده بان» حاتمی کیا رخ داد همین بود. می توانستیم به ایشان اعتراض کنیم که «دیده بان» بر خلاف سیستم رایج آن زمان است یا به آقای میرکریمی که فیلم «کودک و سرباز» شما بر خلاف سیستم آن زمان بود و فیلمسازی آنها را متوقف کنیم. اما آنها این فیلم ها را ساختند و تجربه کردند تا امروز رسیدند به این سینما. اینها بحث هایی است که باید تحلیل و آسیب شناسی شود. در سه دهه گذشته بچه های فیلمساز حرفه ای ما از کجا شروع کردند؟ مطمئن باشید اگر فیلم اول و دوم، حاتمی کیا، رسول ملاقلی پور و کارگردان هایی که امروز صاحب نام هستند، یا حتی کارگردان های دیگری مثل عباس کیارستمی یا اصغر فرهادی که بعد از انقلاب هستند حمایت و اکران نمی شدند به این جایگاهی که امروز هستند، نمی رسیدند. با سهل الوصول شدن تجهیزات سینمایی، فیلمسازی امروز خیلی راحت شده است، الان با یک موبایل به راحتی می توانید فیلم بسازید؛ شما نمی توانید نسبت به این جریان بی اعتنا باشید. این نسل، نسلی است که دوست دارد که سینما را تجربه کند. این نسل فشار جدی خودش را تحمیل می کند؛ اگر برای این، سازوکاری پیدا نکنیم، قطعا دوست دارند تجارب خودشان را در اکران عامه انجام دهند و همانجا است که مخاطب، کل سینمای را پس می زند. ما با نسلی مواجهیم که می خواهد سینما را تجربه کند و نمی توانید جلویش را بگیرید و به راحتی هم می تواند با یک کلیک فیلمش را برای نمایش به جاهای دیگر بفرستد. پس باید این نسل، در یک محیط کوچکتری خودش را آزمایش کند، فکر و ایده اش را در اختیار مخاطب بگذارد تا بتواند با نفس تماشاگر پخته شود و شلاق نقادان به او بخورد تا اینکه بتواندبه سینمای عام برسد یا نهایتا همین سینمای خودش را به شکل پخته پیگیری کند. تسنیم: اینها همه حدس و گمان غیرقابل رد و تایید است. همین مثال هایی که گفتید، همین فیلمسازانی که فیلم های اولشان به این شکل بود، فکر نمی کنید که اگر آن زمان یک گروه هنرو تجربه ای بود، اینها همین مسیر را ادامه می دادند؟ این هم می تواند یک تحلیل یا حدس باشد. علم الهدی: به نظر من کسی که می خواهد راهش را پیدا کند مطمئن باشید که به حرف هیچ کسی توجه نمی کند. تسنیم: ربطی ندارد، مگر ممکن است شما بستر و محیط را از فیلمساز جدا کنید. من نمی خواهم قطعا حکم دهم. اما می خواهم بگویم این هم یک تحلیل است که اگر آن زمان «هنر و تجربه ای» بود،شاید ما امروز این فیلمسازان را نداشتیم. علم الهدی: چه کسی می گوید هنر و تجربه نبوده است. بوده است، با یک روش دیگر.روشش این بوده که دولت فیلم ها را در جدول قرار می داد؛ آقای حاتمی کیا و ملا قلی پور با حمایت دولت فیلم ساز شدند؛ با حمایت دولت فیلم هایشان در جدول نمایش قرار گرفت. در دهه 60 و 70 فیلم ها در گروهبندی قرار می گرفت؛ پس اگر دولت خودش را کنار می کشید دیده بان هنوز هم اکران نمی شد؛ همین الان هم فیلم متفاوت این بزرگواران بیاید نمی توانست اکران شود. تسنیم: دیده بان اکران موفقی داشت؟ علم الهدی: بحث موفقیت و عدم موفقیت اکران نیست. تسنیم: اتفاقا بحث ما همین است.اکر اکران موفقی داشت.مثل توهمی که الان سینمای «هنر و تجربه» برای فیلمسازان ایجاد می کند، شاید، دوباره تاکید می کنم که شاید مسیر حاتمی کیا هم این چنین نمی شد علم الهدی: من به موفقیت کار ندارم؛ مگر الان همه فیلم های ما موفق شده اند؟ اصلا بحث این نیست که موفق شد یا نه. فقط اینکه امکان نمایش پیدا کرد؛ فیلمساز باید فیلمش امکان نمایش پیدا کند تا بتواند خودش را محک بزند و خودش را پخته تر کند. اگر حمایت های دولت نبود مطمئن باشید ملا قلی پور و حاتمی کیا نمی توانستند فیلم های بعدی را بسازند؛ این پروسه تا اواخر دهه 70 شکل می گرفت؛ فیلم ها در گروه قرار می گرفت؛ فیلمی پشت اکران نمی ماند. هر فیلمی که در جشنواره بود در اکران قرار می گرفت. پس دولت یک نوع دیگر هم داشت حمایت می کرد؛ برای همین است که این فیلمسازها توانستند به مرور پخته تر شوند؛ چون امکان نمایش فیلم هایشان بود. هنر و تجربه مثل همان سیستمی است که دولت در دهه 60 اجرا می کرد بعد از دهه 70 امکان نمایش این فیلم ها دیگر نبود. حوزه توزیع و نمایش از بحث کنترل جدی دولت خارج شد و در اختیار نهاد عرضه و تقاضا قرار گرفت، البته با نگاه شورای صنفی و دولت ورود های خاص خودشان را دارد. ولی چرا در دو دهه اخیر نسل اول به نوعی دیگر تکرار نشد؟ چرا هر چه جلوتر می رویم نسل های ما کمی رهاتر هستند؟ هنر و تجربه مثل همان سیستمی عمل می کند که در دهه 60 اجرا می شد و دولت از این نوع فیلم ها متفاوت، حمایت می کرد. دیده بان و مهاجر نسبت به سینمای تجاری متفاوت بود؛ الان هم آن شکل اتفاق می افتد، ولی با ادبیات دهه 90 نه با ادبیات دهه 60. برای همین است که می گویم که مدل شما این است که همه چیز رها باشد؛ این نگرانی شما نتیجه اش این است، خب دولت پس خودش را از تولید هم کنار بکشد و هر کس هر کاری که خواست انجام دهد. معنی حرف شما آخرش همین می شود.یک بازار بی سامانی که هر کس زورش بیشتر باشد، می تواند به کارش برسد. سینمای ایران نمی تواند ادبیات دهه 60 را در دهه 90 اجرا کند، نه در حوزه تولید و نه در حوزه توزیع و نمایش. پس باید مکانیزم های هوشمندانه ای طراحی کند تا بتواند نسلی که هیچ قید و بندی قبول ندارد، اینکه کار ما در رابطه با منافع ملی است دقیقا در همن جا است. پیشنهاد شما این است که بگذارید فیلمساز در یک فضای آزاد خودش راهش را پیدا کند. درست است؟ تسنیم: خیر من با سینمای هنر و تجربه این مشکل بنیادی را ندارم؛نگاه من کارکردی است و نگرانی ام بابت این است که شما دراید فضای ایزوله ای را درست می کنید، فیلمسازان پراستعداد و جوان ایرانی را جمع می کنید، برایشان رونمایی و امضا و مصاحبه هم می گذارید و ابن نسل جوان پرتکنیک و خلاق ما، خیال می کند که فضایی که می خواسته است را در سینما پیدا کرده است و در همین نقطه متوقف می شود و به همین مرحله بسنده می کند علم الهدی: این نگرانی باید در آینده خودش را بروز دهد؛ کارکردهای هنر و تجربه کارکردهایی است که باید به مرور خودش را نشان دهد نه در یک سال. حوزه فرهنگ را نمی شود در یک سال ارزیابی کرد، نمی خواهم بگویم که این نگرانی نیست، بله ممکن است این نگرانی باشد اما مکانیزم نگرانی باید به حداقل برسد، ولی بالفرض مثال این اتفاق هم بیافتد که یک سری کسانی که می خواهند سینما را نوع دیگری روایت کنند، بتوانند روایت کنند و یک سری فیلم سازهایی که می خواهند سینمای بدنه و سینمای تجاری را داشته باشند هم باشند. پس باید از این نگاه های جدید استفاده کنند، به نظر شما این ایرادی دارد؟ تسنیم: عملا این اتفاق نمی افتد؛ اولا که استفاده ای نخواهند کرد؛ این جریان حاشیه ای است و در حاشیه هم خواهد ماند. و عملا هدر خواهد رفت. شایستگی این جریان بیشتر از در حاشیه ماندن است. اما در حاشیه می ماند چون در همین محیط ایزوله راضی می شود، فیلم هایش با بن بست اکران مواجه نمی شود، شلاق نقد به تنش نمی خورد.... علم الهدی: بیشترین نقد الان در گروه «هنر و تجربه» انجام می شود. تسنیم: دررسانه های عمومی چنین چیزی دیده نمی شود. علم الهدی: من ادعا می کنم که در رسانه های عمومی جریان نقد در اختیار سینمای «هنرو تجربه» است؛ در رسانه های مکتوب دقیقا در اختیار سینمای هنر و تجربه است. یکی از خوبی های سینمای هنر و تجربه این است که ما ریزش داریم. فیلم سازی اشتباه آمده است و وقتی فیلمش در 700 صندلی اکران می شود و نمی تواند حتی این مخاطب حداقلی را هم داشته باشد و اصلا کسی فیلمش را تحویل نمی گیرد، مجبور می شود یا خودش را درست کند یا اینکه به جای دیگری می رود. از این موارد داشتیم و من اسم نمی برم، ولی 5 سال دیگر اسم می برم؛ می گویم xیا y که پیش ما آمدند و قبل از اینکه فیلمش به نمایش در بیاید فکر می کرده است «بن هور» ساخته است، ولی بعد از اینکه به نمایش در آمد هیچ کس تحویلش نگرفته است. «چند متر مکعب عشق»، «بیگانه» و «خداحافظی طولانی» به هنر و تجربه نیامدند و شکست خوردند با استدلال شما «ماهی و گربه» نباید اکران می شد؛ سعید خانی مدیر پخش صبا می گفت برای فیلم «ماهی و گربه» دعوا بود که چه کسی این را اکران نکند، می گفتند این فیلم هیچ چیزی ندارد و چرا باید آن را اکران کنم؛ این فیلم اکران شد و در حد خودش موفق بود. و چه فیلم هایی که مناسب «هنر و تجربه» بودند، اما خارج از این گروه اکران شدند و شکست خوردند. «بیگانه» ابتدا اینجا آمد، اما گفتند که ما اینجا نمی آییم و فیلم رفت در گروه اصلی و شکست خورد؛ «چند متر مکعب عشق» که باز هم شکست خورد؛ فیلم فرزاد موتمن «خداحافظی طولانی» با چیزی حدود سه هزار سانس 10 یا 15 سالن سینما گرفت؛ فقط 120میلیون فروش کرد. اما فیلم های «هنر و تجربه» که موفق می شوند، با چیزی حدود 150 سانس نزدیک به 200 میلیون فروختند و هنوز هم اکران می شوند. ما داریم آدرس درست می دهیم. این نوع نگرانی شما را درک می کنم. فضای ایزوله را باید مراقبت کنیم که فیلمساز بتواند به سینمای اصلی ورود پیدا کند و یک مقداری شکل و شمایل سینما را عوض کند و من مطمئن هستم که این اتفاق می افتد؛ مطمئن باشید سینماگران آینده سینمای ایران از دل همین جریان بیرون می آید.همان هایی که متوجه شدند که با مخاطبانشان درست رفتار کنند دولت نهایتا از خیر ساخت یک فیلم گذشته است،کل بودجه ای که برای «هنر و تجربه» داده شده است در حد یک فیلم است و هزینه آن را صرف اکران 30 فیلم سینمایی و 12 فیلم مستند و نزدیک 40 فیلم کوتاه کرده است، این از منظر شما جلوگیری از اسراف و تبذیر نیست؟ سینمای هنر و تجربه در حد خود، نمونه موفق و درست سرمایه گذاری دولت در سینما است، شما می دانید چه هزینه هایی برای چه فیلم هایی که هدر نرفت، و وقتی آمار و ارقام را درنظر می گیریم، جز تاسف هم از نظر کمی و هم از نظر کیفی باقی نماند. سوال: یک ایراد دیگر که معمولا به «هنر و تجربه» می گیرند این است که این گروه یک محفل روشنفکری شده است . و فیلم هایی که نمایشی از آرمان های انقلاب و نظام هستند در این گروه سهمی ندارند. علم الهدی: به ما ربطی ندارد، ما خروجی کار هستیم و در بخش تولید نیستیم. مساله این است که چنین فیلم هایی که شما می گویید در سینمای ما اصولا وجود ندارد. اگر باشد ما استقبال هم می کنیم.همین الان فیلمهایی که الان داریم نشان می دهیم هم بعضا شامل این فیلم ها هستند. «خاکستر و برف» 5 ماه پیش به ما ارائه شد، و الان اکران است، «تاج محل» دو ماه پیش به ما ارائه شد و الان هم اکران شده است. البته نظرم این است که هر فیلمی که در چهارچوب نظام جمهوری اسلامی ساخته شود، قابل احترام است، من خیلی با این برچسب ها موافق نیستم، فضا را به سمت دوقطبی شدن نبرید. یادمان باشد که ما با فیلم طرفیم. مخاطب کاری ندارد که این فیلم مال کیست. او فیلم را می بیند و ارزیابی خود را دارد. مخصوصا مخاطب ما که کمی جدی تر از مخاطب های عامی است که فیلم های دیگر را می بینند. ما با مخاطب جدی سرکار داریم نه مخاطبی که فقط برای سرگرمی می رود. مخاطبان ما مخاطبان فیلم بین هستند گروه «هنر وتجربه» فیلمی را که ارزش هنری و تجربی داشته باشد قطعا اکران می کند ولی باید چنین فیلمی باشد وقتی نیست چه می شود کرد؟ البته این مشکل فیلم های ارزشی نه تنها در 700 صندلی سینمای هنر و تجربه، بلکه در مورد 140 هزار صندلی سینمای عام هم وجود دارد، مثلا یکی از معضلات فیلم های دفاع مقدس این است که وقتی ساخته می شود، سینما در آن رعایت نشده است، و وقتی اکران می شود صدای همه را درمی آورد، اینقدر که شهدا در فیلم های ما مهجور واقع شدند، به نظر من در دوران دفاع مقدس مهجور نبودند. با این حال اگر فیلم هایی مستند، کوتاه، سینمایی در حوزه دفاع مقدس و انقلاب بیاید، حتما استقبال می کنیم. من بارها به بچه های حوزه هنری، اوج، و حتی عمار، نامه رسمی دادم که فیلم های خود را بیاورید ببینیم. ولی این کار را انجام نمی دهند. روش آن ها این است که اکران رایگان داشته باشند، این هم یک روش است اما من متعهد به رفتار ادبیات سینما هستم، مردم باید برای سینما هزینه کنند و اقتصاد جای خود را داشته باشد. اتفاقا مهم ترین کارکردی که سینمای هنر و تجربه در حوزه اقتصاد انجام داده است، ورود کسب و کار خرد است. در حوزه سینمای عام همه به دنبال فیلم میلیاردی ساختن یا فروش میلیاردی هستند، اما در حوزه سینمای هنر و تجربه، کسب و کار خرد دارد شکل می گیرد. چون همه که نمی توانند یکی دو میلیارد پول جور کنند برای این که یک فیلم سینمایی بسازند. عمده فیلم های هنر و تجربه که بیشتر دلی هم هستند با هزینه های 50، 100، 150 میلیون تومانی است ولی همین هم بچه ها را به سمتی می برد که روی پای خود بایستند. با این میزان هزینه، بیکاری را در سینما کم می کنیم و این نکته مثبت سینمای هنر و تجربه است. بی بی سی و VOA، با آمدن «هنر و تجربه» مشکل تامین فیلم پیدا کردند این که می گویم «گروه هنروتجربه» رابطه مستقیمی با امنیت ملی داریم اتفاقا در همین جا است، فیلمسازها امیدوار به زندگی در جمهوری اسلامی ایران شدند، امیدوار شدند به این که فیلم شان را در همین جا و نه در جای دیگر بسازند و دیده شود. بی بی سی و VOA از زمانی که ما آمدیم دچار مشکل تامین فیلم شدند. خود آن ها گفته اند که ما زمانی که «هنر و تجربه» نبود راحت تر می توانستیم فیلم تهیه کنیم و از زمانی که «هنروتجربه» آمده است، مشکل داریم؛ برای همین است که می گویم شکل گیری «هنروتجربه» رابطه مستقیم با امنیت ملی با افزایش کار، امید، شکل گیری کسب و کار خرد و افزایش تعلق خاطر فیلمسازها به این نظام دارد. ادامه دارد... انتهای پیام/ http://meraatnews.com/ ">پایگاه خبری تحلیلی مرآت نیوز استان سمنان
دوشنبه ، ۲۷مهر۱۳۹۴
[مشاهده متن کامل خبر]
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: مرآت]
[مشاهده در: www.meraatnews.com]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 13]
صفحات پیشنهادی
بی بی سی و VOA، با آمدن «هنر و تجربه» مشکل تامین فیلم پیدا کردند
هنر و تجربه بزرگترین خروجی عینی تیم جدید سازمان سینمایی است حسین علم الهدی مدیر این گروه سینمایی است که ادعا می کند بی بی سی و VOA با آمدن هنر و تجربه مشکل تامین فیلم پیدا کردندخبرگزاری تسنیم معین احمدیان اسفندماه سال 92 بود که گفتگویی با امیرحسین علم الهدی درباره اقتصادتولید فیلمی برای «گروه هنر و تجربه»
یکشنبه ۲۶ مهر ۱۳۹۴ - ۰۹ ۳۷ رو به رو نخستین تجربه بلند سینمایی رایا نصیری مراحل پیش تولید را پشت سر میگذارد به گزارش ایسنا طبق اعلام مشاور رسانهای این فیلم سینمایی رو به رو به نویسندگی و کارگردانی رایا نصیری هم اکنون مراحل پیش تولید را پشت سر میگذارد پیش تولید این فیلم سیمدیرکل ارشاد اسلامی کهگیلویه و بویراحمد: هنرمندان میتوانند با هنر خود مشکلات جامعه را به تصویر بکشند
مدیرکل ارشاد اسلامی کهگیلویه و بویراحمد هنرمندان میتوانند با هنر خود مشکلات جامعه را به تصویر بکشندمدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی کهگیلویه و بویراحمد با اشاره به نقش هنرمندان در هر جامعه گفت هنرمندان میتوانند با هنر خود مشکلات جامعه را به تصویر بکشند به گزارش خبرگزاری فارس از یاتنها هنر سعودی ها تأمین امنیت و منافع اسرائیل است
به گزارش خبرنگار خبرگزاری بسیج از استان هرمزگان سرهنگ دوم پاسدارمحمدرضا آران مسئول بسیج سازندگی هرمزگان در جمع خبرنگاران با اشاره به فاجعه منا اظهار کرد سعودی ها باید پاسخ گوی خون مسلمانان جان باخته باشند وی با انتقاد از سیاست موذیانه آل سعود تصر یح کرد انتقال جان باختگان فاهنرمندان وفیلم نامه نویسان در تولید آثار هنری از پرونده های واقعی استفاده کنند
خبرگزاری میزان- اسماعیل اکبری گفت هنرمندان وفیلم نامه نویسان در تولید آثار هنری از پرونده های واقعی استفاده کنند به گزارش گروه حقوقی و قضایی خبرگزاری میزان به نقل از روابط عمومی دادگستری استان فارس اسماعیل اکبری مدیر پیشگیری از وقوع جرم دادگستری استان فارس درنشست هم اندیشی معاوآب معدنی دماوند مشکلی ندارد + فیلم
آب معدنی دماوند مشکلی ندارد فیلم رئیس سازمان غذا و دارو با یک تغییر 180 درجه ای اعلام کرد آب معدنی دماوند مشکلی ندارد به گزارش گروه فیلم و صوت باشگاه خبرنگاران جوان رئیس سازمان غذا و دارو با یک تغییر 180 درجه ای اعلام کرد آب معدنی دماوند مشکلی ندارد انتهای پیام اشتراکفیلم|بنیتز: مشکل بین رونالدو و بیل
به گزارش خبرگزاری فوتبال ایران پارس فوتبال دات کام ترجمه ویدئو رافائل بنیتز سرمربی رئال مادرید می گوید خلق و خوی و جو تیم خیلی خوب است بازیکنان پیش از بازی با لوانته خیلی خوب است گزارش شکاف بین بیل و رونالدو را رد کرد او گفت من نمیتوانم نظرات ایجنت یک بازیکن را کنترل کنم جفائق آمدن بر مشکلات با تحقق مدیریت یکپارچه محلی
نایب رئیس شورای اسلامی شهر تهران با اشاره به اینکه همانطوری که خود را مکلف می دانم تا از شورایاران محلات حمایت کنم از مدیریت محله نیز حمایت خواهیم کرد گفت باید به مدیریت یکپارچه محلی دست پیدا کنیم مرتضی طلایی با بیان این مطلب که ما هرچه در توان داشتیم در راستای شکل گیری هیات امنمشکلی برای تأمین گوشت و مرغ محرم نیست
مدیرعامل شرکت پشتیبانی امور دام با بیان اینکه ذخایر استراتژیک گوشت و مرغ کافی است گفت گوشت و مرغ به اندازه کافی در بازار برای ایام عزاداری و محرم موجود است و نیازی به تزریق ذخایر استراتژیک نیست به گزارش پارس علیرضا ولی مدیرعامل شرکت پشتیبانی امور دام کشور در گفت وگو با فارس گف«هفت» سراغ سینمای «هنر و تجربه» میرود/ پخش مستندی از هما روستا
هفت سراغ سینمای هنر و تجربه میرود پخش مستندی از هما روستا شناسهٔ خبر 2941855 - جمعه ۲۴ مهر ۱۳۹۴ - ۱۱ ۱۹ هنر > رادیو و تلویزیون قسمت سوم از برنامه هفت امشب ۲۴ مهرماه ساعت ۲۳ روی آنتن خواهد رفت و با امیرحسین علم الهدی درباره سینمای هنر و تجربه گفتگو می کند به گزارش خ-
گوناگون
پربازدیدترینها