منزل به منزل با كاروان عاشورا(7)


در اين روز عبيد الله بن زياد نامه اي به عمر بن سعد لعنت الله عليهما فرستاد و به او دستور داد تا با سپاهيان خود بين امام حسين عليه السلام و آب فرات فاصله ايجاد كرده و اجازه نوشيدن حتي قطره اي آب را به امام عليه السلام و يارانش ندهند، همانگونه كه از آب دادن به عثمان بن عفان خودداري شد!! پسر سعد نيز فورا عمرو بن حجاج را با پانصد سوار در كنار شريعه فرات مستقر كرد و مانع دسترسي امام حسين عليه السلام و يارانش به آب شدند. در اين هنگام مردي به نام عبد الله بن حصين ازدي كه از قبيله بجيله بود فرياد برداشت كه: اي حسين! اين آب را ديگر بسان رنگ آسماني نخواهي ديد! بخدا سوگند كه قطره اي از آن را نخواهي چشيد تا از عطش جان دهي! امام حسين عليه السلام فرمود: خدايا! او را از تشنگي بكش و هرگز او را مشمول رحمت خود قرار مده! حميد بن مسلم مي گويد: به خدا سوگند كه پس از اين گفت و گو به ديدار او رفتم در حالي كه بيمار بود، قسم به آن خدايي كه جز او پروردگاري نيست، ديدم كه عبد الله ابن حصين آن قدر آب مي آشاميد كه شكمش بالا مي آمد و آن را بالا مي آورد! و باز فرياد مي زد: العطش! باز هم آب مي خورد تا شكمش آماس مي كرد ولي سيراب نمي شد! و چنين بود تا به هلاكت رسيد. واقعه ناجوانمردانه بستن آب به روي آل الله سه روز پيش از عاشورا روي داد. البته حضرت اباالفضل العباس عليه السلام از سياهي شب استفاده مي كرد و براي خيمه ها آب مي آورد ولي از بامداد تا شامگاه عاشورا هيچ آبي به خيمه گاه نرسيد. فراهنگ**ع.ه**1588




شما هم رأی دهید