واضح آرشیو وب فارسی:ایرنا: دوچرخه وسيله اي مکانيکي است که با استفاده از قدرت حرکتي پاها، به حرکت در مي آيد، اين وسيله در ابتدايي ترين شکل خود در 2300 سال قبل از ميلاد مسيح در کشورهايي همچون چين، مصر، هند ديده شده و بر روي ديواره غارها نيز اشکالي از آن موجود است . کلمه دوچرخه از کلمه اي يوناني به نام KYKLOS گرفته شده و بعدها اين ريشه يوناني در زبان لاتين به کلمه BICYCLE تبديل گرديده که کلمه پيشوند BI به مفهوم عدد دو و کلمه پسوند CYCLE به معني دايره و به عبارتي طوقه مي باشد. اما اولين دوچرخه شناخته شده رسمي سله ريفر بود که اجزاي آن از دو طوقه چوبي تشکيل گرديده و با استفاده از پاها در حالتي شبيه به راه رفتن، اين وسيله را به طرف جلو و عقب هدايت مي کرده است و اين وسيله تا سال 1790 به اشکال مختلف همچون مار، اسب و ... ساخته شد و بدين ترتيب وسيله اي براي توجه کودکان و به عنوان ابزاري براي بازي مورد استفاده آنان قرار گرفت. در سال 1816 فردي آلماني به نام وندريز فرمان را به سله ريفر اضافه کرد و بارون فون درياس توانست دوچرخه کاملتري را با يک زين کوچک بسازد. بعدها دنيس جانسون يکي از دوچرخه هاي فون درياس را با خود به کشور انگلستان برد تا نمونه هايي از روي آن ساخته و آن را تکميل نمايد . اما در اين شرايط و در کنار اين هدف، او اقدام به برگزاري کلاسهاي آموزشي براي استفاده از اين وسيله نمود و مشتاقان زيادي براي فراگيري اين فن به او مراجعه کردند، کم کم در کشور انگلستان دوچرخه و دوچرخه سواري به عنوان يک سرگرمي محبوب و متداول و جذاب تبديل شد و بدينگونه اين وسيله رواج يافت . در سال 1818 يک فرانسوي به نام بارون ساوربرن دوچرخه ديگري را در اين سال طراحي و ساخت، چرخ جلويي اين دوچرخه بسيار بزرگ و چرخ عقبي آن کوچک بود و در اين شرايط به چرخ جلويي و بزرگ، يک طناب حلقوي به صورت دايره وار بسته شده بود که با کشيدن آن با دست، چرخ جلو به حرکت در مي آمد و وسيله حرکت مي کرد، اين نوآوري به گونه اي بود که وسيله مذکور را براي دوچرخه سواران به صورت يک مهارت درآورد، به نحوي که بند بازان در سيرک، از اين وسيله به عنوان ابزاري تفريحي و سرگرم کننده براي مردم استفاده نمودند . اما در سال 1821 لويس کوهبر توانست دوچرخه ديگري را مشابه با دوچرخه ساوربرن بسازد اما به جاي طناب از وسيله اي مشابه با زنجير دوچرخه هاي امروزي استفاده نمود و اين کار موجب تسهيل حرکت دوچرخه تسهيل شد. بعدها يک آهنگر اسکاتلندي به نام مک ميلان توانست به دوچرخه هاي موجود، پنجه رکاب ابتدايي را اضافه کند تا ديگر احتياجي به فشار پا بر روي زمين نباشد، او در طي 5 سال کار جدي بر روي اين وسيله قادر گرديد که سرعتي درحدود 22 کيلومتر در ساعت را به نام خود به جاي گذاشته و آن را ثبت نمايد، همچنين در آن زمان اين وسيله در اشکال ويژه اي همانند کالسکه براي استفاده در مزارع و به جاي اسب رواج يافت و اسکاتلندي ديگري به نام کريسک پاتريک دوچرخه رکاب دار را به شکل کامل تري تهيه و در دسترس مردم قرار داد . تا هنگامي که کارخانه دار فرانسوي به نام پير ميشو در اين سال مهندس جواني را به نام پير لالمنت را براي تغيير در ساختار دوچرخه استخدام نمود و او توانست قسمتهايي از دوچرخه را که از چوب ساخته شده بود با لوله هاي آهني تعويض کند و بخش خارجي چرخهاي چوبي را با نوارهاي لاستيکي ضخيم بپوشاند. اما دوچرخه ساخته شده پير ميشو به نام رلو سپيد يا رلوسي پتل معروف گرديد، کم کم دوچرخه ولوسي پتل ساخت پير ميشو و پير لالمنت مورد توجه آمريکائيان واقع شد لذا نمونه انتقال يافته به آمريکا را بون شيکر نام گذاري کردند که رکاب اين دوچرخه بر روي چرخ جلويي که بزرگ بود استقرار يافته و عامل حرکت محسوب گرديد. سرانجام طوقه هاي چوبي با طوقه هاي آهني تعويض شدند، لذا وزن دوچرخه را کاهش مي داد و نام اين دوچرخه جديد پني فارتنيک لقب يافت . در سال 1871 يک انگليسي به نام جيمز استانلي دوچرخه اي شبيه به بون شيکر ساخت که داراي يک پدال در چرخ بزرگ جلو بود ولي هنوز چرخ عقب اين وسيله کوچک بود ، سالها بعد هاري لاوسون بر اساس الهام از نقاشي هاي لئونادو داوينچي توانست چيزي شبيه به زنجير را براي دوچرخه طراحي کند که براي اولين بار، نخستين دوچرخه زنجيردار به بازار آمد، زنجير اين چرخ به طرف عقب وصل مي شد و با گردش آن توسط فشار پا دوچرخه را به حرکت در مي آورد. اما اولين رکورد رسمي دوچرخه سواري توسط اف.ال. دادز از دانشگاه کمبريج لندن با سرعت متوسط 25 کيلومتر در ساعت به ثبت رسيد. در دهه 1880 دوچرخه هاي زنجيردار با اتصال به مرکز چرخ عقب و با بولبرينگ به بازار آمدند که از سال 1885، توليد دوچرخه رسما در کشورهاي مختلف آغاز گرديد و اولين مسابقه قهرماني در ايتاليا توسط اين دوچرخه هاي جديد به مسافت 160 کيلومتر در شهر ميلان برگزار گرديد . اما شرکت دانلوپ در سال 1881 نوعي از لاستيکهاي هوادار را به بازار عرضه نمود که عمر آن در حدود 5000 کيلومتر اعلام گرديد و در پايان سال نيز يک گروهبان به نام بلفاست براي کمپاني دانلوپ لاستيکهاي توئي و دروني را همانند لاستيکهاي امروزي ساخت و رسما خودرو، زنجير و فرمان مشخص زين مناسب و طبق به دوچرخه اضافه گرديد. بر اساس ارزيابي انجام شده در سال 1895 از هر 27 نفر امريکايي يک نفر داراي دوچرخه بوده و قيمت اين وسيله در يک قرن پيش با قيمت خريد يک اسب خوب برابري مي کرده است . سرانجام با شروع اولين دوره بازيهاي ورزشي المپيک رشته دوچرخه سواري نيز به عنوان يکي از رشته هاي ورزشي مستقل و پر طرفدار آن روز به جمع رشته هاي ورزشي افزوده و به شکل رقابتي اجرا گرديد. آمدن دوچرخه به ايران ............................. کارکنان سفارت انگليس براي اولين بار در دوران قاجار، دوچرخه را به ايران آورده و از آن به عنوان يک وسيله نقليه استفاده نمودند. اولين فردي که با ايجاد مغازه دوچرخه و کرايه دادن اين وسيله آن را به مردم شناساند، حسين آقا شيخ است که در خيابان شمس العماره اقدام به اين کار نمود. تا اينکه در سال 1324 باشگاه دوچرخه سواري شکل گرفت که در سال بعد از آن فدراسيون دوچرخه سواري آماتور در ايران رسما هدايت و کنترل اين رشته را در دست گرفت و در سالهاي بعد انواع دوچرخه مانند دوچرخه هاي تور و دوچرخه هاي کوهستان ساخته شدند. امروزه بازار ارائه انواع دوچرخه هنوز هم داغ است و از اين وسيله استفاده هاي فراواني جهت ارتقاء سلامتي بدن مي شود که فوائد بسياري را براي فيزيک انسان به همراه خواهد داشت که از آن جمله مي توان به بالا بردن مصرف اکسيژن بدن، تقويت قدرت عضلاني پاها، تقويت توانايي بدن براي جلوگيري از ساخت اسيد لاکتيک و کاهش درصد چربي بدن اشاره کرد. ک/1 550/
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: ایرنا]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 413]