واضح آرشیو وب فارسی:تبیان: پایان حیات شمع
![حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها)](http://img.tebyan.net/big/1389/02/170421451131701013329202051252478213110112.jpg)
پایان حیات شمع پیداست؛ و به گونه اى دیگر مى تابد؛ و شاید نیز فروزانتر! و آن روز ، نیز، فاطمه، شمع وجودش ، در پیش چشمان مولاش على، چنین مى نمود! و خود نیز بدادش خبر كه:على جان!بدرود خواهمت گفت، اى جان من، و نیز جهان را ، همین امروز! و ه! چه بى تاب شد على! و گویى كه همه چیزش به سنگ مى خورد!آه! فداى چشم هاش، كه اشك هاش ، چه با حیرت و شگفت فرومى چكیدند!آرى ، على ، خوانده نبود ، اینجاى داستان را!چه بایدش مى كرد؟! و یا كه مى توانست نمودن؟! و ایم! چه غریبانه گفت، همه را، كه دمى چند تنهایشان گذارند، تا كه بنشینند، و نیز بشنوند ، شنیدن هاى واپسین را! و همه نیز چنین بنمودند، و آن دم ، سقف بظاهر كوچك خانه فاطمه ، فاطمه را، و على را، در زیر چتر خویش میزبان بود!به ناگاه فاطمه اش گفت: على جان!در این كوتاه ایام بودن ، بودن من با تو ، با تو به «صدق» بودم، و هیچ خیانت را ننمودم، و نه مخالفتى ، نه چنین بوده است، آیا؟! و على آن نشسته ى شكسته ، در آن غروب غریبى، كه برایش گفتن، حتى اندكش، چه سنگین مى نمود، گفت: معاذ الله!!!فاطمه جان!پناه بر خدا!تو كجا و خیانت؟!تو كجا و خلاف؟!به خدایم، كه تو، بس گرامى بودى! و چه خداى ترس! و قد عز مفارقتك و فقدك!فاطمه ام!دورى ، جدایى ، از تو ، اى گرانمایه! بسى بر من گران است!اما چه مى توانم كرد؟!الا انه امر لابد منه ، امر خداوند است، و نه از آن گریزى! و قد عظمت وفاتك و فقدك ، فانالله و انا الیه راجعون!فراق تو، و فقدانت، چه سهمگین است! و من به خداى پر مهر پناه مى آورم، از این انبوه اندوه، و چه سوگ بزرگى است، این! و آنگاه لرزان و پر ارتعاش فاطمه اش را گفت:به یقین باش كه على مرد وفاست، و به انجام خواهمش رسانید آنچه مرا بازگویى، و بر خواهش خویش نیز برمى گزینم ، گو كه چه دشوار آید!آرى، هر چه خواهى بگو، مى شنوم و مى شود! و فاطمه اش نیز گفت:ارزانیت بدارد خداى پر مهر، اى بزرگمرد!آن هم شكوهمندترین پاداش ها!على جان!مى خواهم تو را، و به جد، و بر آن نیز بسى اصرار، كه:نه «عمر»، و نه «ابوبكر»، و نه آنان كه تابعند آنان را ، آرى، هیچكدام ، در نماز ، بر پیكر من ، نبایست كه حاضر آیند!آه! دخترم، گفتم نماز!هنوزم در یاد است ، غربت را ، همه اش، كه آن شب بنشسته بود، سینه على را، و گویى كه نبود ، در خاطرش ، جز یاد آن قامت خم، و ابروى وار فاطمه اش!حیرتا!گویى كه محراب به فریاد بود! و نبود على را هیچ تحمل!در نمازم خم ابروى تو در یاد آمد حالتى رفت كه محراب به فریاد آمد از من اكنون طمع صبر و دل و هوش مدار كان تحمل كه تو دیدى، همه بر باد آمد فاطمه، واژه بی خاتمه، محمد رضا رنجبر شکوری - گروه دین و اندیشه تبیان
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: تبیان]
[مشاهده در: www.tebyan.net]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 627]