تبلیغات
تبلیغات متنی
محبوبترینها
ساقدوش کیست ؟ | وظیفه ساقدوش در مراسم عقد و عروسی چیست ؟
قایقسواری تالاب انزلی؛ تجربهای متفاوت با چاشنی تخفیف
چگونه ویزای توریستی فرانسه را بگیریم؟
معرفی و فروش بوته گرافیتی ریخته گری
بهترین بروکر برای معاملات فارکس در سال 2024
تجربه رانندگی با لندکروز در جزیره قشم؛ لوکسترین انتخاب
اکسپرتاپ: 10 شغل پردرآمد برای مهاجران کاری در کانادا
بهترین سایتهای خرید تیک آبی رسمی اینستاگرام در ایران
صفحه اول
آرشیو مطالب
ورود/عضویت
هواشناسی
قیمت طلا سکه و ارز
قیمت خودرو
مطالب در سایت شما
تبادل لینک
ارتباط با ما
مطالب سایت سرگرمی سبک زندگی سینما و تلویزیون فرهنگ و هنر پزشکی و سلامت اجتماع و خانواده تصویری دین و اندیشه ورزش اقتصادی سیاسی حوادث علم و فناوری سایتهای دانلود گوناگون
مطالب سایت سرگرمی سبک زندگی سینما و تلویزیون فرهنگ و هنر پزشکی و سلامت اجتماع و خانواده تصویری دین و اندیشه ورزش اقتصادی سیاسی حوادث علم و فناوری سایتهای دانلود گوناگون
آمار وبسایت
تعداد کل بازدیدها :
1814798215
![نمایش مجدد: همه چیز زیر سر یک ژن است refresh](https://vazeh.com/images/refresh.gif)
همه چیز زیر سر یک ژن است
واضح آرشیو وب فارسی:فردا نیوز: ایران: دل آشوبه اعظم به تنهایی برای یک روستا کافی است. اعظم پا به ماه است، کمتر از یک ماه دیگر دردش می گیرد، کمتر از یک ماه دیگر صدای بچه می پیچد توی حیاط دنگال خانه پدری. خانه پدرش است چون سایه مرد بالای سرش نیست؛ مردش در تبریز به کارگری است. خراسان شمالی کجا و تبریز کجا. «نداری و شکم گشنه زن زائو و دل نگران چه می فهمه که یعنی چه.» لب های کبود و آماس کرده اعظم پِر پِر می کند، توی گلویش انگار بچه ای دهانش را چسبانده به پنکه و می گوید آآآآآآآ؛ لرزش دست را زیر چادر گلدار قایم می کند، صدای لرزانش اما هوار می شود توی خانه: «آزمایش دادیم، هم من هم شوهرم، تو خون هر دوتامان هم این ژن هست، این ژن لعنتی... .» همه چیز زیر سر یک ژن است؛ نابینایی در روستای چهار برجِ شهرستان اسفراین مادرزادی است، یک ژن معیوب دمار از روزگار مردم این ولایت درآورده و این یک کف دست جا شده است رکورددار این بد اقبالی در کشور. هر بچه ای که در این ولایت روی خشت می افتد، نخستین سؤالی که به ذهن بیشتر اهالی می رسد این است: «می بیند؟» اعظم جوابی برای این سؤال ندارد، هر چند برگه های آزمایش می گویند بچه بی عیب و علت است: «تحت نظر دکتر بودیم، با ماده ای که از دور رحم برداشتن و آزمایش هایی که گرفتن، گفتن بچه سالمه، اما دلم آرام و قرار نداره که، خدای ناکرده اگه یک وقت بچه... .» یک چشم به چهار برگه کاغذ دارد که وعده هایی داده و چشم دیگرش به دو خواهر نابینایش است که آن ژن مرموز، نور چشم هاشان را وقتی توی شکم مادر بودند، دزدید. گوشش هم به خبرهایی است که از این در و آن در می شنود. یکی از اهالی چند سالی است مهاجرت کرده، خودش نیست، اما باد خبرش را آورده و در آبادی تاب داده، کوچه به کوچه: «زن فلانی دو قلویش را سقط کرده، هر دو تا نابینا بودند.» و یک پادگان سرباز توی دل اعظم رخت می شورند. پری و منیر رنگ دنیا را ندیده اند. پری، خواهر بزرگه اعظم، آن ورتر، دم در نشسته. سرش سوی صداست، نگاهش گم شده در عمیق ترین سیاهی که بشر تاکنون کشف کرده است. او اعظم را ندیده، اما اعظم برعکس، از وقتی چشم باز کرده، او جلوی چشمانش رژه رفته است و احتمالاً بعد از ازدواج و بارداری، در خواب و بیداری. اما نه می شود در زندگی را گِل گرفت، نه می شود با خیال داشتن بچه ای که رنگ دنیا را نمی بیند و تا آخر عمر دست به دامان دیگری است، کنار آمد. به هزار امید و آرزو و بعد از سال ها به عقد مردی درآمده، اما روی آرامش را اگر دیدید، سلام اعظم را بهش برسانید. «تا وقتی بچه به دنیا بیاد دل نگرانیم، هر بار که بخواهیم بچه دار شویم باید جان مان به لب مان بیاید از نگرانی، خرج و مخارجش که بماند. کسی به فکر نبوده و نیست که یک آزمایشگاه همین دور و بر بزنند، تا این همه راه آواره تهران نشویم با آن خرج ها و در به دری ها. یک آزمایش ما 250 هزار تومان هزینه داشت، نداریم واقعاً، آن موقع که رفتیم برای آزمایش یک قِران هم نداشتیم، قرض کردیم. شوهرم کارگر است، کارگرِ هر کاری که صبح زودتر بیایند دنبالش. الان تبریز است و چاه آب می کند. الان یک ماه و خرده ای هست که رفته، اگر کار گیرش بیاید با دست پر می آید، وگرنه باید یک پولی هم برایش راهی کنیم تا برگردد. خدا عمر دکتر قیاسوند-پزشکی که سال 1374 به این روستا آمد، تحقیقات زیادی انجام داد و اعلام کرد این بیماری برخلاف شایعات که مثل نقل و نبات در دهان این و آن می چرخد، از آب آشامیدنی نیست و ریشه ژنتیکی دارد- را زیاد کنه که اگر نبود نمی دانستیم چه کنیم. با راهنمایی و سفارش دکتر، در دانشگاه شهید بهشتی بقیه آزمایش ها را رایگان دادیم.» نگاه های زیرچشمی و پچ پچ های بعضی اهالی روستا شده است قوز بالای قوز، شده است آتشی به دل خانواده های گرفتار. اعظم هم یکی: «حالا خرجش یک طرف، حرف مردم یک طرف. برای آزمایش نمی توانیم با خیال راحت برویم، اینقدر پشت سرمان حرف مردم هست که خدا می داند. باید مخفیانه برویم و مخفیانه برگردیم. اگر بفهمند با یک دید دیگر نگاه می کنند که به اینها دختر ندهیم و از اینها دختر نگیریم. به همین خاطر و به خاطر خرجی که دارد بعضی ها هم اصلاً نمی روند آزمایش بدهند.» همین نگاه ها کاری با او کرده که برای بچه به دنیا نیامده نگران شب خواستگاری است، که آیا وقتی دری را کوبید، به روی آنها باز می شود یا آب پاکی را روی دست شان می ریزند که، شما را به خیر و ما را به سلامت. منیر هم نابینای مادرزاد است و جز یک بار که اعظم خودش را به مشقت از زمین کند، زیر بالش را گرفت و بیرون بردش، دیگر توی چشم نمی آید، می خزد توی اتاق، دور از تیررس چشم های بینا. زنی ساکت تر از دیوار هم گوشه اتاق نشسته است؛ مادر سه دختر. این خانواده آقای اصلانی است. پیرمرد بغ کرده و پشت استخوانی اش را داده به دیوار. خط اخم پیشانی اش چنان عمیق است که انگار با تیشه روی سنگ تراشیده اند. لب باز می کند و راز نابینایی را به داستان آمدن سه برادر به این روستا در سال های دوری که عدد دقیقی برایش ندارد گره می زند: «می گویند ریشه بیماری از سه تا برادر بوده که قدیم ندیم ها آمده اند اینجا. خود من یادم هست وقتی 13-12 ساله بودم یک پیرزن نابینایی داشتیم که بهش می گفتند بی بی؛ با ما هم فامیل بود، آن زمان همین یکی را یادم هست، اما از 30 سال پیش به این ور روز به روز بیشتر شد. در این روستا هم تا 50-40 سال پیش همه با هم ازدواج می کردند و زن به بیرون نمی دادند. همه بافت در بافت هستند، عین زنجیر، همه فامیل هستند و خودشان خبر ندارن؛ خود من یکیش؛ بعد از 30 سال از زبان دکتر قیاسوند و از روی شجره نامه ای که کشیده بود فهمیدم که با زنم فامیل هستیم. همین اعظم فکر می کند با شوهرش فامیل نیست، ولی از کجا معلوم، شاید باشد، کسی چه می داند. مردم این روستا همه یک مشت اند.» پری با چشم های باز و سفید شده اش که از دنیا چیزی جز تاریکی گور مانند ندیده، می دود توی حرف: «35 سالمه. تا کی باید صبر کنم دیگر؟ برای کار رفتم بهزیستی، گفتند فعلاً مجوز استخدام نداده اند. خسته شدم از بیکاری، خسته شدم از بی پولی، دیگر بَس است. حتی حاضر شدم با لیسانس روانشناسی با برجی 300هزار تومان تلفنچی شوم، اما همان هم نیست. یک تلفنخانه هم هست که یک دختر سالم و بینا را گذاشته اند سر کار. دو سال پشت سر هم ارشد قبول شدم، اما گفتم برای چی بخوانم، بخوانم که آن مدرک را هم بگذارم روی این یکی و بعد بیایم توی خانه بنشینم؟ به گوش مسئولان برسانید که اگر مجوز برای استخدام ندارند اصلاً به بچه های نابینا اجازه دانشگاه رفتن هم ندهند. این همه هزینه و بدبختی کشیدیم که چی؟ به امید کار رفتم درس خواندم، نه به امید بیکاری.» روزهای پری، یکی بعد از دیگری ذبح می شوند، قربانی آینده ای که نه چشم به راه آمدنش است و نه به پیشوازش کوچه ای را ریسه بسته و اسپندی دود کرده است: «باور کنید از آینده خیلی وحشت دارم. پدر و مادر تا ابد بالای سرِ ما نیستند. این هم زن مردمه -به اعظم اشاره می کند- تنها تکیه گاه ما، عصای ما، چشم ما، همه تاب و توان ما تو این دنیا همین یک خواهر است. اگه یک روز نباشد ما چیکار کنیم؟ خیلی وحشت دارم. بعضی وقت ها با خودم می گویم در آینده چی به سر ما می آید. این فکر مثل خوره افتاده به جانم. می ترسم، به خدا می ترسم. آدم که همیشه سرپا و سالم نیست. من می ترسم، شما باشید نمی ترسید؟ چشم تان را ببندید و جای پری بنشینید، نمی ترسید؟» پدر سرش پایین است، لبان مادر را مهر کرده اند، چه کنم اعظم به بار است، منیر هم همچنان از نگاه ها گم است. پری دُم حرفش را می چسبد: «تمام عمر منت کشیدم، منت، منت، منت، منت. تا کی باید منت بکشم؟ خسته شدم خدا. تو دانشگاه خدا می داند که چقدر منت این و آن را کشیدم که کتاب های درسی را برایم ضبط کنند-کتاب های ما صوتی بود- حالا نتیجه منت هام را نباید ببینم؟ بعضی وقت ها آنقدر بهم فشار می آید که به وجین کردن زمین هم راضی می شوم، می گویم بروم و چهارتا علف هرز هم که از روی زمین وجین کنم بسه. بگذار خار به دست و پایم برود، اشکال ندارد، حداقل پول نان خودم را در می آورم.» پری خیلی حرف دارد که نمی شود همه اش را گفت، خودش می گوید زیاد که حرف بزنیم از ما بیزار می شوند: «یعنی یک دل پردردی دارم که نمی دانم با کی صحبت کنم، چقدر صحبت کنم. هر چقدر هم صحبت کنم هنوز کم است، جان به لب شدم. ناامید نیستم، اما امیدوار هم نیستم. کسی حرف دل ما را نمی شنود، کسی ما را نمی بیند، همه فقط خودشان را می بینند. دیگر بعد از خدا تنها امیدم به رهبر است، دوست دارم ببینم شان و حرف هایم را بزنم، تیری در تاریکی است، شاید کار ما هم راه افتاد.» خاک به چشم دنیا که روز خوش به ما ندید «هی خاک به چشم دنیا که یک روز خوش به ما ندید. نه از روزش خیر دیدیم نه از شب اش، نه در زندگی دل مان آرام بود، نه می توانیم با خیال راحت سرمان را بگذاریم زمین. من که مُردم زیر بال این دختر نابینا را کدام دست می گیرد؟» موسی صبری 70 سال را پُر و سن بازنشستگی را رد کرده است، اما هیچ مواجبی دستش را نمی گیرد. او به زور بازو های آب رفته اش زندگی را می گذراند، البته اگر کار و باری به دوشش بگذارند: «به کارگری هم راضی هستم، اما دیگر ما را به کارگری هم نمی برند، می رم التماس می کنم و می گویم بابا 10 هزار تومان کمتر از کارگرهای دیگر به ما بده، ولی کار نمی دهند. حالا از مال دنیا چی دارم؟ هیچی.» سهم موسی و زنش -که دختر عمو و پسر عمو هستند- از این ژن یک دختر نابیناست که30 سالش شده: «من نباشم کی می آید به این دختر بگوید نانی برای خوردن داری یا نه؟ دغدغه همه خانواده ها الان همین است، من می دانم. یک نابینا داشتیم که پدر و مادرش به رحمت خدا رفتند، یک مدتی همین طور ماند، بعدش رفت اسفراین. الان دارد آنجا گدایی می کند. آینده اینها نباید این طور باشد، اینها فقط نور چشم ندارند، باید یک کاری فراهم کنند تا از نیروی اینها استفاده شود. الان در خانه که هستیم همه کار ما را همین دختر انجام می دهد؛ چای ما را او می گذارد، لباس ما را او می شورد، با رایانه کار می کند، اما هیچ کس انگار نمی خواهد اینها را ببیند.» موسی دختر دم بخت دیگری هم دارد که دارد به پای خواهر نابینایش می سوزد: «آن دختر دیگرم خانه مانده و اینکه خواهرش این مشکل را دارد، اثر داشته به نظرم. کسی نمی آید، می ترسند و حتماً با خودشان می گویند نکند او هم ژنش را داشته باشد و در آینده بچه ما هم... چی بگویم. من تنها نیستم که، همه روستا همین طور است.» آخر حرف ها و فکر های موسی دوربرگردانی است که او را برمی گرداند به خانه اول، به دلشوره نبودن، به بی کسی دختری که سهمش از دنیا به اندازه تنهایی است: «از مرگ نمی ترسم، چشمم دنبال مال دنیا هم نیست، فقط نگرانم ما که نباشیم این دختر چکار می کند؟ دولتی که همه کار از دستش برمی آید، این چهارتا نابینا را نمی تواند جمع کند؟ فقط یک جایی را درست کرده برای آموزش و می گوید ما به اینها کار و هنر یاد می دهیم، هنری که شغلی برای آن نیست، خانه و سقف بالای سر هم هیچ. اصلاً چه بگویم. زجری کشیدم که فقط خدا می داند، حرف که می زنم دلم را غم می گیرد.» یک دختر نابینا دارم، یک پسر سرباز و یک شوهر که مرده نه او نامش را می گوید و نه ما پاپیچ دانستنش می شویم. زنی است که خاک گور شوهرش هنوز خشک نشده است. بی سایه سر و بی نان آور؛ خودش مانده و یک دختر نابینا و یک پسر سرباز. سه پسر دیگر هم دارد که می دوند؛ زندگی از جلو و آنها به دنبالش. «کرمانجی» صحبت می کند و یک نفر حرف هایش را به فارسی برمی گرداند: «دخترم 17 سالشه اما کلاس دوم راهنماییه. مشهد درس می خواند. چون اینجا امکانات نبود و باید با بیناها سر یک کلاس می نشست، عقب افتاد.» از پسرهایش می گوید، از اینکه از روستای دیگر زن گرفته اند، چون خواهرشان نابیناست، چون امکان اینکه آزمایش ژنتیک بدهند، نبوده و اگر دختری هم دل به گروی آنها داشته، عطای ازدواج را به لقای دنگ و فنگ های آزمایش ژنتیک و در به در شدن در تهران بخشیده. آنها هم پی بخت خود از روستای آبا و اجدادی زده اند بیرون و کلون خانه های روستای همسایه را کوبیده اند. زن آب بینی اش را با پر روسری ای که هنوز سیاه است، می گیرد: «تا قبل اینکه شوهرم بمیره 22 تا گوسفند داشتیم، بعد از او این گوسفندها افتاد بین ارث و میراث و سهم من و دختر نابینا و پسر سربازم شد هفت تا. خرج علوفه شان را درنمی آورند، کمک خرج زندگی ما به کنار. با یارانه زندگی می کنیم و دخترم هم اگر زنده باشم و خیلی شاهکار کنم، تا دیپلم بتوانم خرجش را بدهم.» دهان باز زندگی که این حرف ها حالیش نیست، دست که روی دست نمی شود گذاشت؛ خرجِ رفت و آمد دختر نابینا و پسر سرباز را باید جور کرد: «بهزیستی فقط خرج تحصیل بچه را می دهد، باقی خرج ها با خودم است. می روم کارگری، کارگری هر کاری که شد. بیشتر روی زمین مردم وجین می کنم، وجین علف های هرز. فصلش که باشد، هندوانه و خربزه هم جمع می کنم، 17 هزار تومان برای 10ساعت کار، اگر باشد که خدا را هم شکر می کنم.» از دست های این زن، این مادری که حالا پدر هم شده، لطافت زنانه کیلومترها فاصله دارد. درست به اندازه دست های مردانه یک کارگر یا کشاورز، زمخت و پر ترک است. از آن دست هایی که همیشه خدا یک لایه روی آن است، انگار که همین حالا از زیر خروار خروار خاک درش آورده است. درمان که نمی کنند هیچ، زخم هم می زنند آن زمان که دکتر قیاسوند و یک تیم پزشکی از ژاپن به چهاربرج آمده بودند که ته و توی ماجرا را دربیاورند، یاسر هنوز پشت لبش سبز نشده بود. اما سرش توی حساب و کتاب بود؛ او یک برادر نابینا دارد، دردش را چشیده، اما درد نگاه های مردم دیگر به این روستا و داستان هایی که پشت سرش سر هم کرده اند هم کم عذابش نداده: «از 900-850 خانوار این روستا، کمتر از 40 خانوار این مشکل را دارند -که یک تعدادی مهاجرت کرده اند- آن حرف هایی که زدند که نابینایی از آب این روستاست، می دانید چه ضربه هایی به ما زد. معلم ها نمی آمدند روستای ما درس بدهند، اگر هم می آمدند با خودشان آب و غذا می آوردند تا آب اینجا را نخورند. خب من که مدرسه می رفتم و این چیزها را می دیدم برایم سخت بود. عذاب می کشیدیم. چند سال شیر و ماست و لبنیات ما را نمی خریدند، همین کارها را کردند که این روستا عقب افتاد. اما بعد از تحقیقات دکتر قیاسوند معلوم شد از ژنتیک است.» او هم مثل بقیه اهالی به جان دکتر قیاسوند دعا می کند، خودش و مردم روستا را مدیون او می داند: «آقای دکتر قیاسوند که آمد گفت می خواهم در نزدیک ترین جا یک آزمایشگاه بزنم، خودمان شاهدیم، مکاتباتش را هم کرده، اما چرا انجام نشده نمی دانم. می گویند بعضی ها موافقت نکرده اند.» یاسر و زنش دختر عمو پسر عمو هم هستند، یک پسر و یک دختر هم دارند که هیچ کدام مشکل بینایی ندارند: «ما رفتیم آزمایش دادیم. اما همه این کار را نمی توانند بکنند، بیشتر بچه ها با توکل الهی به دنیا می آیند. مردم دوست دارند آزمایش بدهند، اما چون تهران است نمی توانند بروند. هم خرجش برای مردم زیاد است و از همه بدتر می ترسند که انگشت نما بشوند.» یاسر می گوید: «چطور می شود که وقت رأی گرفتن روی رأی اینجا حساب می کنند، اما بعداً یادشان می رود؟ می آیند و قول می دهند، اما بعد یادشان می رود و هیچ گوشه چشمی به این روستا ندارند. یک نفر آمد یک مستند ساخت و تمام کوخ ها و خرابه هایی را که 30 سال است مردم در آن زندگی نمی کنند نشان داد که فیلمش سوزان باشد. یا سگی را نشان داد که یک چشمش کور است، اما کسی نگفت اگر سگی کور مادرزاد باشد چطور به آن سن رسیده و بزرگ شده؟ اینها درمان که نکردند هیچ، به روستا و مردم ما زخم هم زدند. مردم مهاجرت می کنند، نه فقط از بی آبی و نبود مرتع برای دام و بیکاری، مردم از ترس بدنامی این روستا هم در می روند.» چرا؟ چون کسی نمی بیند علی برادر یاسر است؛ دانشجوی مقطع کارشناسی مشاوره و حال و روز بچه های نابینا را خوب می فهمد، مثل حال خودش، مثل خودش که دلش خون است: «ما که گدا نیستیم، پول به درد ما نمی خورد، باید از نیروی ما در کارهایی که توانش را داریم استفاده شود. قانون گذاشتند که 60 درصد اپراتورهای تلفن باید از نابیناها و معلولان باشد، کو؟ کجا به این قانون عمل کردند؟ نابینایی که با 400-300 هزار تومان امورش می گذرد را بگذاریم سرکار بهتر است یا کاری کنیم که مدام چشمش به دست این و آن باشد؟» او برنامه هایی برای آینده دارد، مهم ترینش شاید ازدواج: «ازدواج تو برنامه ام هست. پسرهای نابینا چند مورد داریم که ازدواج کرده اند -البته بعضی با زنان مسن- اما آمار ازدواج دخترها صفر است، دست کم در این روستا که کسی را نداریم. آن هم دلیلش برمی گردد به بی توجهی و نادیده گرفتن مسئولان. وقتی دختری جایی کار کند روی پای خودش است، درآمد دارد و بالاخره یک نفر هم پیدا می شود که شاید به عنوان زن دوم هم که شده او را بگیرد.» حرف های آخر علی مثل یک لیوان چای سیاه و غلیظ است که بخواهی بدون قند پایین بدهی: «بعضی بچه های ما از بیکاری دارند به مواد رو می آورند، تا حالا یک دختر و چند تا پسر داشتیم، چرا؟ چون کسی ما را نمی بیند. یک دختر دیگر داریم که دانشجو است، شاید یک سال می شود که ماشینی زده و عصای سفیدش را شکسته، اما هنوز که هنوز است بهزیستی عصای جایگزین به او نداده، چرا؟ چون کسی ما را نمی بیند. بچه های ما برای درس خواندن از دبیرستان تا دانشگاه به رایانه نیاز دارند اما فقط دو نفر از نابیناهای این روستا توان خریدش را داشته اند، بهزیستی هم می گوید تنها به کسانی که لیسانس گرفته اند و بعد از آوردن فاکتور خرید کمک می شود، در حالی که رایانه برای نابینایی که می خواهد درس بخواند از عصای سفید واجب تر است. مورد داشتیم نابینایی که سه تا بچه هم دارد و شب گرسنه خوابیده، چرا؟ چون کسی ما را نمی بیند. آنهایی که هی آمار می دهند فلان کار و فلان کار را کردیم بیایند اسفراین، بیایند چهاربرج و بچه های ما را ببینند.» از تاریکی به تاریکی آخرین نابینایی که در این روستا به دنیا آمده حالا کمتر از چهار سال دارد. وقتی می بینیمش، روی پله های دم خانه، زیر تیغ آفتاب بی تکان نشسته است. از سر شمشیر مادرش خون می چکد، دلش از زمین و زمان پر است. بی حرف و نگاه، دست بچه را می گیرد و می کشاند توی خانه. برای بچه اما فرقی نمی کند؛ رفتن از تاریکی به تاریکی.
شنبه ، ۲۵مهر۱۳۹۴
[مشاهده متن کامل خبر]
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: فردا نیوز]
[مشاهده در: www.fardanews.com]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 35]
صفحات پیشنهادی
همه چیز درباره ام. اس
شایع ترین مدل آن که تقریباً 80 درصد مبتلایان از این نوع اند نوع خوب شونده و عودشونده است که به تدریج این حالت به یک حالت ماندگار تبدیل می شود یعنی مدت دوران بهبودی به تدریج کوتاه تر می شود و بعد از گذشت حدود 10 سال فرد بیشتر در دوران علامت دار باقی می ماند ولی در اوایل بیماریپرسپولیس یک - صبای قم یک / تساوی در روزی که همه چیز تحت تاثیر درگذشت هادی بود
پرسپولیس یک - صبای قم یک تساوی در روزی که همه چیز تحت تاثیر درگذشت هادی بود ورزش > لیگ برتر - پرسپولیس و صبای قم در هفته هشتم لیگ برتر به تساوی یک بر یک رضایت دادند به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین مسابقه پرسپولیس - صبای قم تحت تاثیر درگذشت هادی نوروزی كاپیتان فقید پرپوتین: سازمان سیا همه چیز را نمی داند
پوتین سازمان سیا همه چیز را نمی داند شناسهٔ خبر 2938279 - یکشنبه ۱۹ مهر ۱۳۹۴ - ۲۰ ۰۸ اخبار کوتاه > بین الملل ولادیمیر پوتین رئیس جمهوری روسیه گفت سازمان اطلاعات آمریکا یکی از بهترین هاست اما همه چیز را نمی داند و نباید هم همه چیز را بداند برای روسیه شیعه و سنی تفاوتی نمی کنزمان همه چیز را برای این مدافع حل خواهد کرد
مدافع تیم ملی فوتبال اسپانیا می گوید که نگران برخورد بد هواداران لاروخا نیست او تاکید کرد که مشکلی برای بازی کردن در تیم ملی کشورش ندارد و زمان همه چیز را حل خواهد کرد به گزارش پایتخت جرارد پیکه در شرایط سختی قرار گرفته است او در دیدارهای تیم ملی فوتبال اسپانیا برابر حریفان باقتدار امروز نظام جمهوری اسلامی زیر چتر ولایت و انسجام و همدلی همه نیروهای نظام حاصل شده است
معاون استاندار البرز و فرماندار ویژه شهرستان کرج در دیدار با فرماندهان انتظامی و روسای کلانتری های شهرستان کرج گفت امروز استقرار حکومت اسلامی تثبیت شده و نظام در سایه ولایت و همدلی و همزبانی همه گروه ها و نیروهای نظام به اقتدار و عزت در جهان رسیده است "محمد تقی ایرانی&quoبازخوانی کیفرخواست متهم پرونده فساد نفتی همه چیز درباره دوره «انفجار نفتی» ب.ز/مصوبه 7 تیرماه سکوی پ
بازخوانی کیفرخواست متهم پرونده فساد نفتیهمه چیز درباره دوره انفجار نفتی ب ز مصوبه 7 تیرماه سکوی پرتاب متهم نفتی راهکارهای متهم برای فرار از پرداخت بدهی تأسیس بانک در مالزی هدایت از تهراندر کیفرخواست صادره برای متهم ردیف اول پرونده فساد نفتی دوره انفجار نفتی ب ز راهکارهای ب ز برهمه چیز درباره دوره «انفجار نفتی» ب.ز
همه چیز درباره دوره انفجار نفتی ب ز در کیفرخواست صادره برای متهم ردیف اول پرونده فساد نفتی دوره انفجار نفتی ب ز راهکارهای ب ز برای فرار از پرداخت بدهی اداره عملیات بانکی در خارج از کشور با استقرار سیستم ریموت در تهران و بسیاری از موارد دیگر تشریح شد فارس 11 مهر ماه سال جاسیا نباید هم همه چیز را بداند
به گزارش جهان به نقل از مهر ولادیمیر پوتین رئیس جمهوری روسیه گفت سازمان اطلاعات آمریکا یکی از بهترین هاست اما همه چیز را نمی داند و نباید هم همه چیز را بداند برای روسیه شیعه و سنی تفاوتی نمی کند دوشنبه ۲۰مهر۱۳۹۴همه چیز درباره مسجد گوهرشاد
همه چیز درباره مسجد گوهرشاد این بنای تاریخی در جنوب حرم مطهر رضوی قرار دارد و به رواقهای دارالسیاده و دارالحفاظ متصل است این مسجد به دستور بانو گوهرشاد دختر امیر غیاثالدین ترخان از امرای جغتایی همسر شاهرخ فرزند امیر تیمور گورکانی در سال 821 قمری توسط معمار معروف ایرانی قوامافشارزاده: همه تلاشم را کردم که در استقلال مثمرثمر باشم/ تابع تصمیم وزیر ورزش هستم
افشارزاده همه تلاشم را کردم که در استقلال مثمرثمر باشم تابع تصمیم وزیر ورزش هستم مدیرعامل استقلال میگوید تا آخرین لحظه حضورش در باشگاه استقلال تلاش می کند تا وظایف محولشده را به سرانجام برساند به گزارش نامه نیوز بهرام افشارزاده در پاسخ به سوالی درباره جدایی قریب الوقو-
گوناگون
پربازدیدترینها