واضح آرشیو وب فارسی:ابتکار: يك جانباز، 64 بار جراحي و 2 روز در سردخانه
هشت سال دفاع از مرز و بوم، خاطرات تلخ و شيرين و گاهي عجيب را به همراه داشت كه گوشه اي از اين خاطرات را از جانبازي كه 48 ساعت در جمع شهدا در سرد خانه نگهداري شده بود، شنيديم.سيد علي اكبر ابراهيمي، جانباز 70 درصد جنگ، در گفت وگو با فارس گفت: هشت سال دفاع مقدس، تنها جنگ با عراق نبود، بلكه جنگ با همه دنيا بود. وي كه از زمان جنگ تحميلي تا امروز، بيش از 64 بار مورد عمل جراحي قرار گرفته و هر دو چشمش را از دست داده است، درباره خاطرات خود از 48 ساعت در سردخانه بودن مي گويد: در عمليات كربلاي 5، مسئول گردان زره ذوالفقار بودم، در مراحل آخر عمليات، زماني كه وارد شهرك دويجي عراق شديم، عده اي از سربازان عراقي خود را تسليم كرده و عده اي فرار كردند و به اروندرود جزيره توويل رفتند. از خشكي تا جزيره، پلي بود كه عراقي ها براي آن كه اسير نشوند، بعد از عبور از روي پل آن را منفجر كردند و آن طرف پل براي خود سنگر هاي محكي ساختند و با استفاده از سلاح هاي مختلف و مجهز به سوي ما شليك مي كردند.ابراهيمي ادامه داد: گردان ما مجهز به توپ 106 و انواع موشك ها بود، اما زماني كه به سوي آنها شليك مي كرديم به علت جريان الكتريسته كه در آب به وجود مي آمد، دقايقي بعد از شليك، آب آنها را به سمت خود مي كشيد و در خود فرو مي برد.اين رزمنده دفاع مقدس با اشاره به مقاومت زياد عراقي ها در جزيره تصريح كرد: از جزيره تا خشكي، پلي پشت سر عراقي ها بود كه با هوانيروز هماهنگ كرديم تا پل را خراب كنند. وقتي پل خراب شد گمان كرديم حتما عراقي ها تسليم مي شوند، اما غافل از آن بوديم كه ما تنها با عراق نمي جنگيديم بلكه با تمام دنيا مي جنگيديم، چراكه يك ساعت بعد هواپيماهاي عراقي را ديديم كه صندوق هاي چوبي حاوي مواد غذايي و اسلحه و مهمات را به وسيله چتر براي سربازان عراقي به پايين پرتاب مي كردند و بدين وسيله به كمك آنها مي آمدند.جانباز 70 درصد جنگ تحميلي در ادامه گفت: بعد از مدتي برادر جعفري فرمانده لشكر آمد و گفت: «چرا شليك نمي كنيد؟» شرايط را برايش توضيح دادم و او گفت: «برويد موشك تاق را بياوريد كه قدرت بسيار بالايي دارد و از آن استفاده كنيد.» سپس من با برادر گودرزي، يكي از همرزمانم به اتفاق با جيپ رفتيم تا موشك را بياوريم. به سختي از آن منطقه رد شديم و رفتيم موشك را آورديم. زماني كه موشك را به مكان ابتدايي رسانديم، يكي از سربازاني كه متخصص شليك با اين نوع اسلحه بود، اقدام به شليك به سوي عراقي ها كرد. قدرت موشك آنقدر زياد بود كه انفجار عظيمي در نخلستان ها به وجود آمد و جنازه هاي عراقي ها را در اين طرف و آن طرف پرتاب كرد.ابراهيمي گفت: سربازاني كه از قدرت اين موشك جان سالم به در بردند، خود را تسليم كردند و ما آنها را به عقب بازگردانديم. من چون خسته بودم از فرمانده گردان خواستم تا دقايقي به عقب برگردم و استراحت كنم من به همراه گودرزي، سوار بر جيپ در حال بازگشت به سنگر بوديم كه ناگهان هوا تاريك شد. بالاي سرمان را نگاه كرديم. چهار هواپيماي توپولف عراقي بالاي سرمان در حركت بودند و به قدري نزديك حركت مي كردند كه اگر من بيلي در دست داشتم به راحتي مي توانستم به زيرشان بزنم! به گودرزي گفتم سريع از ماشين پايين بپر. و بعد خودم پايين پريدم و به ساختمان خرابه اي كه در آنجا بود، پناه بردم و ديگر چيزي متوجه نشدم. گودرزي مي گفت، بعد از رفتن هواپيماهاي عراقي براي پيدا كردن من به ساختمان مي آيد و وقتي مرا كه با شكم روي زمين افتاده بودم، بلند مي كند، مي بيند كه از گوش و سر و دهانم به شدت خون مي آيد. سريع مرا سوار جيپ كرده و به سنگر درمان منتقل مي كند و نزد پزشك درمانگاه مي برد. بعد از مدتي پزشك مرا روي برانكارد گذاشته و با صدا زدن گودرزي به او مي گويد كه من شهيد شده ام و قلب و نبضم ديگر نمي زند. ابراهيمي گفت: در آنجا گودالي بود كه شهدا را در آن مي ريختند و بعد از زياد شدن آنها را به عقب مي فرستادند. به گفته گودرزي مرا داخل گودال انداختند و بعد از اينكه تعداد شهدا زياد شد، ما را به سردخانه خرمشهر انتقال داده و به مدت دو روز در سردخانه نگه داشتند. دو روز در سردخانه بيهوش بودم و زماني كه عكاسي براي گرفتن عكس از شهدا وارد سرد خانه شد و نوبت به من رسيد با فلاش دوربين عكاسي او چشمانم باز شد و بلند شدم و نشستم. عكاس كه از ترس دستپاچه شده بود، دوربين خود را رها كرد و فراركنان فرياد زد: «شهيدا زنده شده ن، شهيدا زنده شده ن»! من بلند شدم و فرار كردم. عده اي دنبالم كردند، اما من از ترس با قدرت به سمت شلمچه فرار كردم. هوا تاريك بود و تا روشن شدن هوا به سنگر فرمانده گردان رسيدم. وقتي وارد سنگر شدم دستم را روي پاي محسن، يكي از رزمندگان گذاشتم و او را بيدار كردم. محسن نشست و گفت: «سلام ابراهيمي! خوش به حالت! راست مي گن كه شهدا زنده ن؟» من جواب دادم: «چه مي دونم؟» محسن گفت: «خوش به سعادتت كه شهيد شدي»! و دوباره خوابيد! فكر مي كرد خواب مي بيند. من دوباره او را بيدار كردم. باز هم نشست و حرف هايش را تكرار كرد و دوباره خوابيد. من خيلي عصباني شده بودم. سمت فرمانده گردان رفتم. بيدارش كردم. او هم آنقدر خسته بود كه فكر مي كرد خواب مي بيند. وقتي باهم صحبت كرديم، گفت: «اصغر! اكبر مجروح شد، بردنش عقب. زودتر برو ببينش»! گفتم: «من اكبرم»! حيدري گفت: «اصغر حالا كه وقت شوخي نيست. زود برو تا برادرت رو ببيني.» من در جوابش گفتم: «من بودم اومدم موشك رو بردم، با گودرزي رفتيم استراحت كنيم. باور كن راست مي گم.» حيدري هوشيارانه گفت: «من ديدم كه تو مجروح شده بودي و بردنت عقب. موضوع چيه؟» من موضوع را براش توضيح دادم. حيدري گفت: «اينجور مسائل خيلي زود مي پيچه. زود برو خونه» بعد يكي را مامور كرد كه با من به اهواز بيايد و به اراك برم گرداند. وقتي برگشتم اراك، روز بود. از تعاون سپاه به منزل ما رفته بودند تا موضوع شهادتم را به خانواده خبر بدهند. در نيمه باز بود. داخل حياط را نگاه كردم آنها با مادرم مشغول صحبت بودند كه مادرم مرا ديد و به آنها گفت: «چرا دروغ مي گيد؟ اصغر شهيد نشده. الآن پشت در ايستاده.» بعد، من داخل شدم و با مادرم سلام و احوالپرسي كردم.
يکشنبه 7 مهر 1387
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: ابتکار]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 108]