محبوبترینها
معرفی و فروش بوته گرافیتی ریخته گری
بهترین بروکر برای معاملات فارکس در سال 2024
تجربه رانندگی با لندکروز در جزیره قشم؛ لوکسترین انتخاب
اکسپرتاپ: 10 شغل پردرآمد برای مهاجران کاری در کانادا
بهترین سایتهای خرید تیک آبی رسمی اینستاگرام در ایران
کدام رنگ کاغذ دیواری مناسب فضای شماست؟
چه چیزهایی دیگر در دکوراسیون مد نیست؟!
بررسی قیمت تیرچه + قیمت تیرچه کرومیت + قیمت یونولیت
خرید و قیمت ورق در مشاوران آهن + [مشاوره رایگان]
تیوی وال: ایدهای نوین برای دکوراسیون داخلی
صفحه اول
آرشیو مطالب
ورود/عضویت
هواشناسی
قیمت طلا سکه و ارز
قیمت خودرو
مطالب در سایت شما
تبادل لینک
ارتباط با ما
مطالب سایت سرگرمی سبک زندگی سینما و تلویزیون فرهنگ و هنر پزشکی و سلامت اجتماع و خانواده تصویری دین و اندیشه ورزش اقتصادی سیاسی حوادث علم و فناوری سایتهای دانلود گوناگون
مطالب سایت سرگرمی سبک زندگی سینما و تلویزیون فرهنگ و هنر پزشکی و سلامت اجتماع و خانواده تصویری دین و اندیشه ورزش اقتصادی سیاسی حوادث علم و فناوری سایتهای دانلود گوناگون
آمار وبسایت
تعداد کل بازدیدها :
1812160748
![نمایش مجدد: و ناگهان مرز مهران، مهربان شد+تصاویر refresh](https://vazeh.com/images/refresh.gif)
و ناگهان مرز مهران، مهربان شد+تصاویر
واضح آرشیو وب فارسی:عقیق: ماجرای حضور مهاجرین افغانستانی در راهپیمایی بزرگ اربعین امسال، ماجرای پیچیده و جالبی بود. صبرا قاسمی ، بانوی فعال مهاجر افغانستانی سفرنامه کوتاهی از ماجرای اربعین امسال و حضور مهاجرین افغانستانی نوشته است.عقیق : امام خمینی رحمت الله علیه:«کربلا را زنده نگه دارید و نام مبارک حضرت سیدالشهدا(ع) را زنده نگه دارید که با زنده بودن او اسلام زنده نگه داشته می شود.» قبل از اربعین 1437 هجری قمری -ایران -جامعه ی مهاجر افغانستانی: شور و شعف خاصی بر فضا حاکم است. عامه مردم مهاجر که عشق حسینی از ازل در وجود آن ها نهادینه شده است، نگران نحوه اعزام به عتبات عالیات هستند. سال پیش توفیق و فرصتی دست داد که اربعین را درحرم مولایشان تجربه کنند و آلام و زنگار را از دل های خسته شان بزدایند. امسال زمانی نگرانی به اوج خود می رسد که نهادهای مربوطه ماهها قبل از فرارسیدن اربعین بارها اعلام می کنند که طرف عراقی اعلام کرده است که شرط حضور در مراسم امسال داشتن پاسپورت معتبر و ویزاست. اگر اوضاع اینگونه پیش رود خیل عظیمی از مهاجرین که بیش از سه دهه در کشور جمهوری اسلامی حضور دارند و دارای کارت آمایش هستند، از توفیق زیارت جا می مانند. یک هفته مانده به اربعین دل نگرانی ها به اوج می رسد. هرجا جمعی از مهاجرین را می بینی امکان ندارد پرسشی در این زمینه نداشته باشند.حرکت های خودجوش مردمی برای ثبت نام ها شکل می گیرد ؛ رایزنی های فراوانی انجام می شود اما خروجی مطلوبی حاصل نمی شود. اربعین لحظه به لحظه نزدیک تر می شود .شیعیان مهاجر در بیم و امید به سر می برند؛ برخی نوید اتفاقات خوب می دهند و همه منتظر هستند، اما ظاهرا خبری نیست. و درنگ جایز نیست که افغانستانی جماعت معتقد است: به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل /که گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم... لب مرز ایرانی ها و افغانستانی هایی که موفق به گرفتن مدرک نشده اند جمع شده اند.حضور این همه مهاجر دلخسته و مشتاق زیارت باعث حیرت و تعجب همگان می شود؛ این همه عاشق؟ این همه مشتاق؟ خانواده های افغانستانی با کودکان خردسال شان، همگی در موکب سیدالشهداء شهرداری تهران سکنی می گزینند و موکب سیدالشهداء مملو از خانواده های عاشق افغانستانی است. رادیو مهران از این محل پخش مستقیم دارد و مداوم نوحه افغانستانی «میان همه دل ها امان از دل زینب ....» را پخش می کند. رادیو مهران در چند نوبت به طور متناوب زمانی را به پخش مستقیم عزاداری زایران افغانستانی از مرز مهران اختصاص می دهد و چه اقدام قابل قدری از سوی صداوسیما...چه عزاداری ها و توسل های خالصانه ای شکل می گیرد. خون گرمی در روح یخ زده ات به جریان می افتد و انرژی و شور عجیبی در فضا ساطع می شود و نوید اتفاق های خوب را می دهد. چقدر مداح جوان پیدا می شود در این جا! داوطلبانه با صداهای گیرا و نوحه هایی با مضامین عالی می خوانند و دل ها را به آن طرف مرز می برند. هنوز نوای دلنشین مداح جوانی که با اعتماد به نفس منحصر به فردی نوحه ای با این مطلع می خواند:«قسمتم کن خدا/ اربعین، کربلا»در گوشم طنین انداز است ...از این شعور حسینی جوانان غیرتمند شیعه مهاجر به خود می بالی و به بزرگی روح جوانان مهاجر ایمان می آوری؛ ایمان می آوری به فرداهای روشن.... نقطه ی عطف و اوج این مراسم ها سینه زنی پرجوش و خروش و سنتی مردم افغانستانی است و اشک های خالصانه ای که در این توسل ها ریخته می شود. گویی مرغ دلت در ملکوت فضای حسین علیه السلام به پرواز در می آید.دیدن خانواده هایی با داشتن چندین بچه کوچک در این هوای سرد نمی تواند فقط یک اپیدمی ساده زیارت باشد. وقتی پای عشق به مولایمان حسین علیه السلام در میان باشد و فرصت زیارتی دست دهد؛ دیگر مردم حسینی افغانستان سر از پا نمی شناسند و این فرصت طلایی را از دست نمی دهند. خانوادگی می آیند تا از این فیض دور نمانند. شاید دیگر مجالی نباشد. اینگونه است که خانواده های افغانستانی زیادی را می بینی که با فرزندان خردسالشان آمده اند و این عشق از روز ازل بر لوح دلشان نقش بسته: «تو از زمان تولد درون من بودی / وگرنه عشق که اینقدر اتفاقی نیست...» خیلی ها از رسیدن ناامید شده اند و با حسرتی بزرگ عزم بازگشت می کنند و تو ایمان داری که زیارتشان مقبول است. پیرمردی که به سختی می گرید و افق نگاهش به سوی گیت های عبور از مرز است، با هق هق در حالی که زیارت عاشورایش را روبروی صورتش می گیرد با خود نجوا می کند: «یا امام حسین ! زیارت من هم همین بود. قبول کن...» لحن مسئولین محترمانه است. مردم چند شب است که مردم بر سر مرز مانده اند خیلی ها هم ناامیدانه برگشته اند. صبح یک شنبه است هشتم آذرماه، دوروز مانده به اربعین و همه دیگر تقریبا قطع امید کرده اند. می خواهیم برگردیم، اما قرار می شود امشب را هم صبر کنیم شاید فرجی شود. ساعت تقریبا نزدیک به ده می شود. مرز شلوغ ترین روزها را تجربه می کند. هجوم زایرین مشتاق را می بینی با فریادهای لبیک یا حسین ...ناگهان مژده ی بازشدن مرز به گوش می رسد...این کاملا معجزه است ...یک معجزه ی حسینی و «یدالله فوق ایدیهم ...» این همان اتفاق خوبی است که روزهاست منتظرش بودیم...صحنه های بی نظیری خلق می شود، اشک شوق صورت پیروجوان، زن و مرد، مهاجر و انصار را می پوشاند. پاسداران اسلام برای زایرین آرزوی سفری بی خطر و التماس دعا دارند در آن سو نیز سربازان عراقی مشتاقانه با موبایل هایشان این سیل عظیم جمعیت را ثبت می کنند. نقطه ی صفر مرزی هستی اما هنوز باور نداری. چقدر بین امید و ناامیدی فاصله اندک است... ماشینی در نقطه ی صفر مرزی وجود ندارد. چند کیلومتری را باید تا شهر بدره اولین شهر مرزی عراق پیاده طی کنی مشتاق رسیدنی و با عشق قدم برمی داری .نیت زیارت می کنی و همپا و همقدم می شوی با زایرین حسینی .چهره های زیادی از افغانستانی ها را می بینی و خوشحالی. تا بدره راه پیاده طی می شود و این پیاده روی تا بعدازظهر ادامه می یابد! مقصد مشخص است نجف اشرف شهر امن و امان و امامت؛ شهرمهربانی و امنیت ؛ همیشه عظمت ایوان طلا تو را می گیرد و دلت را سرشار از آرامش می کند و حیران این آرامش قلبی ام که جمله دوستی کلید حل معما می شود:«نجف خانه پدر ماست...» درمی یابم دلیل این طمانینه و آرامش را. حضور در خانه ی پدر مومنان. پدری چون علی علیه السلام. پدری که دلت قرص قرص قرص است به داشتنش. ایمان داری که کوهی عظیم پشت سرت هست, «حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد»و «ای که گفتی فمن یمت یرنی ......جان فدای کلام دلجویت / کاش روزی هزار مرتبه من .....مردمی تا ببینمی رویت» شاید همین خانه ی پدری که درآن ایرانی و افغانستانی معنا ندارد باعث می شود که پس از صیقل روح در ایوان باصفای نجف و زیارت به نیابت همه دوستان جانی، وقتی با دوستان گشتی در شهر میزنی پیرمرد ایرانی را می یابی که با ذوق به سمت تان می آید و می گوید:چقدر دنبالتان گشتم ؛ پس کجا بودید تا حالا؟ تعجب می کنیم گمان می کنیم که آشنای یکی از بچه هاست اما.... به نرمی می گوید: پس چرا امسال شما افغانستانی ها اینقدر کم هستین?چقدر دنبال افغانستانی ها گشتم؛ چقدر جایتان خالی است... شنیدن این سخنان از زبان پیرمرد باصفای ایرانی برایمان بسیار سخت هضم است! اما مگر نه اینست که نجف خانه پدر ماست و درخانه پدر افغانستانی و ایرانی معنا ندارد? میگوییم پدر جان! چندشب سر مرز منتظر بودیم ...با دست به حرم مولا اشاره می کند و با اشک می گوید: عیبی ندارد زیارت نوش جانتان ! مگه مولاتون علی علیه السلام کم سختی کشید؟ شرمنده ی صفای وجودش می شویم و نوع نگاه شیرینش به مهاجرین...«ما ملت اربعینیم» زمان نداریم. باید هرچه سریعتر اذن رفتن به کربلا بگیریم از مولای مهربانی برای شروع پیاده روی... سیل عظیمی از جمعیت در حال رفتن به کربلا هستند. ما هم قاطی جمعیت می شویم.کوله هایمان برپشت.هدف رسیدن است و هرکسی به طریقی خود را وصل می کند. یکی با پای برهنه، یکی با ذکرگفتن، یکی زیارت عاشورا میخواند، دیگری نم نمک می گرید و زیر لب نجوا می کند... هم قدم می شویم با «ملت اربعین». فارغ از رنگ ها و نژادها و ملیت های مختلف فارغ از تمام تضادها؛ ترک و ایرانی و افغانستانی، پاکستانی، هندی، هلندی، آفریقایی، استرالیایی و... همه آمده اند تا تجدید پیمان کنند.کوله هایمان را برمی داریم که هدف رسیدن است. از میدان «ثوره العشرین» نجف تا خروجی شهر با 182 عمود نامگذاری شده است و از آنجا به بعد از ابتدای مسیر اصلی تا انتهای آن 1460 عمود اصلی با فاصله های پنجاه متری نامگذاری شده اند. فاصله خروجی شهر نجف تا ابتدای شهر کربلا هشتاد کیلومتر است. معمولا این مسافت را در سه روز و دوشب طی می کنند. تعداد افغانستانی هایی که با پای پیاده طی مسیر می کنند کمتر است، چون وقت برای آن ها بسیار اهمیت دارد و سعی می کنند زودتر برگردند و ترجیح می دهند از زمانی که دارند حداکثر استفاده را ببرند. راه می افتی با کوله باری از شوق زیارت بر دوش، جوانانی را می بینی با پاهای برهنه و کفش هایی که از کوله پشتی هایشان آویزان کرده اند. بی هیچ ریگی در کفش، به شوق رسیدن گام برمی دارند... ناگهان نگاهتروی پرچم ها و کوله پشتی ها خیره می ماند. بیرق هایی با حال وهوایی کاملا متفاوت که هرکدام دنیایی حرف دارند. عبارات و تصاویری و آرم های مختلفی که همه به حسین علیه السلام ختم می شود؛ حلقه ی وصل حسین علیه السلام است. از ابتدای مسیر تا انتها تقریبا تمامی طول مسیر به وسیله ی چادرها و سازه هایی تقسیم بندی شده اند که هیئت هایی از سراسر عالم مسئولیت اداره آن ها را برعهده دارند. البته قریب به اتفاق این هیئت ها قبیله های عراقی هستند؛ عراقی ها به این هیئت ها موکب می گویند. خدمات متفاوتی در این هیئت ها ارایه می شود، از انواع پذیرایی ها گرفته تا محل هایی برای استراحت و ارایه ملزوماتی چون پتو و بالش... در طول مسیر موکب هایی هم هستند که زایرین را ماساژ می دهند بعضی توسط دستگاه و بعضی به صورت سنتی! گاه به زور پای زایرین را می شویند! عشق حسین است چه ها می کند...موکب به موکب می آیی. گاه به منظور رفع خستگی استراحتی می کنی و چایی می نوشی و پس از آن دوباره برای رسیدن باید رفت.حسین کشتی نجات است و بهانه ای برای جمع شدن. نوشته های متفاوتی را روی کوله ها می بینی: «الی طریق کربلا- اشداء علی الکفار رحماء بینهم- هیهات من الذله- لبیک یا حسین- حب الحسین یجمعنا- به نیابت از رهبر- لبیک یا زینب و...» بین همه رنگ ها و بیرق ها ناگهان سه رنگ حماسی سرخ و سبز و سیاه چشمهایت را نوازش می دهند... پسرکی تنها با پرچم افغانستان بردوش! خون گرمی زیر پوستت مور مور می کند؛ خستگی ات رفع می شود...وجودت لبریز از عرق ملی می شود و پرچم همچنان بالاست....به راه ادامه می دهی... روز اول زود خسته می شوی. غروب در موکبی استراحت می کنی. بعد از نماز شب از فرط خستگی سریع خوابت می برد. صبح با صدای اذان بیدار می شوی. پس از خواندن نماز در خنکای صبح دوباره رفتن شروع می شود... ساعات اولیه صبح است و جمعیت مشتاق به راهشان ادامه می دهند؛ اول صبح نوای زیبای نوحه ای گوشت را نوازش میدهد: «جان آقام/سنه قربان آقام/ سید عطشان آقام/ جان آقام جان آقام جان آقام...» این صدا از کاروان همقدم با شهداست که با نام بردن از تمامی شهدای جهان اسلام افغانستانی، ایرانی، سوری، فلسطینی...به راه ادامه می دهد :ما ملت اربعینیم. به راه ادامه می دهی در میان بیرق های متنوع نگاهت روی بیرقی خیره می ماند:«نحن ابناء الخمینی» که در اطراف آن پرچم کشورهای متفاوتی قرار گرفته است پرچم افغانستان در آن میان نمود خاصی دارد.این همنوایی و یکدلی حاکم برفضا خوشحالت می کند.کوله ها انگار سنگین تر شده اند و شانه هایت را اذیت می کنند. دلت می خواهد همانجا رهایش کنی اما بدون توشه نمی شود! زائرین افغانستانی را می بینی با روحیه های بسیار عالی و این همان اتفاقات خوشی است که ما منتظرش بودیم. خستگی بیشتر می شود، هرقدر که بر رقم عمودها افزوده می شودریال خوشحال تر می شوی عمودها را مشتاقانه می شماری. عمود 757سرت را که بالا میاوری نگاهت روی چهره ی آشنایی فیکس می شود. بیشتر نگاهش می کنی، اسمش آشناست الشهید علیرضا توسلی... در کنارش لوگوی پرچم افغانستان است فکر می کنی بیشتر ...یادت می آید ابوحامد سرداربزرگ لشگر فاطمیون است. از میان دیگران سریع سردارشهید حسین همدانی را می شناسی ؛دیگر شهدا را نمی شناسی. شهدایی از کشورهای متفاوت، بالای بنر عنوان «شهداء الامه الواحده» ذکر شده است .به وجود مردان مردی چون ابوحامد افتخار می کنی. فاتحه ای نثارش می کنی و نیت می کنی به یاد شهدای فاطمیون هم قصد زیارت کنی... به راه ادامه می دهی جاده تو را به خود می خواند. راستی چرا ما فکر می کنیم اگر کلمات فارسی را با لهجه ی عربی تلفظ کنیم معنایش هم عربی می شود؟ گاه آنقدر این گفتگوها جالب می شود که کمدی خلق می کند... و دقیقا اینجاست که قند پارسی ذائقه ات راشیرین می کند و چون حلقه ای مفقوده ایرانی و افغانستانی را به هم وصل می کند... هرچه به کربلا نزدیک تر می شوی، گروه های هموطن بیشتری می بینی که اکثرا پرچم افغانستان را حمل می کنند شکوه و بزرگی مردان خراسان زمین را در نگاه نافذشان می بینی. صحنه های عجیبی می بینی، پاهای تاول زده، پیرمردهایی ناتوان که همگی پیاده به مسیر ادامه می دهند و... روز دوم در حال غروب کردن است. این غروب ها نوید طلوع حرم یار را می دهند. تو بیشتر خسته شده ای اما هرچه می گردی موکبی که فضایی برای استراحت داشته باشد نمی یابی. همه مملو از زائرین هستند.هوا بسیار سرد شده و امکان بیرون ماندن وجود ندارد. در این میان موکبی را می یابی که تقریبا نصفش فرش ندارد، اما همین که سوز و سرما وارد آن نمی شود کافی است، ترغیب می شوی به ماندن. بعد از نماز از فرط خستگی بیهوش می شوی. نیمه های شب از شدت سرما بیدار می شوی اما...باری به هرجهت این شب سرد نیز می گذردو صبحی دیگر آغاز می شود و دوباره شوق رسیدن تو را به جاده میخواند. روزهای عجیبی است، انگار هیچ تعلق خاطری نداری. چند روزی است از دنیای مجازی بی خبری اما دنیای حقیقی چنان شیرین می نماید که دیگر برایت اهمیتی ندارد در مجاز چه می گذرد.فرصت مغتنمی است گروه های مجازی نیز نفسی نو کنند. هرچه به ظهر نزدیک تر می شوی پاهایت به سختی همراهیت می کنند. این عشق است که تو را می کشاند از پی خود.... هرچه به کربلا نزدیک تر می شوی جمعیت بیشتر و بیشتر می شود. در کنار عمود 1040چهره ی مردی افغانستانی که در حال آب دادن به زایران است را می بینی. در ملیتش شک داری و با دیده ی تردید می نگری ؛ سوال که میکنی هموطن می یابیش! موکب زهرای بتول موکب افغانستانی هاست که به زایرین خدمت می کند خوشحال می شوی که مردمت نیز در این خیر کثیر سهم دارند. «ما ملت اربعینیم»..ملت اربعین کم کم به دریای وصال عشق حسینی می رسند تا تطهیر کنند روحشان را از تمامی رجس ها و آلودگی های دنیوی. امام حسین علیه السلام اسوه و نمونه کامل خیر و خوبی است و ما می گرییم بر امام حسین علیه السلام تا گرفتار شرارت های پنهانی مان نشویم تا پاک شویم و طاهر و راه را بیابیم از بیراهه . کم کم رقم عمودها بیشتر و بیشتر میشوند و سرخوش از بوی خوش وصل! در عمود 1296 بر سر یک دوراهی می رسی که یکی به حرم امام حسین علیه السلام ختم می شود و دیگری به حرم حضرت عباس علیه السلام...قلبت پیوند عجیبی با نام عباس خورده است ؛ یک حس متبرک شیرین : صید حسین اگر شدم دانه ی آن دام تویی ! ابوفاضل دخیلک. پاهایت سست می شود و قدم در مسیری می گذاری که به سمت حرم سردار ادب و وفا منتهی می شود. راه را از آن مسیر سر می گیری، لحظه دیدار نزدیک است و قلبی که لبریز است از عشق و شور و احساس! این ها همه نشانه است تا راه گم نشود در این هیاهو. حسینی زندگی کنیم و زینبی بار رسالت بر دوش بکشی ."ملت اربعین" از هشتاد کشور جهان جمع می شوند تا تجدید بیعت کنند با آزمان های حسینی و فریاد هیهات من الذله سر دهند .هرچه به کربلا نزدیک تر می شوی سیل جوشان جمعیت متحیرت می کند با ملیت های گوناگون و در این بین چهره های هموطنان بسیاری را می بینی که فرزند و عیال و خانمان را به عشق حسین به زیارت آورده است و ناگاه قدم که به شارع العباس میگذاری خورشید بارگاه مولایت طلوع میکند و قلب مشتاقان از جا کنده می شود. چه لحظات عجیبی است لحظه ی رسیدن . اینجا همان واد مقدس طوی است؛ کفشهایت را باید دور بیفکنی و آهسته آهسته گام برداری... شور وحال حاکم برفضای بین الحرمین وصف شدنی نیست. اینجا خود بهشت است. حضور ملایک را میتوانی حس کنی. اینجا نقطه و صل زمین و آسمان است و مطمئنی دعا زیر بقعه ی مولایت مستجاب است. دعای فرج را فراموش نمیکنی ؛ بخوان دعای فرج را دعا اثر دارد...دعا کبوتر عشق است بال و پر دارد! افتخار می کنی به داشتن چنین اسوه هایی. عزاداری های کشورهای متفاوت برایت کلاس درسی است که هویت اسلامی ات را در آن باز می یابی. زنگارهای دلت را در اقیانوس بیکران حسین علیه السلام می شویی؛ انگار تمام شده ای خالی شده ای از خودت! در دلت بود که به آستان دوست که رسیدی ساعتها حرف بزنی و چیزی بخواهی اما انگار اینجا نقطه آعاز و پایان است..دلت هیچ نمی خواهد جز غرق شدن در دریای رحمت دوست. سکوت کنی و بیاندیشی و قول دهی که برگشتی بهتر شوی که کارهایت رنگ حسینی بگیرد ...چقدر زیباست این لحظه های ناب زیارت و چه شیرین است این روزهای رویایی. کاش زمان در این لحظه متوقف شود. اینجا اکنون قلب تپنده ی زمین است با ضربان لبیک یا حسین و تو خسته از روزمرگی های زندگی پناه می آوری و چه خوب پناهگاهی است امام حسین علیه السلام. به تل زینبیه که می روی «آه یا زینب» نوایت می شود و ناخودآکاه «امان از دل زینب» از لبانت خارج می شود. چه نزدیک است فاصله ی قتلگاه و تل زینبیه و همین آتشت میزند «از حرم تا قتلگه زینب صدا میزد حسین ....دست و پا میزد حسین زینب صدا میزد حسین». با خود می اندیشی چقدر زینبی عمل می کنی و زینبی می اندیشی؟ این روزها چقدر در تزهای روشنفکری غرقی و چه خوب و راحت همه چیز را زیر سوال می بری. واقعا چرا راه به جایی نمی بریم? شاید به خاطر اینکه در مکتب حسین(ع) سینه می زنیم، اما تحلیل ها و تفسیرهایمان مبتنی بر مکاتب غربی است و این گونه است که راه به جایی نمی بریم و دور تسلسل می زنیم. در تل زینبیه که نشسته ای، گفتگوی مادر و فرزندی با لهجه هزارگی توجهت را جلب می کند. مادر تصویر سپاه امام حسین را به فرزندش نشان می دهد و برایش داستان عاشورا را می گوید. اما نکته جالب این است که اطلاعات فرزند ده ساله اش کامل تر است و مادر با ذوقی کودکانه به توضیحات فرزندش گوش می دهد. هوا کمی سرد است و نزدیک سحرگاه؛ کمی مویز به همراه داری تعارفشان می کنی ومیپرسی از کجا آمده اند. از کرج آمده اند با لهجه زیبای هزارگی اش و با همان صفا وخلوصش چه جذاب بیان می کند نحوه دعوتش را :همسایه ی ایرانی مو جومعه میخواست بود بیه کربلا ؛ دیلمه خیلی شکست بلده امام نامه دادم که ما خیلی دیلمه میخوایه بیم کربلا ایران نمله ؛ تو دیل ایرانیا نکو مره بخو ای..."همسایه مو یک شنبه کربلا امد نامه مه که د امام رسید مرز باز شد و ما امدوم..!! حیران میمانی در این اعتقاد و خلوص! حس می کنی چقدر پای عملت می لنگد، از خدا که پنهان نیست کمی هم چاشنی خجالت با این حس توام می شود. وقتی وارد خیمه گاه می شوی حسی غریب قلبت را چنگ می زند. خیمه علمدار را که می بینی بغضت می شکند. آن نوحه ی قدیمی که در شب هفتم، شب علم افغانستانی ها در اکثر هیئت های افغانستانی خوانده می شود را با خود زمزمه می کنی :این علم از کیست که بی صاحب است ای خدا ....این علم ماه بنی هاشم است ای خدا.....خیمه گاه، طفلان، عطش، عمو ودیگر هیچ! شب ها هوا سرد است. بسیار ناجوانمردانه. مردم در حاشیه ی خیابان ها اتراق کرده اند. تعداد کثیری از این افراد افغانستانی اند .در چهره هایشان آرامش را می بابی و در این هوای سرد هوای دلهاشان چقدر گرم است.کاش تنها مرجع افغانستانی مقیم در نجف اشرف حضرت آیت الله فیاض دامت برکاته از سال آینده تسهیلاتی از قبیل مکان های ویژه ای برای اسکان زایرین افغانستانی در نظر بگیرند که این مردم شریف کمتر اذیت بشوند که این ماندن در خیابان ها زیبنده ی این مردم شریف نیست. اربعین تمام شده است اما هنوز کربلا مملو از جمعیت است هنوز کربلا لبیک یا حسین را فریاد می زند. بعد از اربعین به طور محسوسی تعداد زایرین افغانستانی کم شده است؛ سریع برمیگردند تا به مشکل نخورند. اما حیف است بدون رفتن به کاظمین و سامرا برگردی. کسی چه می داند شاید امسال آخرین زیارتت باشد؛ سامرا تقریبا امن است اما پیشنهاد می شود که شب آنجا توقف نشود و به ساعتی زیارت بسنده شود همین که توفیق زیارت امام هادی و امام عسکری علیها السلام دست داده خودش کلی سعادت است تدابیر امنیتی شدیدی در اطراف سامرا حکمفرماست راننده خرابی های حاصل از حملات داعش را نشان میدهد دیوار ها پر از شعارهایی برعلیه داعش است...خیابانی که منتهی به حرم می شود هم آثار گلوله های زیادی دارد. برای همه ی مدافعان حرم آرزوی توفیق می کنی. خودت قرار است ساعتی باشی آن هم در امنیت ترس برت داشته آن ها جانشان را فدایی می کنند بدون هیچ توقعی و چقدر مظلومند میان ما... زیارت امامین عسکرین خون تازه ای را در شریان های قلبت به جریان می اندازد کم کم باید سامرا را ترک کنی و وارد کاظمین شوی زیارت باب الحوایج موسی ابن جعفر علیه السلام و میوه دل امام رئوف حضرت امام جواد علیه السلام گنبد های جدید ساخته شده نمای فوق العاده ای دارند ؛ چقدر این روزها آرامی و شیطنت هایت در این وادی مقدس به امن و آرامش مبدل شده انگار از شلوغی هایت کاسته شده و این از برکات بودن در محضر امام است.شبی را در کاظمین به صبح میرسانی چه رسم خوبی است اینجا موکب های بسیاری زده اند و بدون مشکل میتوانی اسکان بیابی و از آن جالب تر هتل های اطراف حرم است که این شب هاپذیرای رایگان زایرین اهل بیت است چه خوب رسمی است و تاثیرگذار کاش اینها در ماهم اثر کند. صبح کاظمین را ترک می کنی. هوای خانه ی پدری به سرت زده است عجیب و دوباره برمیگردی پیش مولایت علی علیه السلام نجف بسیار خلوت شده است و تو سرخوش از این خلوت به خلوت با امیرت می پردازی مناجات حضرت امیر در ایوان طلایش معرکه برپا می کند ..به کوفه میروی شهری که از بچگی در باورت به بی وفایی و دورنگی شهره اند اما دیوارهای شهر پر از احادیثی است که در وصف مردمان کوفه گفته شده است حتی اگر دنیایی از حدیث دروصف این مردمان بگویند بی وفایی شان در حق مولایت حسین علیه السلام کافی است تا همیشه ی تاریخ صفت بی وفایی برآن ها اطلاق گردد.مسجد کوفه که خانه ی نوح نبی بوده است و هرکس درآن وارد شود گناهانش آمرزیده میشود مسجدی که خاطرات زیادی از مولایت علی دارد .به دکه القضا که میرسی جایی که آن حضرت قضاوت هایش را انجام می داده میخکوبت می شوی... مولا جااان! اگر تورا نداشتیم چه داشتیم? شبی را در مهمان خانه ی میثم تمار میگذرانی ..یار باوفای حضرت کاش کمی از این الگوها یاد بگیریم زندگی را تا راه گم نشود...سفرت با همه ی فراز و نشیب ها به پایان خود نزدیک می شود. باید "بگذاری و بروی".دل بکنی و کم کم وداع کنی. لحظه وداع سخت ترین لحظه برایت است. چه زمانی که تهرانی و سالی چند بار هرگاه تعطیلی چند روزه ای در تقویم میابی دوستانت می دانند باید سراغت را ازمشهد بگیرند و با آن دیدارهای نزدیک هم وداع با امام رئوف برایت سخت و دردناک است چه اینجا که نمی دانی دیگر بار کی سعادت دیدار یار نصیبت شود :در رفتن جان از بدن گویند هرنوعی سخن/من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود....وداع میکنی با چشمانی اشکبار و آرزو میکنی که خیلی زود دوباره توفیقی دست دهد که بیایی .خبرهایی از ایران مبنی بر سرمای بی سابقه و بارش برف شدید میرسد خانواده پیشنهاد میکنند که صبر شود تا وضعیت راهها بهتر شود اما دیگر دیر است و به مرز مهران رسیده ای ؛ مرزی پر از خاطرات گس انتظار! به مرز که می رسی جمعیت زیادی نیست فردی باصدای بلند میگوید اتباع خارجه از این سمت نگاهت روی بنری می ماند که جهت تردد اتباع خارجه را نشان میدهد دلت آرام است میگویند کوله ها و کیف ها را آماده نگه داریم و ...با نظم خاصی صف حرکت می کند چند میز گذاشته شده است به نوبت آن هایی که مدارک دارند مدارکشان اسکن میشود کوله ها وساک ها از دستگاه رد میشود وفاقدین مدارک نیز نام و نشانی شان ثبت می شود ....چقدر خوب انگار مرز مهربان شده است و نمود عینی اشداعلی الکفار رحما بینهم شده ایم و ...چای و غذای گرم نیز به وفور یافت میشود و مسیولینی که خوش آمد می گویند و زیارت قبول مرز مهران به مهربانی تغییر نام داده است و توچقدر خوشحالی از کرامت مولایت حسین علیه السلام ...هنوز چند متری از مرز مهران مهربان دور نشده ای که مادر بزرگی با صدای بلند میگوید :خدایا شکرت امسال هم کربلا روزی ام شد از فردا دوباره کفش می دوزم و پولش رو جمع می کنم که خرج سفر امام حسین شود.. "و لبخند است که پهنای صورتت را فرا میگیرد ...عشق حسین است چه ها میکند! *صبرا قاسمی منبع:تسنیم
شنبه ، ۵دی۱۳۹۴
[مشاهده متن کامل خبر]
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: عقیق]
[مشاهده در: www.aghigh.ir]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 57]
صفحات پیشنهادی
و ناگهان مرز مهربان شد/ ما ملت اربعینیم +عکس
سفرنامه یک مهاجر افغانستانی از راهپیمایی بزرگ اربعین و ناگهان مرز مهربان شد ما ملت اربعینیم عکس ماجرای حضور مهاجرین افغانستانی در راهپیمایی بزرگ اربعین امسال ماجرای پیچیده و جالبی بود صبرا قاسمی بانوی فعال مهاجر افغانستانی سفرنامه کوتاهی از ماجرای اربعین امسال و حضور مهاجرکرمانشاه صاحب دیوار مهربانی شد
کرمانشاه صاحب دیوار مهربانی شددیوار مهربانی در یک حرکت مردمی و انساندوستانه در کرمانشاه دایر شد به گزارش خبرگزاری فارس از کرمانشاه دیوار مهربانی در یک حرکت مردمی و انساندوستانه در کرمانشاه دایر شد مردم نوعدوست کرمانشاه این دیوار مهربانی را در میدان رفعتیه شهر کرمامسکو: امکان بازیابی اطلاعات جعبه سیاه جنگنده ساقط شده در مرز ترکیه وجود ندارد
وزارت دفاع روسیه می گوید میزان خسارت وارد شده به جعبه سیاه جنگنده سوخو-24 این کشور که توسط ترکیه ساقط شد موجب شده تا بازیابی اطلاعات آن غیرممکن به نظر برسد به گزارش سپاس به نقل از خبرگزاری فارس - سرویس اجتماعی وزارت دفاع روسیه می گوید میزان خسارت وارد شده به جعبه سیاه جنگنده سوختوقیف خودروی حامل اسکناس های قاچاق درمرزمهران
جانشین فرماندهی مرزبانی ناجا از توقیف یک دستگاه خودروی پژو حامل بیش از 30 میلیارد ریال اسکناس قاچاق خبر داد به گزارش تابناک ایلام سردار "احمد گراوند" گفت ماموران هنگ مرزی مهران در کنترل و مراقبت ویژه محور "بهرام آباد" به یک دستگاه خودرو پژو مشکوک و اینمدیرکل گمرک ایلام: تفکر بازارچه ای مهمترین معضل در صادرات از مرز مهران است
مدیرکل گمرک ایلام تفکر بازارچه ای مهمترین معضل در صادرات از مرز مهران است ایلام - ایرنا - مدیرکل گمرکات استان ایلام تفکر بازارچه ای را مهمترین معضل در روند صادرات کالا از مرز بین المللی مهران به کشور عراق دانست خلیل حیدری روز سه شنبه در گفت وگو با خبرنگار ایرنا گفت بسیاری از تهم نوازی هنرمندان هشت کشور برای جشنواره «پیامبر مهربانی»
از ۴ تا ۷دیماه در ۵ فرهنگسرای شهر تهران هم نوازی هنرمندان هشت کشور برای جشنواره پیامبر مهربانی جشنواره بینالمللی موسیقی پیامبر مهربانی با حضور هنرمندان ایرانی و خارجی از ۴ تا ۷دیماه در ۵ فرهنگسرای شهر تهران به همت سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران برگزار می شود به گزارش سروطرح توانمندسازی آموزش های مهارتی در مناطق محروم ومرزی اجرا می شود
مدیرکل دفتر آموزشی روستایی سازمان فنی وحرفه ای طرح توانمندسازی آموزش های مهارتی در مناطق محروم ومرزی اجرا می شود گناوه- ایرنا- مدیرکل دفتر امور آموزشی روستایی سازمان آموزش فنی وحرفه ای کشور گفت طرح توانمندسازی آموزش های مهارتی روستاییان عشایر و مناطق محروم ومرزی با اولویت اشتغدیوار مهربانی به مریوان رسید
دیوار مهربانی به مریوان رسید سنندج-ایرنا- چند روزی است که در کشور نوع دوست ایران اسلامی دیواری به درازای دیوار بزرگ چین مهر و نوع دوستی را به همنوعان خود هدیه می دهد و اکنون این دیوار نیز به مریوان رسیده است دیواری که روی آن نوشته شده است نیاز نداری بذار نیاز داری بردار سلکرمانشاه به وقت مهربانی/دیوارهایی که محبت قسمت می کنند
مهرگزارش می دهد کرمانشاه به وقت مهربانی دیوارهایی که محبت قسمت می کنند شناسهٔ خبر 3006138 - دوشنبه ۳۰ آذر ۱۳۹۴ - ۱۸ ۱۷ استانها > کرمانشاه کرمانشاه- با هدف ترویج سنت حسنه انفاق و پس از آغاز حرکت زیبا و نمادین دیوار مهربانی در برخی از استان های کشور دیوار مهربانی در کرمانشامرحله دوم درآمد حاصل از فروش سوخت مرزنشینان پرداخت می شود
طی چند روز آینده مرحله دوم درآمد حاصل از فروش سوخت مرزنشینان پرداخت می شود شناسهٔ خبر 3006368 - سهشنبه ۱ دی ۱۳۹۴ - ۰۹ ۱۰ استانها > سایر تایباد - فرماندار شهرستان مرزی تایباد از پرداخت مرحله دوم درآمد حاصل از فروش سوخت مرزنشینان در آینده نزدیک به حساب سرپرستان خانوار خبر داد-
گوناگون
پربازدیدترینها