واضح آرشیو وب فارسی:ایرنا: اين استاد فرزانه اخلاق در ادامه مطالب مربوط به شرايط دعا، ضمن پرداختن به موضوع خوش گماني به خدا مي نويسد: اگر شيطان براي انسان چنين وانمود كند كه گناه او ناشي از خوش گماني او به خداست؛ بايد از او دليل خواسته و بگويد اگر واقعا چنين است، پس چرا در مورد رزق خود يعني رزقي كه خداوند آن را تضمين نموده و با سوگند بر آن تاكيد كرده است؛ خوش گمان نيستم. اگر به عنايت و لطف و كرم او خوش گماني، اين صفات فقط مربوط به امور اخروي نيست و اگر در امور دنيايت نيز به كرم او معتقد هستي؛ چرا وقتي اسباب رزق را از دست ميدهي مضطرب شده و به كرم او تكيه نميكني و چرا به خاطر حاجت هاي دنيوي اين همه غصه خورده و اندوهگين ميشوي؟ اگر پدر پولدار و با محبتي داشتي كه روزي تو را تضمين كرده بود؛به سخن او اعتماد، و ضمانت او را قبول نميكردي؟ آيا عنايت خدا را كمتر از لطف پدرت ميداني يا ميترسي ناتوان باشد و يا احتمال ميدهي از تو دريغ كند؟ شايد هم باور نداري كه او ارحم الراحمين، تواناترين قدرتمندان و بخشندهترين بخشندگان است. روايت شده است: هنگامي كه خدا از حساب خلق فارغ شد، مردي باقي ميماند كه گناهان او بيش از كارهاي نيكش ميباشد، فرشتگان او را به طرف آتش ميبرند ولي او سرش را برميگرداند. خداوند دستور ميدهد كه او را برگردانيد. آنگاه به او ميگويد چرا سرت را برگرداندي-در حالي كه خدا خود ميداند. آن شخص ميگويد پروردگارا چنين گماني به تو نداشتم و خداوند ميفرمايد فرشتگانم قسم به عزت و جلالم او يك روز هم به من خوش گمان نبوده ولي چون ادعا ميكند خوش گمان بوده، او را به بهشت ببريد. 6- ششمين ويژگي از شرايط دعا، پرهيز از گناه به ويژه ستم مالي و آبرويي به مردم است و در حديث قدسي آمده است دعا از تو، اجابت از من. زيرا دعايي از من پوشيده نميماند مگر دعوت حرام لقمه و از پيامبر (ص) روايت شده است كسي كه دوست دارد دعايش مستجاب شود، بايد كسب و خوراكش را حلال نمايد. از جمله نصيحت هاي خداوند به حضرت عيسي (ع) اين بود كه به ستمگران بني اسراييل بگو در حالي كه مال حرام زير پايتان و بت ها در خانههايتان است؛ به درگاه من دعا نكنيد. زيرا سوگند ياد كردهام كه دعاي هر كسي را كه مرا بخواند اجابت نمايم و اجابت اينان تا موقعي كه پراكنده گردند جز لعنت چيزي نيست. از پيامبر (ص) روايت شده كسي كه بدون عمل دعا ميكند، مانند كسي است كه بدون چله كمان، تيراندازي ميكند و امام صادق (ع) فرمودند خداوند دعاي كسي را كه بدون حضور قلب دعا ميكند، مستجاب نميكند. بنابراين هنگام دعا، دلت را متوجه كن. آنگاه يقين به اجابت داشته باش. در روايتي ديگر امام صادق (ع) فرمودند خداوند دعايي را كه از قلبي سخت برخاسته باشد، اجابت نميكند و همچنين از امير المومنين (ع) روايت شده است كه اي صاحب دعا چيزي را كه غير ممكن بوده و حلال نيست، درخواست مكن. 7- گريستن؛ روايت شده است ميان بهشت و جهنم گردنهاي است كه كسي از آن عبور نميكند مگر كساني كه از ترس خدا، خيلي گريه كرده باشند. در روايتي ديگر آمده است روز قيامت، تمام چشم ها گريان است، مگر چشمي كه از ترس خدا گريه كرده باشد و هر چشمي كه از ترس خدا پر اشك شده باشد، خداوند بقيه بدنش را بر آتش حرام ميكند و اگر اين اشك روي صورتش بريزد، هيچگاه به اين صورت نداري و خواري نميرسد. هر چيزي پيمانه يا وزني دارد مگر قطره اشكي. زيرا خداوند با كمي از آن دريايي از آتش را خاموش ميكند. و اگر بندهاي در ميان امتي گريه كند خداوند به اين امت بخاطر گريه او رحم ميكند. 8- سپاس و ستايش خداوند؛ شخصي نقل مي كند كه از اميرالمومنين (ع) درباره ستايش خدا سوال كردم و آن حضرت فرمود كه مي گويي يا من اقرب الي من حبل الوريد يا من يحول بين المرء و قلبه يا من هو بالمنظر الاعلي و بالافق المبين يعني اي كسي كه از رگ گردن به من نزديكتر هستي و اي كسي كه بين شخص و دلش حايل ميشوي و اي كه در چشماندازي بالاتر از هر چيز و در افق آشكاري هستي. 9- ذكر نام هاي خدا كه مناسب دعايش ميباشد و گفتن نعمتهاي خداوند و شكر آن و نيز بيان گناهان و آمرزش خواستن براي آنها. 10- درنگ و عجله نكردن و اصرار و پافشاري در دعا؛ زيرا كه خداوند درخواست كننده لجوج را دوست دارد و حد اقل پافشاري اين است كه دعاي خود را سه بار تكرار كرده و خواسته خود را سه بار بگويد. 11- پنهاني دعا كردن؛ زيرا هم فرمان خداوند را كه فرمود در پنهان دعا كنيد اجابت كرده و هم از آفت ريا دور ميماند. و روايت شده است كه دعاي پنهاني برابر با هفتاد دعاي آشكار است. 12- شريك ساختن ديگران در دعا؛ چنانچه در روايات آمده است. 13-با ديگران دعا كردن؛ دعا در جمع نيز باعث اجابت است. بهترين جمعيت براي دعا كردن 40 نفر است و به جاي آن چهار نفر هم ميتوانند هر كدام ده بار دعا كنند و اگر نتوانست در جمع دعا كند؛ خود نيز ميتواند چهل بار دعا كند. 14- تضرع در دعا به همراه قلب خاضع و بدن متواضع و چاپلوسي؛ خداوند به حضرت عيسي (ع) وحي نمود كه اي عيسي مانند غريق غم زدهاي كه ياوري ندارد به درگاه من دعا كن و دلت را برايم خوار بنما و در خلوت، بسيار به ياد من باش و بدان من با چاپلوسي كردن تو خوشحال ميشوم. با زنده دلي و نشاط اين عمل را انجام بده و صداي غمناك خود را به من برسان. در روايتي ديگر آمده است كه خداوند به موسي وحي كرد اي موسي هنگامي كه مرا ميخواني ترسان باش، صورت خود را خاك آلوده كن و با اعضاي مهم بدنت برايم سجده كن و با ايستادن در مقابل من به اطاعتم مشغول شو و با ترسي كه از قلبي خاشع برخاسته است،با من مناجات كن... قلبت را با ترس از من بميران. زنده دل و كهنه لباس باش. در ميان زمينيان، ناشناس و در آسمان معروف، همنشين خانه و چراغ شب باش. مانند صابرين از من اطاعت كن و از زيادي گناهان همانند فرياد كسي كه از دشمن فرار ميكند؛ فرياد بزن و در اين امور از من كمك بخواه كه من كمك و ياور خوبي هستم. 15- صلوات فرستادن بر محمد (ص) و آل او (ع) در اول و آخر دعا باعث اجابت است. محمد بن مسلم از امام باقر و يا امام صادق (ع) روايت كرده در ترازوي خدا چيزي سنگينتر از صلوات بر محمد و آل محمد نيست و از امام صادق (ع) روايت شده است كسي كه به درگاه خدا حاجتي دارد، بايد ابتدا بر محمد و آل محمد صلوات فرستاده، سپس حاجت خود را بخواهد و دعاي خود را با صلوات بر محمد و آل محمد به پايان برساند. چون خداي متعال كريمتر از اين است كه ابتدا و انتهاي دعا را پذيرفته و وسط آن را رها كند. زيرا چيزي مانع از اجابت صلوات بر محمد و آل محمد نميشود. صلوات بسيار مهم و از اركان ولايت است.همانگونه كه خداوند ايمان كسي را بدون اقرار به آنان و بدون ولايت آنان (ع) قبول نميكند، دعا و صلوات نيز چنين است. صلوات نيز مانند ساير اعمال شكل و روحي دارد. روح آن اين است كه مقام آنان را نزد خدا فهميده و بفهميم كه آنها وسيلهها و شفيع هايي نزد خدا بوده و خداوند كسي را بدون توسل به آنان نميپذيرد و نيز آنان سزاوارتر به انسان از خود او ميباشند و پايه اين مطلب،اندك شناخت واقعي است كه باعث عمل به اولويت آنان ميباشد و آنگاه كه اين شناخت واقعي تحقق يافت و بنده با اين شناخت يك بار صلوات فرستاد،رسول خدا (ص) 10 بار يا بيشتر و بينهايت بر او صلوات ميفرستد و اگر اين صلوات در دعا باشد، دعا مستجاب ميگردد. 16- پاكدلي و روي آوردن با تمام وجود به خداوند؛ امر ديگري كه باعث اجابت است توجه كردن بنده به مولاي بخشنده، مهربان و رحيم با قلب، باطن و روح خود ميباشد و بايد دل خود را از غير خدا به خصوص افكار پستي كه باعث كثيف شدن روح ميباشد - مانند افكار حرام، مكروه و جايز، بخصوص غم و غصه دنيا و ترس از ناگواري ها و بدگماني به خداوند متعال و بياعتمادي به وعدههاي او- پاك نمود. زيرا اين امور باعث هلاكت دل مومن و حتي روگرداندن خداوند متعال از او ميشود و در آيه اي از قرآن آمده است اين گماني كه به خدا داشتيد، شما را هلاك كرد و از ضعف ايمان سرچشمه گرفته و نوعي بيادبي به خدا و اطاعت از شيطان ميباشد. 17- دعا قبل از بلا؛ چنين دعايي خيلي موثرتر از دعايي است كه پس از رسيدن بلا و سختي صورت ميگيرد. برگرفته از: كتاب المراقبات نوشته آيت الله ميرزا جواد آقا ملكي تبريزي فراهنگ**1003**
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: ایرنا]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 1155]