واضح آرشیو وب فارسی:همدان پیام: طنز معمولاً همه ما از دادگاه یک تصور عمومی داریم ... یک آقای چکش به دست با قیافه ای جدی و پر ابهت آن بالا نشسته و دو نفر کمی پایین تر در طرفینش قرار می گیرند و مدام چیزهایی می نویسند. یک تریبون در گوشه سالن دیده می شود و شخصی با لباسی راه راه و با قیافه ای نادم و البته شطرنجی شده پشتش می ایستد. یک سری هم غمگین و ناراحت و عصبانی و گاهی هم سیاه پوش ردیف اول صندلی ها نشسته اند و با چشم غره به فرد راه راه پوش می نگرند. یکی دو نفر هم در آن وسط برای خودشان راه می روند و معمولاً با صدایی بلند حرف هایی می زنند. و بالأخره تعدادی آدم کنجکاو آن روبه رو نشسته اند تا ببینند چه بلایی سر آن آقای راه راه پوش خواهد آمد تا درس عبرت بگیرند. خب؛ ما در سرزمین اتفاقات جالب بسر می بریم، پس نباید هم تعجب کنیم که دادگاه مان اینجوری شود: آنکه باید در وسط دادگاه باشد می رود و در کنار آن آدم های کنجکاو می نشیند. آدم های کنجکاو دیگر منتظر حکم فرد راه راه پوش نیستند تا درس عبرت بگیرند! بلکه آنها همچون فیلم های پلیسی منتظر اتفاقات پیش بینی نشده و پیدا شدن مجرم اصلی هستند؛ یعنی همان کسی که هیچکس فکرش را هم نمی کرد! آنهایی که باید در ردیف اول به شکل عصبانی بنشینند در پشت تریبون با حالت «دفاع از خود» ایستاده اند. آقای چکش به دست، دست به چانه شده و آن دو نفری که مدام چیزی می نویسند، در پشت پرونده 200 هزار صفحه ای اصلا دیده نمی شوند. آقای راه راه پوش هم که به تدریج چهره اش از حالت شطرنجی و اسمش از حالت حروف الفبایی درآمده، با داد و بیداد و صدایی بلند این چیزها را در آن وسط می گوید: اگر عرضه دارید 50 دلار به عمه تان در افغانستان بفرستید؛ این عکس ملک و املاک من در خارج از کشور است؛ کور شود هر آنکه نتواند دید. من برای دور زدن تحریم کلی زحمت می کشیدم. من در سوز سرما و هم گرما گونی های پول را روی دوشم می انداختم و پول خارج می کردم؛ شما چه می کردید؟ شما فقط به مردم توصیه می کردید اشکنه بخورند؟ من 22 میلیارد یورو پول نقد دارم دلتان بسوزد؟ نگذارید بعضی چیزها را بگویم! دو میلیارد یورویی که خوردم را هم نمی دهم، مثلاً می خواهید چیکار کنید؟ حواستان باشد ارتش چین سرقفلی من است و... اما آنهایی هم که در پشت تریبون هستند این بار با چهره های شطرنجی شده هر از گاهی این چیزها را می گویند: کذب محض است؛ بلوف است؛ پاسخش را به موقع خواهیم داد و.... قاضی به تدریج دستش را از زیر چانه خارج کرده، به محاسنش می کشد. او به نقطه نامعلومی خیره شده و غرق در افکارش می شود. شاید هم به نقطه معلومی خیره شده و به فکر آن دو نفری است که در زیر پرونده مرد راه راه پوش غرق شده اند؛ شاید هم کمی بیشتر از دو نفر؛ مثلاً هشتاد میلیون نفر... منبع:ایسنا
یکشنبه ، ۸آذر۱۳۹۴
[مشاهده متن کامل خبر]
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: همدان پیام]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 18]