واضح آرشیو وب فارسی:راسخون:
![قيام خونين(1)](http://rasekhoon.net/userfiles/Article/1389/09%20Azar/0001/12948.jpg)
قيام خونين(1) نويسنده:مطهره پيوسته قيام خونين مردم قم در19دي 1356 جرقه انقلاب شهر مقدس قم در تاريخ انقلاب ،همواره پايگاه اصلي و سازمان دهنده قيام و مبارزه عليه نظام ستم شاهي به شمار مي رفته است.بي شک، وجود حوزه علميه و روحانيت متمرکز در اين شهر نيز در اين مهم تأثير بسزايي داشته است. آغاز مبارزه و شکل گيري آن ونيز بيداري مردم با رهنمودهاي حضرت امام خميني(ره) درهمين شهر صورت پذيرفت .پس از قيام خونين15خرداد سال1342،نام قم به عنوان مرکز اصلي وهدايت کننده مبارزات برسر زبان ها افتاد و پس از چهارده سال،قيام 19دي سال 1356که آن را«جرقه انقلاب»نيز ناميده اند ،بار ديگر به قيامي همگان و مبارزاتي گسترده انجاميد. شهر قم ازديدگاه مقام معظم رهبري مقام معظم رهبري،درباره جايگاه شهر قم در پيروزي انقلاب اسلامي مي فرمايد: «براي ساختن يک بنا،اول بايد پايه هاي محکم آن را کار گذاشت.هرچه بنا بزرگ تر و سنگين تر و ماندگارتر باشد،پايه هاي آن محکم تر و قوي تر و شکست ناپذيرتر خواهد بود.اگر ما مبارزه ملت ايران را - که به طورعمومي و تعيين کننده،از سال56آغازشد،به يک بناي رفيع و مستحکم تشبيه کنيم،پايه هاي قوي و شکست ناپذير و ماندگار اين بناي مستحکم ،در قم نشانده وکار گذاشته شد.قم،يک ذخيره الهي براي اسلام بود». قيامي ديگر در روز هفدهم دي سال1356،مقاله اي با عنوان«ارتجاع سرخ وسياه»با امضاي احمد رشيدي مطلق،در روزنامه اطلاعات درج شد.در اين مقاله که در سالروز کشف حجاب به چاپ رسيد، به حضرت امام خميني(رحمه الله)اهانت شده بود. با اينکه براي نخستين بار نبود که عوامل نظام به حضرت امام (رحمه الله) اهانت مي کردند.اين بار حتي اهانت به طور صريح صورت نگرفته بود،ولي جرقه اي درشهر مقدس قم زده شد که به قيامي خونين و تاريخ ساز مبدل گرديد. اين مقاله احساسات و عواطف مردم را نسبت به رهبر ومقتدايشان که در تبعيد به سر مي برد، برانگيخت و خشم و انزجار عمومي از نظام را به همراه داشت. دليل ديگر برپايي قيام از عواملي که درشکل گيري قيام نوزده دي وتسريع شکل گيري انقلاب نقش مهمي داشت، شهادت فرزند گران قدر امام بود. شهادت سيد مصطفي خميني (رحمه الله)موجي از انزجار ونفرت را نسبت به نظام درميان مردم برانگيخت ؛چرا که آن را اقدامي از سوي رژيم و به دستور شاه مي دانستند.از اين رو، مجالس گراميداشت حاج آقا مصطفي به صحنه هاي مبارزه عليه حکومت و حمايت از امام تبديل شد. در همين محافل بود که مردم به پاس مجاهدت ها ورنج هايي که رهبرشان متحمل شده بود، به او لقب «امام»دادند.پيام ها وسخنان امام(رحمه الله) درآن روزها ، شعله هاي انقلاب را فروزان تر ومردم را بيدارتر کرد. رژيم که از روي آوردن همه جانبه مردم به رهبرشان خشمگين شده بود،در اقدامي عجولانه ،با چاپ مقاله اي توهين آميز شخصيت حضرت امام (رحمه الله) را زير سؤال برد. اين اقدام، تاوان سنگيني براي رژيم به همراه داشت و به قيام بزرگي عليه حکومت جور انجاميد. رشيدي مطلق که بود؟ نويسنده مقاله اهانت آميز«ارتجاع سرخ وسياه»در روزنامه اطلاعات که خشم و انزجار عمومي مردم را برانگيخت،رشيدي مطلق نام داشت. درباره اين نويسنده حرف هاي بسياري گفته شده است، ولي آنچه از اسناد و مدارک واعتراف هاي کارگزاران نظام پليد پهلوي بر مي آيد، اين است که شاه درچاپ مقاله وي، نقش اساسي داشته است. همچنين،محافل مطبوعاتي آن را به داريوش همايون، وزير اطلاعات وقت نسبت مي دهند. ولي در خاطرات خود مي گويد:«مقاله از وزارت دربار سرچشمه مي گرفت. اين مطلب که شاه روايت اوليه مقاله را نپسنديد و گفت بايد تندتر بشود، درست است». آغاز حرکت هاي خود جوش ومردمي نخستين حرکت اعتراض آميز در برابر انتشار مقاله موهن در روزنامه اطلاعات، با بيداري روحانيت و مردم قم، فرداي انتشار آن،يعني روز هجدهم دي شکل گرفت. در اين روز دروس حوزه تعطيل شد و مراجع نيز درس خود را تعطيل کردند. پس ازآن بازاريان قم نيز به حوزه پيوستند ومردم به همراه علما و روحانيون به خانه مراجع رفتند و آمادگي خود را براي اقدام عليه اين حرمت شکني اعلام کردند. مراجع نيز با سخنان خود، ضمن آرام ساختن مردم و روحانيت و تسلي دادن به آنها، افزون برمحکوم ساختن حکومت در اين اقدام توهين آميز،برادامه مبارزه و اعتراض ها تأکيد کردند. تأثير کلام مراجع تقليد مردم و علما،صبح روز هجدهم دي به سوي خانه آيت الله گلپايگاني حرکت کردند. به سرعت محوطه دروني و بيروني خانه ايشان از جمعيت پر وآيت الله گلپايگاني با چهره اي غمگين و افسرده وارد شد. وقتي ايشان آيه استرجاع(انا لله و انا اليه راجعون) را خواند، بغض مردم ترکيد و صداي گريه از هر سو بلند شد. آيت الله گلپايگاني ادامه داد:«ما هم از وارد شدن اين ضايعه بزرگ بر جامعه روحانيت و بر فقه و اجتهاد خبر دارشديم . اينها اشتباه مي کنند؛ اينها فکر نکنند ما ديگر سکوت کرده ايم . وچيزي نخواهيم گفت ودست برمي داريم. اينها بايد بدانند که اگر سرنيزه را حتي به زير گلوي ما بگذارند ما حرفمان را مي زنيم». اعتراض درسکوت بعد از ظهر نوزدهم دي سال1356 آيت الله نوري همداني سخنراني کرد. مردم پس از سخنان ايشان آرام و بي سروصدا به طرف خانه آيت الله مشکيني به راه افتادند. بيش از ده هزار نفر که در آن ايام خفقان واضطراب،جمعيت بسيار زيادي بود، با عزمي راسخ و اراده اي پولادين برآن بودند تا قدرت پوشالي نظام شاهنشاهي را در زير گام هاي استوارشان خرد کنند. مردم به توصيه آيات و مراجع،آرام راه پيمايي مي کردند و فريادها درحنجره ها به دنبال راه گريزي مي گشت. بعدها سخنرانان مذهبي از اين سکوت بهره بردند.و رژيم را آماج حمله هاي خود قرار دادند که چرا به روي مردمي که حتي شعار نمي دادند، شليک کرد. لحظه هاي شروع يک حماسه ساعت حدود چهار و سي دقيقه بعد از ظهر هجده دي، مأموران شهرباني و ساواک که در يکي از ميدان هاي قم راه مردم را سدکرده بودند، به دنبال يک برنامه ساختگي ،با شکستن شيشه بانک، به سوي مردم بي دفاع که حتي شعار هم نمي دانند، تيراندازي کردند.مردم نيز که ترسي به دل نداشتند، با چوب و پرتاب سنگ، در برابر تير و گلوله، شجاعانه مقاومت کردند. با ديدن نخستين شهيد، خشم و نفرت مردم از رژيم بيش ازپيش شد و ترس و وحشت از دل ها رخت بربست. جمعيت با شعار «الله اکبر»و«لا اله الا الله»وبا دردست داشتن سنگ و چوب، به سوي عمال شاه سرازير شدند و درگيري به اوج خود رسيد. قيام 19 دي و دانش آموزان درحالي که روز هجدهم دي روبه غروب بود، دانش آموزان دبيرستان هاي قم، با بيشترين ميزان غرور و شهامت،به صف روحانيان پيوستند. نماز جماعت مغرب و عشا در مسجد اعظم برگزار شد و پس از نماز،طلاب ودانش آموزان و مردم همراه،فرياد مي زدند:«مرگ بر اين حکومت يزيدي»،«مرگ بر اين حکومت پهلوي» «دانش آموز، روحاني!پيوندتان مبارک.»مردم،تظاهرات خود را به صورت آرام و در مسجد اعظم وحرم حضرت معصومه(س) ادامه دادند که فريادهاي خالصانه آنان در سنگر مبارزه، با الهام از مکتب توحيد، موجب تحريک عواطف واحساسات مردم حاضر درحرم حضرت معصومه(س) وبه حرکت در آمدن آنان شد. عاشورايي ديگر غروب روز نوزدهم دي، شفق،سرخ و گلگون بود و فضاي شهر پرازغم و غربت شده بود. همه جا پر از مأموران شهرباني بود و تظاهر کنندگان پراکنده شده بودند. تنها چيزي که در منطقه درگيري به چشم مي خورد،عبا،عمامه و کفش هايي بود که از روحانيان ومردم به جامانده و آغشته به خون بود. مردم به خيابان هاي اطراف ريخته بودند و اين اشعار را سر مي دادند:«ازجان خود گذشتيم،با خون خود نوشتيم، يا مرگ يا خميني»اين اشعار زيبا در پايان آن روز غم انگيز،عشق بي کران مردم را به رهبر محبوب خويش نشان مي داد. منبع:اشارات شماره128 /خ
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: راسخون]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 455]