واضح آرشیو وب فارسی:روزنامه خراسان: غلامرضا بنی اسدی صاحب نفس مطمئنه بود پیرمرد که رابطه اش را با (رسول ا... صلوات ا...علیه) خون ، تعریف می کرد و رابطه اش با ( حضرت پروردگار) نیز از جنس خون بود. با شجره نامه ها ، نسب خونی اش را به پیامبر نور و مهر می رساندند . او خود نیز با تقدیم دو شهید به تعریف نسبت خود و خدا برخاست که حضرت حق خود در حدیث قدسی خویش را جانشین شهید در خانه اش می خواند و خود را دیه ای می نامد برای شهید و حاج سیدمحمد خوش قلب طوسی نیز با تقدیم سید کریم و سید جواد به آستان شهادت، خویشاوندی خود با خدا را با خون محکم کرده بود. پیر مرد کمتر حرف می زد، کلمات از نگاه روشنش می تراوید و چشم ها چقدر صادقانه سخن می گویند و سخن صادق را باید از چشمان انسان ها پرسید که به بازی زبان دچار نشده اند و یادم هست در جلسه انصار المهدی (عج) که به یاد جواد و کریم، این دو امام زاده عشق خاندان خوش قلب طوسی، در خانه پیرمرد برگزار شد، اوچندان سخن نگفت اما چشمانش هزاران حرف نگفته را به هر پلک زدن بیان می کرد که اگر سخن از دو گل باغ شهادت بود نگاه ها خود به خود به سوی سید پیر مجلس می آمد که هنر "شهید پروری" داشت. اگر رابطه شهدا با امام رضا(ع) به سخن می آمد باز این شرح هنرمندی "آسید محمد" بود که بچه ها را نور نیوش حضرت شمس الشموس پرورده بود. یادم هست سال ها پیش که در گزارش ویژه نامه نوروزی خراسان90 ذیل عنوان "شهد و شهود در مشهد جان"، فصلی از عشق بازی این دو شهید با امام رئوف نوشته بودم که اینان هم کفتر جلد حرم بودند و از فرصت ها با زیارت به بهترین نحو استفاده می کردند و هم مردم را بر مدار عشق علی بن موسی الرضا(ع) می خواستند لذا هم قرار ها را در حرم می گذاشتند و هم بی قراری ها را در آستان امام کریم به قرار می آوردند و این همه اثر تربیت پدری چون "آسید محمد" بود که خود نیز بر مدار رضا به مقام رضا رسیده بود. وقتی سابقه حضور امدادگرانه اش را در دفاع مقدس می خوانی و از پرورش دوشهید آن هم مثل سید جواد و سید کریم می شنوی ، در می یابی رشحه ای از "مِنَ المُؤمِنینَ رِجالٌ صَدَقوا ما عاهَدُوا ا... عَلَیهِ فَمِنهُم مَن قَضی نَحبَهُ وَمِنهُم مَن یَنتَظِرُ وَما بَدَّلوا تَبدیلًا" را. آری "آسید محمد" جلوه ای از این آیه بود. گویی رسالت داشت بعد از جنگ بماند و از شهید و شهادت بگوید و در آخر رو به آسمان کند و از پی پسرانش به دنبال وعده صادق خداوند برود. همان پسرانی که خود فدیه رابطه خونی خویش با حضرت خداوند کرده بود. همان پسر هایی که خود در مشکلات به شفاعت آنان دخیل می بست. آری پدر شهیدان خوش قلب طوسی به پسرانش پیوست ، بی آنکه چندان صدایی برخیزد .غریبانه هم رفت پیرمرد اما ما مانده ایم و راه شهیدان، ما مانده ایم و این سوال که چه خواهیم کرد با تکلیفی که بر شانه های ماست؟ و حرف آخر؛ خانواده های شهدا که به فرموده امام شهیدان چشم و چراغ جامعه اند دارند یک به یک از دست می روند اما آیا مسئولان حق مطلب را درباره آنان ادا می کنند؟
پنجشنبه ، ۲۸آبان۱۳۹۴
[مشاهده متن کامل خبر]
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: روزنامه خراسان]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 9]