تبلیغات
تبلیغات متنی
محبوبترینها
معرفی و فروش بوته گرافیتی ریخته گری
بهترین بروکر برای معاملات فارکس در سال 2024
تجربه رانندگی با لندکروز در جزیره قشم؛ لوکسترین انتخاب
اکسپرتاپ: 10 شغل پردرآمد برای مهاجران کاری در کانادا
بهترین سایتهای خرید تیک آبی رسمی اینستاگرام در ایران
کدام رنگ کاغذ دیواری مناسب فضای شماست؟
چه چیزهایی دیگر در دکوراسیون مد نیست؟!
بررسی قیمت تیرچه + قیمت تیرچه کرومیت + قیمت یونولیت
خرید و قیمت ورق در مشاوران آهن + [مشاوره رایگان]
تیوی وال: ایدهای نوین برای دکوراسیون داخلی
صفحه اول
آرشیو مطالب
ورود/عضویت
هواشناسی
قیمت طلا سکه و ارز
قیمت خودرو
مطالب در سایت شما
تبادل لینک
ارتباط با ما
مطالب سایت سرگرمی سبک زندگی سینما و تلویزیون فرهنگ و هنر پزشکی و سلامت اجتماع و خانواده تصویری دین و اندیشه ورزش اقتصادی سیاسی حوادث علم و فناوری سایتهای دانلود گوناگون
مطالب سایت سرگرمی سبک زندگی سینما و تلویزیون فرهنگ و هنر پزشکی و سلامت اجتماع و خانواده تصویری دین و اندیشه ورزش اقتصادی سیاسی حوادث علم و فناوری سایتهای دانلود گوناگون
آمار وبسایت
تعداد کل بازدیدها :
1812805561
![archive](https://vazeh.com/images/2archive.jpg)
![نمایش مجدد: آسانسور فضائي refresh](https://vazeh.com/images/refresh.gif)
آسانسور فضائي
واضح آرشیو وب فارسی:فان پاتوق:
آسانسور فضایی
تا حالا چند طبقه با آسانسور جابه جاشديد؟ 5 طبقه؟ 10 طبقه؟ يا شايد هم 20 طبقه؟ به اين موضوع فکر کرديد که سوار يک آسانسو بشيد و سر از مريخ در بياريد. چي؟! غيرممکنه؟ شبيه داستانهاي علمي تخيلي ميمونه؟ رفتن به فضا با آسانسور ممکن است داستانی علمی ـ تخيلی جلوه کند، اما دانشمندان در حال بررسي اين پروژه هستند.
مطالب علمی ـ تخیلی همیشه تخیلی باقی نمیمانند. برای مثال، در سال 1863، ژول ورن، نویسندهی فرانسوی، داستان شگفتانگیزی با نام پاریس در قرن بیستم تحریر کرد. او در آن داستان در مورد آسمانخراشهای ساخته شده از استیل و شیشه، ماشین حسابها، دستگاههای فاکس و شبکهی ارتباطی جهانی نوشت.
حتی از آن قابل توجهتر اینکه دو سال بعد او داستان بینالمللی پرفروش خود از زمین به ماه را منتشر کرد. داستان، موفقیت عظیمی را به همراه داشت ولی طبیعتاً خوانندگان آن به هیچ وجه تصور نمیکردند که چنین سفری در کمتر از 100 سال آینده به وقوع بپیوندد.
هم اکنون، ناسا در تلاش، برای تبدیل ایدهی علمی ـ تخیلی دیگری به حقیقت میباشد. این ایده، 23 سال پیش در کتاب چشمههای بهشت نوشتهی آرتور سی.کلارک مطرح شد که هم اکنون با نام آسانسورهای فضایی نامیده میشود.
ایدهی اولیه
این ایده اولین بار در سال 1895 توسط نویسندهی روسی کی. ای. تسیولکوسکی در نوشتهاش تعمق دربارهی زمین و آسمان و سنگهای آسمانی توضیح داده شد. و برای اولین بار طرح این ایده در یک ژورنال علمی، در سال 1975 در نشریه علوم فضایی آکتا آستروناتیکا توسط جروم پیرسون که در آن زمان برای ناسا در پروژهی آپولو کار میکرد، انجام شد.
پیرسون میگوید: من داشتم به اظهارات آرتور کلارک در مجلس سنا گوش میدادم. او در مورد ماهوارههای ثابت نسبت به زمین که برای برقراری ارتباطات در کل زمین استفاده میشوند، صحبت میکرد. و آنها را بدین گونه توصیف مینمود که بر بالای برجهای تخیلیای در 22000 مایل بالای استوا قرار داده شدهاند.
پیرسون، رئیس مؤسسهی استار تکنولوژی ـ مؤسسهای در ایالت ساوت کرولاینا که هدایت تحقیقات و توسعهی نیروی هوایی را به عهده دارد ـ با خود چنین اندیشید: چرا برجهایی واقعی نسازیم؟ چرا به طور واقعی یکی از آن ماهوارهها را با میلهای به زمین متصل نکنیم؟ سپس، او تصور کرد که آسانسور یا نردبانی میتوان ساخت تا به جای راکتها از نیروی الکتریکی برای رفتن به فضا استفاده شود.
ناسا جدی میشود
ناسا در ژوئن سال 1999 در کارگاه پیشرفتهی زیرساختهای فضایی با موضوع مفاهیم کمند مداری ماهوارههای ساکن نسبت به زمین: آسانسورهای فضایی که در مرکز پرواز مارشال اسپیس در هانتزویل آلاباما برگزار شد، تحقیقات در این زمینه را به طور جدی آغاز کرد.
این موضوع، متخصصان زیادی را از ناسا و بخشهای خصوصی صنعت دور یکدیگر جمع نمود. در اواخر ژانویه، کارگاه دو روزهی دیگری برای بررسی پیشرفتهای انجام شده در این زمینه در آتلانتا برگزار شد.
به طور تئوریک، آسانسور فضایی متشکل از کابل باریکی است که به وسیله یک شاتل فضایی در مدار پایینی حول زمین قرار داده میشود (حدود 200 تا 300 مایل بالای زمین)، و سپس به مداری ثابت و ساکن نسبت به زمین در حدود 22000 مایلی، بالا برده میشود.
سپس کابل تا سطح زمین پایین آورده شده و به سکوی متحرک اقیانوسپیمایی در اقیانوس آرام، در راستای خط استوا، چندین هزار مایل دورتر از سواحل اکوادر ـ ناحیه ای که به خاطر نداشتن طوفانهای دریایی زیاد و کمی ترافیک عبور و مرور کشتیها انتخاب شدهاست ـ بسته میشود.
کابل مذکور به نازکی کاغذ میباشد ولی به آن اندازه شکننده نیست. در واقع، این کابل به محکمی الماس است و از عنصر اصلی مشابه به آن نیز تشکیل شده است: کربن نانوتیوبها.
بنابر گفتهی برد ادواردز، فیزیکدانی در ساینتیفیک یورکا که مطالعهی 6 ماههای بر روی آسانسورهای فضایی را برای مؤسسهی برنامههای پیشرفتهی ناسا هدایت کرده است: کربن نانوتیوبها در واقع لولههای بدون نقصی متشکل از اتمهای کربن هستند، که 30 برابر از کِولار و یا استیل مستحکمتر میباشند وبسیار سبک هستند. ما آنها را در ساختاری ترکیبی استفاده میکنیم تا طناب بلندی بسازیم. طنابی که در حدود 100000 کیلومتر طول دارد.
بالاروندهها
هنگامی که هستهی اولیهی کابل تکمیل شد، وسایل مکانیکیای با نام بالاروندهها بر روی آن به کمک غلطکهایی پلاستیکی بالا و پایین میروند. لیزری از روی سکوی مبدأ، بر روی صفحههای خورشیدی انتهایی بالاروندهها متمرکز میشود تا نیروی لازم برای موتورهای آنها را فراهم نماید.
هنگامی که ساخت چنین کابلی به پایان برسد، توانایی حمل بارهایی 20 تنی را خواهد داشت که از قدرت حمل یک شاتل فضایی نیز بیشتر است ـ با هزینهای بسیار کمتر از هزینه لازم برای حمل بار توسط شاتل.
اگرچه چنین چیزی ممکن است کاملاً دور از دسترس و افسانهای به نظر برسد، لیکن ناسا در حال حاضر چندین گروه برای مطالعهی این مطلب تشکیل داده است. دیوید اسمیترمن از دفتر پروژههای پیشرفتهی ناسا مسؤول هماهنگ کردن جلسات این گروهها میباشد.
بنابر گفتهی اسمیترمن: اجماع همگانی بر این است که با داشتن توسعهی تکنولوژیکی مناسب، هیچ مشکل عمدهی قابل پیشبینیای بر سر راه ما وجود نخواهد داشت. به نظر میرسد که با گذشت زمان، راه حلهای منطقی مناسبی برای حل مشکلاتی که ما در کارگاه مربوط به آسانسورهای فضایی پیدا کردیم، وجود خواهد داشت. و ما باور داریم که ساخت چنین دستگاههایی نهایتاً ممکن میباشد.
رقبای دیگر
شرکت "های ليفت سيستمز" که مقر آن در شهر سياتل در ايالت واشنگتن آمريکاست در حال بررسی چنين طرحی است و از "اداره فضا و هوانوردی ملی" آمريکا 570 هزار دلار کمک دريافت کرده است.
اين شرکت يک کنفرانس دو روزه برای بحث درباره اين فن آوری و جلب سرمايه برای پيشبرد آن ترتيب داد و اميدوار است ساخت آن را طی چند سال آينده آغاز کند.
"برد ادواردز" از مسوولان اين شرکت گفت: "فن آوری به تديج به پای داستانهای تخيلی میرسد و بايد آن را کاملا جدی گرفت."
وی افزود: "البته اين فن آوری هنوز در دسترس نيست، اما شايد فن آوری ساخت چنين آسانسوری تا چند سال آينده فراهم شود."
دکتر ادواردز میگويد که طی 15 سال آينده ممکن است تا 10 آسانسور به فضا وصل شود و ممکن است آسانسورهای عظيم يا آسانسورهايی که زمين را به مريخ وصل میکند راهاندازی شود.
هر کسی نخستين آسانسور را بسازد میتواند سرانجام برای 100 سال آينده فضا را در تصاحب خود داشته باشد.
فراتر از مدار زمین
هنگامی که آسانسور فضایی در مدار پایداری در 22000 مایلی زمین به بهره برداری کامل برسد، دانشمندان امیدوارند بتوانند از آن به عنوان سکوی پرتاپ مجازیای برای رفتن به مکانهای دیگر فضا استفاده کنند.
ادواردز میگوید که او در انتظار رسیدن به سیارات دیگر، مانند مریخ میباشد.
البته، اگرچه ممکن است که همهی اینها به طور تئوریک قابل دسترس باشد، این بدین معنی نیست که ناسا پول لازم برای پرداخت هزینههای آن را دارد. قیمت تخمینی اولیه برای آسانسور فضایی واقع بر روی زمین، 40 بیلیون دلار است.
از آنجایی که کمپانیها میتوانند سود سرشاری از مسافرتهای توریستی فضایی و ماهوارههای تبلیغاتی و آزمایشهای علمی ببرند، اینجا است که صنایع خصوصی وارد قضیه میشوند.
به گفتهی ادواردز: با ورود آنها بلافاصله خرج مسافرت به فضا 100 برابر کمتر میشود. در مدتی طولانیتر این هزینه میتواند تا 10000 برابر کاهش یابد.
او اضافه میکند: نهایتاً خرج رفتن به فضا ممکن است چندان از پرواز از آمریکا به اروپا یا آسیا گرانتر نشود. همچنین این باعث افزایش ظرفیت ما میشود. ما میتوانیم بار بیشتر و اجسام بزرگتری به فضا حمل کنیم. ما میتوانیم ایستگاههای فضایی را به طور از پیش ساخته شده به فضا بفرستیم.
اسمیترمن میگوید که این پروژه چه از لحاظ همکاریهای علمی و چه از لحاظ آیندهی اقتصادی موقعیت مناسبی را در اختیار ما قرار میدهد.
او میافزاید: به نظر من، این گونه پروژهها از جمله چیزهایی هستند که میتوانند باعث یک همکاری بینالمللی در بین دولتها و شرکتها بشوند. این گونه پروژهها ظرفیت زیادی برای فعالیتهای اقتصادی دربردارند. موانع بالقوه
با این حال به غیر از مشکل هزینه، موانع بالقوهی دیگری بر سر راه قرار دارند.
رابرت فریزبی از گروه پیشرانههای پیشرفتهی فضایی کتابخانهی پیشرانههای جت ناسا (جی. پی. ال) ریسکهایی چون هدف حملهی تروریستی قرار گرفتن آسانسور و یا خطر برخورد آشغالهای فضایی ـ چه تولیدات انسانی و چه اجرامی چون سنگهای آسمانی ـ به کابل را مطرح میکند.
پیرسون، نویسندهی مقالهی علمی سال 1975، میگوید که او نگران سنگهای آسمانی نیست چون آنها معمولاً کوچکتر از آن هستند که به قطر 10 فوتی کابل آسیب جدیای وارد کنند.
پیرسون میافزاید: تنها مشکلی که ما داریم امکان برخورد با آشغالهای فضایی و ماهوارههای در حال گذر و مسائلی چنینی میباشد. و کاری که ما باید بکنیم پاکیزه کردن مدارهای نزدیک به زمین برای رهایی از چنین مشکلاتی است.
ادواردز تأیید میکند که آسانسور امکان دارد هدف حملهی تروریستی قرار بگیرد، لیکن اضافه میکند: آن از همه چیز دور است. تعداد خطوط هوایی گذرنده از آن منطقه بسیار کم است. و چند کشتی جنگی برای حفاظت از پایگاه، سکو و کابل کفایت میکنند.
اگرچه قسمت اعظم تکنولوژی مورد نیاز در حال حاضر در دسترس است، و یا در مراحل پیشرفتهای از توسعه قرار دارد، عنصر اصلی آسانسور فضایی هنوز بسیار از تکامل ایدهآل دور است. و این اصلیترین مانع در برابر پیشرفت این پروژه میباشد.
ادواردز بر این باور است که جدول زمانی پیشرفت این پروژه بستگی به کربن نانوتیوبها و چسب مرکبی که آنها را در کنار هم قرار میدهد دارد.
ادواردز میافزاید: این آخرین تکنولوژی خامی است که ما برای انجام این پروژه به آن نیاز داریم. هنگامی که این تکنولوژی حاصل شود، با یک تلاش همگانی و هماهنگ، ما میتوانیم اولین آسانسور فضایی فعال را در عرض ده سال داشته باشیم.
پیرسون میگوید: همین که تکنولوژی ساخت کربن نانوتیوبها حاصل شد به نظر من چیزی جلودار ما برای ساخت آسانسور فضایی در عرض 30 تا 40 سال بعد نیست.
فریزبی عضو جی. پی. ال میگوید: چندین رقیب برای آسانسورهای فضایی وجود دارد، مثل پرتابگرهای الکترومغناطیسی برای پرتاب کردن اجسام به وسیلهی پرتابههای الکترومغناطیسی. ولی برای استفادهی فرستادن اجسام از زمین به مدار، بردن آسانسورهای فضایی وقتی که سیستم در مدار قرار گرفت از لحاظ هزینه، کار سادهای نیست.
هنگامی که کلارک کتاب چشمههای بهشت را که در آن ایدهی آسانسورهای فضایی مطرح شده بود نوشت، از او پرسیده شد که فکر میکند کی چنین ایدهای به تحقق بپیوندد. او جواب داد: احتمالاً 50 سال بعد از این که همه دست از خندیدن به آن کشیدند.
بر گرفته از : edu.tebyan. ne
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: فان پاتوق]
[مشاهده در: www.funpatogh.com]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 83]
-
گوناگون
پربازدیدترینها