واضح آرشیو وب فارسی:صراط نیوز: وقتی جنازه اش را آوردند، رفتم بالای تابوتش، در تابوت را باز کردم و به او گفتم: «عزیزالله! پسرم داماد شدی.» به حاجی گفتم: «بیا پسر دامادت را ببین.»صراط: پای صحبت های رزمندگان و خانواده های شهدا که می نشینی، خاطرات تلخ و شیرینی را بیان می کنند که می توان از این خاطرات منشوری از سیره شهدا به نسل جدید و آینده ارائه کرد، آنها که چه از کودکی و چه در دوران رزمندگی با شهید مأنوس بودند، می توانند بهترین راوی در معرفی شهیدشان باشند. * با زبان روزه به شهادت رسید مختار داوری می گوید: روز 28 آبان ماه 1360 گردان ما که در عملیات ثامن الائمه (ع) حضور داشت، از جبهه آبادان ترخیص شد، گردان را در مدرسه ای در شهر آبادان مستقر کردند، قرار بود قبل از ظهر اتوبوس ها بیایند تا ما را به اهواز ببرند ولی خبر آوردند اتوبوس ها بعد از ظهر می آیند. بچه ها آن روز نماز جماعت را به امامت فردی به نام شاه بیگی برگزار کردند، سرباز مومن و متدینی بود و اهل تهران همه او را دوست داشتند، بچه ها در کلاس ها و راهرو های مدرسه در حال استراحت بودند، من هم ساک را برداشتم تا به طبقه بالا بروم، کنار راه پله شاه بیگی را دیدم که زانو ها را بغل کرده و به نقطه ای خیره شده بود، چون آن روز ناهار نخورده بودیم جیره جنگی ای که در داخل ساک داشتم را در آوردم و به او تعارف کردم، او از من تشکر کرد و گفت میل ندارد. یکی از بچه ها که آنجا بود، گفت: «شاه بیگی روزه است.» من تعجب کردم، چون واقعاً در آن شرایط روزه گرفتن خیلی سخت بود، وقتی با او خداحافظی کردم و به طبقه بالا رفتم، صدای انفجاری مرا به کف کلاس پرتاب کرد، شیشه ها مثل ترکش به سمت من آمدند و یکی از آنها محکم خورد به صورتم و زخم عمیقی را ایجاد کرد. با سر و صورت خونین به پایین آمدم، کربلا شده بود، پیکر مجروح ها و شهدا در حیاط مدرسه روی زمین افتاده بود، امدادگر ها آمدند و ما را به بیمارستان بردند، یک ساعتی گذشت که یکی از پرستار ها آمد و گفت: «شهیدی را آوردند که هیچ نشانی از او نداریم، اگر می توانی بیا او را شناسایی کن.» وقتی به سردخانه رفتم و آنها پارچه را از صورت شهید کنار زدند، آه عمیقی کشیدم و بغضم ترکید، شهید شاه بیگی بود، همان پیش نماز محجوب گردان مان، به یاد لبان تشنه روزه دارش افتادم، چقدر به حالش غبطه خوردم، با زبان روزه به شهادت رسیده بود. * ما دوست نداریم پیش فرزندان مان روسیاه باشیم حسن زارعی، پدر شهیدان عبدالحمید و عزیزالله زارعی می گوید: سعی کرده ام همه فرزندانم را دین دار تربیت کنم، وقتی که انقلاب شد، فرزندانم شیفته امام خمینی (ره) شدند، هرچه امام خمینی (ره) می گفت مورد قبول شان بود، وقتی هم گفت باید جبهه را پر کنید، این ها به ولوله افتادند، من وقتی مخالفت کردم، دیدم آنها ناراحت شدند و گفتند این حرف امام است که باید جبهه ها را پر کنید. وقتی پای امام به وسط می آمد، ما هم دیگر حرفی نداشتیم، هر دو فرزندم خسته نمی شدند به ویژه شهید عزیزالله، همه چیزش جبهه بود، تا قبل از اینکه به شهادت برسد، 27 ماه به جبهه رفته بود، یک بار هم که از ناحیه چشم مجروح شد، ما هر چه به او گفتیم دیگر بس است و نمی خواهد به جبهه بروی، در جواب مان گفت: «مگر چه شده است، من سالمم، این چشم من که خوب می بیند، پس شما نگران نباشید.» فرزندان مان برای حفظ دین و مملکت خویش به جبهه ها رفتند، فقط رضایت خدا برای شان مطرح بود، همه مشکلات را دوست داشتند، به دوش بگیرند تا این انقلاب به سر منزل مقصود برسد، حالا یک سری می آیند حرف هایی می زنند که دل رهبر را به درد می آورند، این آدم ها اگر دین دارند باید بدانند دل آقا را به درد آوردند یعنی امام خمینی (ره) و شهیدان را ناراحت کردند. ما همه چیزمان برای ولایت است، فرزندان شهیدم نیز همین طور بودند، ما دوست نداریم آن دنیا پیش فرزندان مان روسیاه باشیم. * بیا پسر دامادت را ببین فاطمه نقدی مادر شهید زارعی می گوید: عبدالحمید کوچک تر از عزیزالله بود، وقتی عزیزالله شهید شد عبدالحمید جبهه رفتن هایش بیشتر شد، وقتی هم شهید شد 10 سال جنازه اش مفقودالاثر بود، تا این که نیروهای تفحص او را پیدا کردند و آوردند. عبدالحمید پرجنب وجوش و شلوغ بود ولی برعکس او عزیزالله ساکت و آرام بود ولی هر دوی شان برای مان عزیز بودند، عزیزالله یک لحظه تاب ماندن در پشت جبهه را نداشت، گمان نکنم هیچ وقت مرخصی هایش به پایان می رسید که دوباره عازم جبهه می شد. یک بار فقط یک روز از مرخصی اش می گذشت که دوباره کیفش را به دوش گرفت و رفت، پدرش هرچه بود گفت بمان تا فامیل ها تو را ببینند، در جواب گفت: «مگر دیشب نشنیدی که امام چه گفت، به نظرم ماندن در پشت جبهه با درنظر گرفتن این صحبت های حضرت امام (ره)، جایز نیست.» وقتی جنازه اش را آوردند، رفتم بالای تابوتش، در تابوت را باز کردم و به او گفتم: «عزیزالله! پسرم داماد شدی.» به حاجی گفتم: «بیا پسر دامادت را ببین.» خیلی دوست داشتم دامادی اش را ببینم ولی وقتی شهید شد، حسی به من می گفت: «مگر دوست نداشتی دامادی اش را ببینی؟» حالا برو ببین، من احساس می کردم او را در لباس دامادی دارم می بینم. هر دو فرزندم جان شان را برای امام (ره) می دادند، می گفتند او جانشین امام زمان (عج) است و اگر ما شیعه هستیم باید گوش مان به او باشد، بدون اجازه او هیچ کاری را نکنیم، من طاقت بی احترامی به امام را اصلاً ندارم، خدا همه ی ما را هدایت کند و راه راست را به ما نشان دهد، من از همه مردم می خواهم قدر ولایت را بدانند، گول ظاهر زیبای دشمن را نخورند، در همه حال پشتیبان ولی فقیه باشند، من از همه شما هم که به یاد خانواده های شهدا هستید، سپاس گزاری می کنم.
جمعه ، ۱۳آذر۱۳۹۴
[مشاهده متن کامل خبر]
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: صراط نیوز]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 55]