واضح آرشیو وب فارسی:اعتدال: استفاده بیش از اندازه تبلیغ در فیلم ها پدیده ای نو در سینماست. موضوعی که یا فیلم سازان و تهیه کننده ها خود باید مانع آن شوند و به خواسته های نابجای اسپانسرها تن ندهند. شورای معاونت ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی نیز باید به عنوان نهاد قانون گذار به این موضوع ورود کند. به گزارش اعتدال به نقل از ایلنا؛ ضعیف شدن بنیه اقتصادی سینما. عدم تعادل بین ورودی، خروجی و هزینه و درآمد. بالا رفتن هزینه ها و کم شدن مخاطب. ضریب اشغال پایین صندلی های سینما. سالن های کم. فیلم های در صف اکران مانده. گلایه مندی های سینماگران به جا و قبول! تهیه کننده برای ساخت فیلم سرمایه ندارد و مجبور به جذب اسپانسر است. این هم قبول! تهیه کننده برای راضی نگه داشتن صاحب کالا مجبور به تن دادن تبلیغ در فیلمش است به جا و به حق! ماجرا زمانی ناحق می شود که به جای به کار گرفتن تبلیغ در راستای فیلم؛ قصه، فیلمساز، تهیه کننده تمام و کمال در برابر اسپانسر سرتعظیم فرود می آورند و بدون ذره ای زحمت و بهره گرفتن از خلاقیت برای بیرون نزدن تبلیغ از فیلم؛ آن را در صورت مخاطب پرتاب می کنند و مخاطب ناچار است در میایه ی یک فیلم سینمایی رسما تیزر تبلیغاتی تماشا کند. بازیگر نقش اول فیلم در زمان و مکانی نامرتبط، مستقیم و بدون هیچ ابایی به مخاطب پیشنهاد استفاده از کالایی را می دهد که صاحب آن؛ سرمایه ی فیلم و شاید بیشتر از آن را به تهیه کننده پرداخت کرده و حالا تهیه کننده ای که سود خود را پیش پیش برده برای به تعویق افتادن اکران فیلمش عجله دارد و هم و غمش می شود حمایت از بخش خصوصی. حال اینکه اکران برای تهیه کننده بخش خصوصی به معنی جبران هزینه و بعد کسب سود است. اما برای این گروه از تهیه کننده ها که خود را پرچم دار بخش خصوصی معرفی می کنند از همان روز نخست به منزله کسب سود و بسته نگه داشتن دهان اسپانسری ست که میلیاردی برای فیلم هزینه کرده و توقع اکران هرچه سریعتر فیلم را دارد. حد و مرز تبلیغ در فیلم تا کجاست؟ شان فیلم و سینما تا کجا پایین آمده؟ این که این فیلم ساز می خواهد به جای فیلم؛ تیزر تبلیغاتی بسازد ارتباطی به ما ندارد. این که تهیه کننده ها به شمایل آگهی بگیر درمی آیند هم به ما ارتباطی پیدا نمی کند. به این موضوع که اسپانسر برای ساخت تیزر همین کالا و پخش آن از رسانه ملی باید بیش از این مبلغ هزینه می کرد پس ساخت فیلم در سینما را مقرون به صرفه تر یافته و به گمان خودش کار فرهنگی انجام داده هم کاری نداریم؛ اما این که تهیه کننده به هر خواسته به جا و نابه جا اسپانسر تن بدهد؛ سرنوشت فیلم را تغییر می دهد. اگر فیلم را با تیزر تبلیغاتی اشتباه گرفته باشند؛ دیگر با فیلم سینمایی روبرو نخواهیم بود. اینکه تکرار این روش چه اندازه برای سینما مخرب و اندک مخاطب آن را هم دلزده کند؛ امری ست بس خطرناک. حبیب ایل بیگی (معاون ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی) این روش ها را پدیده هایی نو در سینما عنوان کرد و به ایلنا گفت: «در سال های قبل شاهد چنین نمونه هایی نبودیم و به همین دلیل در آیین نامه های پروانه ساخت و نمایش قوانینی در ارتباط با فرم و میزان به کارگیری تبلیغ در فیلم ها تدوین نشده است و تمهیداتی برای این موارد نداریم.» وی با منفور دانستن اقناع مستقیم مخاطب حین تماشای فیلم در سینما؛ ادامه داد: «این موضوع باید در معاونت ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی طرح و مورد ازیابی قرار گیرد که نهایتا میزان استفاده تبلیغ در فیلم ها به شکل قانون دربیاید زیرا تا زمانی که قانونی تصویب نشود نمی توان اعمال سلیقه کرد.» ایل بیگی مقابله با این روش فیلمسازی را صیانت از سینما عنوان کرد و گفت: «به طور حتم عدم جلوگیری از چنین روش های فیلم سازی به کلان سینما ضربه می زند. پرداختن به این مسئله درست، به جا و منطقی ست و باید این موضوع به نقد گذاشته شود و صاحب نظران نظراتشان را در این باره که تبلیغ تا کجا، به چه شکل و چه قدر به کار گرفته شود، مطرح کنند.» معاون ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی؛ جذب اسپانسر را بد ندانست اما به نحوه فرم و شکل آن انتقاد کرد و ادامه داد: «بسیاری از کشورها دست آوردهای بزرگ خود را در سینما تبلیغ می کنند اما اینکه از فیلم و سینما برای تبلیغ محصولات رده پایین استفاده شود کم لطفی به سینماست. این صحیح که در شرایط بد اقتصادی فعلی؛ سینماگران برای تهیه سرمایه باید از حمایت شرکت های بزرگ و صنعتی برخوردار شوند اما نباید فیلمشان را با قیمت کم تماما در اختیار تبلیغات قرار دهند.» وی اضافه کرد: «این که فیلم سازان هم وغمشان را برای تبلیغات بگذارند به نام کسانی که می خواهند کار حرفه ای انجام دهند لطمه می زند و مطمئنا مخاطب هم فیلمی که پر از تبلیغ است را پس خواهد زد. کمااینکه در سال های گذشته شاهد نمونه فیلم هایی بودیم که به دلیل عدم توجه به این موضوع به دست آویزی برای خنده و شوخی تماشاگران تبدیل شدند.» ابوالحسن داوودی (رییس شورای صنفی نمایش) نیز با اعتقاد بر اینکه "استفاده افراطی و غیرعاقلانه از تبلیغ تاثیری معکوس روی فروش فیلم خواهد گذاشت"؛ ادامه داد: «تبلیغات مستقیم و تخت مخاطب را دلزده و در فروش فیلم تاثیر می گذارد. کمااینکه استفاده افراطی و غیرعاقلانه از تبلیغ برای سینما خطرناک و مضر است.» وی تاکید کرد: «ما در شورای صنفی نمایش می توانیم در حد تذکرات صنفی این ضررها را به تهیه کننده ها و فیلمسازان گوشزد و یادآوری کنیم.» کارگردان «رخ دیوانه» میزان استفاده تبلیغ در فیلم را به فهم تهیه کننده و صاحب کالایی نسبت داد که به عنوان اسپانسر وارد ماجرا می شود و گفت: «گاه برخی متوجه نیستند و فکر می کنند که دیده شدن بیشتر اقناع کنندگی را در مخاطب افزایش می دهد در صورتی که این کار در سینما ضدتبلیغ است.» داوودی درباره ساخت فیلم نان، عشق و موتور 1000 که بیش از 90 درصد هزینه های آن از طریق جذب اسپانسر تامین شده بود نیز گفت: «به جذب اسپانسر در صورتیکه تبلیغ در اختیار فیلم باشد اشکال و نقدی وارد نیست. به طوری که نه از فیلم بیرون بزند و نه ضد تبلیغ شود. همان طور که ما در این فیلم تبلیغات را در دو، سه پلان آن هم در دل قصه جا دادیم.»
شنبه ، ۷آذر۱۳۹۴
[مشاهده متن کامل خبر]
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: اعتدال]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 10]