واضح آرشیو وب فارسی:خرداد: سایت معتبر project-syndicate یادداشتی را از آنگس دیتون، برنده جایزه نوبل اقتصاد بازنشر کرده است که نخستین بار در سال 2013 منتشر شده بود. به گزارش دنیای اقتصاد، این بار به بهانه اعطای جایزه نوبل به این پژوهشگر، نگاهی دوباره می اندازیم به این یادداشت وی که حول همان موضوعی است که او را به یک نوبلیست اقتصادی تبدیل کرد. دوران بچگی من در اسکاتلند در این خیال گذشت که پلیس همیشه متحد ماست و در مواقع لزوم، می توان از آنها کمک گرفت. اما غافلگیری من زمانی اتفاق افتاد که وقتی برای اولین بار در 19 سالگی وارد آمریکا شدم و از یک مامور پلیس که در حال تنظیم عبور و مرور در میدان تایمز نیویورک بود آدرس نزدیک ترین اداره پست را پرسیدم، با سیلی از فحاشی های او روبه رو شدم. گیجی و پریشانی بعد از این اتفاق باعث شد که اسناد کاری مهم خودم را در سطل آشغالی انداختم که به نظرم خیلی شبیه صندوق پست بود. اروپاییان در مقایسه با آمریکایی ها احساس بهتری نسبت به دولت های خود دارند. برای آمریکایی ها شکست و عدم محبوبیت بین سیاستمداران فدرال، ایالتی و محلی موضوعی معمولی محسوب می شود. دولت های مختلف آمریکا مالیات های زیادی می گیرند و در مقابل خدماتی را برای مالیات دهندگان فراهم می کنند که بدون آنها گذران زندگی برای مردم دشوار است. آمریکایی ها مانند بیشتر شهروندان کشورهای ثروتمند مالیات هایی برای سیستم قانونی و نظارتی، مدارس دولتی، بهداشت و درمان و امنیت اجتماعی برای افراد مسن، جاده ها، امور دفاعی و دیپلماسی و سرمایه گذاری های سنگین توسط دولت در پژوهش به ویژه در پزشکی، پرداخت می کنند. قطعا همه این خدمات به خوبی آنچه باید باشد نیست و به تمام افراد به طور یکسان نیز ارائه نمی شود؛ اما اغلب مردم مالیات شان را پرداخت می کنند و چنانچه اهداف مخارج دولت برای افراد ناخوشایند باشد، بحث های عمومی پر جنب و جوشی در مورد آن رخ می دهد و به علاوه بر وجود انتخابات منظم به افراد امکان می دهد که اولویت های دولت ها را تغییر دهند. تمام این موضوعات آن قدر واضح است که نیاز به گفتن ندارد، دست کم برای مردمی که در کشورهای ثروتمند با دولت های کارآ زندگی می کنند؛ اما اغلب جمعیت دنیا چنین شرایطی را ندارند. در اغلب کشورهای آفریقا و آسیا، حکومت ها از ظرفیت افزایش مالیات ها و ارائه خدمات برخوردار نیستند. قرارداد بین دولت ها و مردم –که به شکل ناقص در کشورهای ثروتمند وجود دارد- در بیشتر کشورهای فقیر وجود ندارد. پلیس نیویورکی بی ادب بود (و سرش شلوغ تر از آن بود که خدماتی را به من ارائه کند)، اما در بیشتر کشورهای دنیا، پلیس به مردمی که قرار است محافظت شان کند به چشم طعمه نگاه می کند، به خاطر پول، آنها را تحت فشار قرار می دهد یا از طرف مراجعه کنندگان قدرتمند، آنها را مورد آزار و اذیت قرار می دهد. حتی در کشورهای با درآمد متوسط مثل هند، مدارس و درمانگاه های دولتی با کاستی های زیادی مواجه هستند. پزشک های خصوصی آنچه را که بیمار می خواهد –از جمله تزریقات، داروها و آنتی بیوتیک ها- تجویز می کنند بدون آنکه نظارتی دولتی وجود داشته باشد و از آن بدتر اینکه بسیاری از پزشکان کاملا فاقد صلاحیت هستند. در سراسر کشورهای در حال توسعه، کودکان به این دلیل می میرند که با بدشانسی در محلی نادرست به دنیا آمده اند، نه به دلیل بیماری های عجیب و غریب و علاج ناپذیر بلکه به دلیل بیماری های شایع دوران کودکی که بیش از یک قرن است شیوه درمان آنها در غرب شناخته شده است. با فقدان دولتی که قادر به فراهم ساختن مراقبت های بهداشتی معمولی برای مادر و کودک باشد، مرگ این کودکان ادامه خواهد داشت. به همین ترتیب، فقدان ظرفیت های دولت و با وجود مقررات و قوانین اجرایی که به درستی کار نمی کنند، انجام فعالیت های بازرگانی نیز دشوار است. در نبود دادگاه هایی که وظایف خود را به طور کامل انجام دهند، هیچ تضمینی وجود ندارد که کارآفرینان نوآور، پاداش ایده های جدید خود را دریافت کنند. فقدان ظرفیت دولت –به معنای خدمات و حمایت هایی که مالیات دهندگان در کشورهای ثروتمند از آن برخوردار هستند- یکی از دلایل اصلی فقر و محرومیت در سراسر دنیاست. در فقدان فعالیت های موثر دولت ها و مشارکت فعال شهروندان، شانس زیادی برای توسعه کشورها و کاهش جهانی فقر وجود ندارد. متاسفانه امروزه کشورهای ثروتمند در حال بدتر کردن اوضاع هستند. جنبه مثبت کمک خارجی–پرداخت های بلاعوض کشورهای ثروتمند به کشورهای فقیر- در قالب مراقبت های بهداشتی این است که باعث زنده ماندن افرادی می شود که بدون وجود این کمک ها شانسی برای زندگی نداشتند. اما این کمک ها در مقابل، باعث کند شدن رشد ظرفیت های دولت های محلی می شود. این موضوع در کشورهایی که در آنها –اغلب در آفریقا- کمک خارجی به شکل مستقیم به دولت پرداخت شده و نسبت این مبلغ به هزینه های دولت زیاد و بیش از نصف است، با وضوح بیشتری قابل رویت است. چنین دولت هایی نیازی به قرارداد با شهروندان و پارلمان و حتی نظامی برای جمع آوری مالیات ندارند. این دولت ها تنها به اهداکنندگان پاسخگو هستند؛ اما حتی همین نیز در عمل رخ نمی دهد زیرا کشورهای اهداکننده، (که به درستی می خواهند به کشورهای فقیر کمک کنند)، تحت فشار شهروندان خود باید دقیقا به میزان نیاز دولت کشورهای فقیر پول خرج کنند و نه بیشتر از آن. حال چه می شود اگر اهداکنندگان با دور زدن دولت ها، کمک های خود را به طور مستقیم به افراد فقیر پرداخت کنند؟ مسلما تاثیر آنی این موضوع مثبت خواهد بود به خصوص در کشورهایی که کمک های بلاعوض دولت-به-دولت واقعا به دست فقرا نمی رسد. برای اینکه تمام افراد به بالای خط فقر -بر حسب درآمد روزانه به دلار- برسند، مجموع پولی که هر فرد بالغ ساکن کشورهای ثروتمند باید بپردازد به طور شگفت انگیزی کم است، یعنی تنها 15 سنت آمریکا در هر روز. البته این راه حل نیست. مردم فقیر نیاز به دولتی دارند که زندگی بهتری برایشان فراهم کند؛ دور زدن دولت ها در پرداخت کمک ها ممکن است در کوتاه مدت وضع را بهتر کند؛ اما راه حل مشکلات این کشورها نیست. کشورهای فقیر نمی توانند تا ابد برای خدمات بهداشتی خود چشم به کمک خارجی داشته باشند. آنچه کشورهای فقیر واقعا نیاز دارند دولتی است که برای امروز و فردای مردمش کار کند؛ ولی کمک های بلاعوض خارجی قطعا باعث شکل گیری چنین دولتی نمی شوند. کاری که از ما بر می آید این است که دولت های خود را ترغیب به توقف اقداماتی کنیم که خروج از چرخه فقر را برای کشورهای فقیر دشوار می کند. کاهش کمک های بلاعوض یکی از این امور است.
پنجشنبه ، ۲۳مهر۱۳۹۴
[مشاهده متن کامل خبر]
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: خرداد]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 21]