واضح آرشیو وب فارسی:آزادگان ایران: داد کشیدم و یکی از بچه ها به نام علیرضا زارع زاده که اهل مهریز یزد بود و تخت کناریم استراخت میکرد پرسید؛ چیزی شده برادر؟پایگاه اطلاع رسانی آزادگان ایران : خاطره ای از دوست گرامی آزاده گرانقدر جانباز ۷۰ درصد جناب آقای «سید محمد میر علی مرتضایی» فرزند شهید سید علی میر علی مرتضایی سال ۱۳۶۳ بود و حدود ۶ ماه از شهادت پدرم گذشته بود. هنوز تصمیم قطعی برای حضور در جبهه را نداشتم. اواخر فصل گرما بود و یکی از همین شبها خوابی دیدم که؛ در یک محوطه بزرگ چهار ساختمان مستطیلی به حالت موازی رو به روی هم قرار گرفته اند. دیوار ساختمان ها یک متر مانده به سقف و از وسط با رنگ قرمز پوشانده شده بود. من و افرادی که نمی شناختم روی تراس طبقه دوم یکی از همین ساختمانها ایستاده بودیم و به محوطه نگاه می کردیم.دیدم از دیواره ساختمان ها و ستون های کناریمان مارهایی که دهان باز کرده و قصد جانمان را کرده بودند به سمتمان هجوم آوردند. جالب است که مارها تا نصفه بیرون می آمدند ودهان باز می کردند و دوباره به دیوارها فرو می رفتند. همگی ترسیده بودیم و سعی می کردیم که با جاخالی دادن از مار ها وزهرشان فرار کنیم. بین ساختمان ها فضای خالی وجود داشت که دو در سیم خار دار بزگ در انتهایش نوید آزادی می داد. همه ما به چشم به در دوخته بودیم و در انتظار آزادی بودیم. ناگهان دو اژدها بزرگ که نیمی از بدنشان درون محوطه و نیم دیگری بیرون محوطه بودند به سمتمان سرک کشیدند. نمی دانم چه مدت در حال تلاش وتقلا برای رسیدن به درهای زمخت بودیم که بلاخره موفق شدیم و از معرکه جان سالم به بدر بردیم. دوباره در همان عالم خواب زمان می گذرد و من با لباسی آراسته پا به همان محوطه میگذارم در حالی که حدود ۲۰۰ نفر مرا همراهی می کردتد. محوطه آرام بود و آرامش بانگ میزد و من به روایت وقایع گذشته می پرداختم. در همین حین از خواب پریدم. درآن سنین نوجوانی می پنداشتم که مار در خواب یعنی مال و منال و ثروت بادآورده؟ غافل از خواب که برایمان دیده بودند. سرتان درد نیاورم؛ دو هفته خوش بودیم به امید مال و منال و مکنت، بعدش رفته رفته فراموش کردیم. دوماه بعد به بسیج پیوستم و روانه جبهه های نبرد شدیم. در عملیات های مختلفی شرکت کرده و جنگیدم در آخرم مجروح و اسیر شدم. زمانی که برای اولین بار خانه جدید خود را مشاهده کردم، برایم بسیار آشنا بود ولی به دلیل خستگی و شدت جراحاتم به ذهنم نرسید. بعد چندی پایم را قطع کردند و در بیمارستان بستری شدم. محیط اردوگاه برایم آشنا بود، با بهت به اطراف مینگریستم؛ رنگ قرمزدیوارها، ساختمان کشیده و مستطیلی، سیم خاردار ها و… همه و همه برایم تازگی نداشت. یادم آمد از خواب تابستان و مارها و ثروتی عظیم که برایم تاکنون به قیمت از دست دادن یک پا تمام شده بود، خدا به خیر بگذراند با اژدهای بزرگ و ثروت بزرگ تر؟ داد کشیدم و یکی از بچه ها به نام علیرضا زارع زاده که اهل مهریز یزد بود و تخت کناریم استراحت میکرد پرسید؛ چیزی شده برادر؟ و به دنبال آن باقی اسرای مجروح کنجکاو شدند. خوابم را شرح دادم و با خوشحالی و نشاط کامل به این دوستان اسیرم مژده آزادی دادم.
یکشنبه ، ۱۶اسفند۱۳۹۴
[مشاهده متن کامل خبر]
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: آزادگان ایران]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 25]