واضح آرشیو وب فارسی:خلیج فارس: خلیج فارس- اسماعیل منصورنژاد: اگر صحت داشته باشد که پزشک، فرزند شهید است، باید با سخت گیری و حساسیت بیشتری پرونده را پیگیری نمایند و به وی یادآور شوند پدرش جانش را برای آرامش این مردم فدا کرد، ولی او نتوانست از بخیه کودک 4 ساله ای بگذرد و آن را از صورتش بیرون نیاورد.اسماعیل منصورنژاد | روزنامه نگار کودک چهار ساله ی خمینی شهری از ناحیه فک دچار آسیب می شود و نیاز به عمل جراحی دارد. عمل جراحی سرپایی در بیمارستان همان شهر انجام می شود؛ اما چون والدین کودک توانایی پرداخت هزینه ی 150هزار تومانی درمان را ندارند، پزشک مسئول به پرستار دستور می دهد بخیه را بکشند و کودک را با زخم باز به خانه بفرستند. صرف نظر از شایعات و انتشار عکس های جعلی از بیمار، اصل روایت در برنامه زنده تلویزیونی رسماً تأیید شده و هم اکنون پزشک و پرستار از خدمت معلق شده اند تا دستگاه قضا و سازمان نظام پزشکی تکلیف آن دو را مشخص کنند. مطمئناً این عمل غیرانسانی و «عمدی» بی سابقه نیست و آخرین مورد آن هم نخواهد بود. ولی آنچه که درد را دوچندان می کند، ادعاهای گزافی است که ما در همه ی زمینه ها نسبت به سایر نقاط دنیا داریم، از بام تا شام از آنان ایراد می گیریم، معیارهای فرهنگی آنان را با خواسته های خود مقایسه کرده و زیر سوال می بریم و... مدعی هستیم دنیا را باید به ما واگذار کنند تا در کسری از ثانیه تکلیفش را معلوم کرده و آن را به فاک فنا بفرستیم. این در حالی است که وقوع چنین رفتارهایی در دنیای توسعه یافته که مدام از سوی برخی در تریبون های رسمی تحت عنوان «سرزمین کفر و فساد» از آن یاد می شود، بعید است. از همه بدتر و زجرآورتر، طی گزارشی در سایت خلیج فارس آمده که پزشک خاطی «فرزند شهید» است. شهید در فرهنگ ما برای همه افراد (از موافق بگیر تا مخالف) لفظ عزیز و بسیار قابل احترامی است. وقتی بشنویم که فرزند شهید دست به چنین کاری زده، هرچند رفتار او را از شخصیت پدر شهیدش تفکیک می کنیم و هیچ ربطی بین این دو قایل نمی شویم، اما نگاهمان به مسئولیت کسی دوخته می شود که پدرش به خاطر همین مردم جانش را فدا کرد، ولی او در اقدامی غیرانسانی و به خاطر پول، بخیه را از صورت کودک چهارساله ای کشید و روح پاک پدرش را زخمی کرد. (اصل درد همین جاست.) با توجه به اطلاعاتی که از رزمندگان زمان جنگ دارم، مطمئنم اگر پدر بزرگوارش امروز در بین ما بود، از غصه دق می کرد. در سوگنامه پزشکان پس از ادای سوگند، آمده است: «...از تضییع حقوق بیماران بپرهیزم و سلامت و بهبود آنان را بر منافع مادی و امیال نفسانی خود مقدم بدارم.... خود را نسبت به حفظ قداست حرفه پزشکی و حرمت همکاران متعهد بدانم و از آلودگی به اموری که با پرهیزکاری و شرافت و اخلاق پزشکی منافات دارد، اجتناب ورزم.» در این حادثه، سوگندنامه پزشکی توسط پزشک و پرستار زیر پا گذاشته شده که نظام پزشکی باید به آن رسیدگی کند و نگارنده نمی داند زیرپا گذاشتن این سوگدنامه چه تبعات حقوقی دارد. قوه قضاییه نیز مطمئناً بر اساس قانون رفتار می کند؛ اما اگر صحت داشته باشد که پزشک، فرزند شهید است، باید با سخت گیری و حساسیت بیشتری پرونده را پیگیری نمایند و به وی یادآور شوند پدرش جانش را برای آرامش این مردم فدا کرد، ولی او نتوانست از بخیه کودک 4 ساله ای بگذرد و آن را از صورتش بیرون نیاورد؛ آن هم بخیه ای که وقتی بیرون کشیده شود، فاسد است و به درد هیچ کاری نمی خورد. بخیه ای که کشیده شد، زخم کشور را باز و احساسات ملی را جریحه دار کرد. پزشک و پرستار خاطی برای «امنیت ملی» نیز مشکل ایجاد کرده اند که باید جداگانه به آن رسیدگی شود. صرف نظر از انعکاس خارجی ماجرا، فضای وحشت آوری که پس از این حادثه در کشور ایجاد شده، غیرقابل ترمیم است. خطای سهوی و غیرعمد با یک رفتار عمدی که شخص از تبعات بد و ویرانگر آن آگاه است، فرق دارد و باید با جدیت به آن رسیدگی شود. در این زمینه روزی سیاه برای جامعه پزشکی ایران
یکشنبه ، ۲۲آذر۱۳۹۴
[مشاهده متن کامل خبر]
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: خلیج فارس]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 14]