واضح آرشیو وب فارسی:ایرنا: کارآفرینی یک بانوی روستایی در مسیر اقتصاد مقاومتی؛ اشتغالزایی برای 20 نفر تهران - ایرنا - یک بانوی کارآفرین در راستای اهداف اقتصاد مقاومتی توانست با صبر و پشتکار، تولید خود را با خرید یک دستگاه چرخ خیاطی آغاز کند و اکنون بعد از پنج سال برای 20 بانوی هم روستایی اش اشتغالزایی کرده است.
![کارآفرینی یک بانوی روستایی در مسیر اقتصاد مقاومتی؛ اشتغالزایی برای 20 نفر](http://img7.irna.ir/1394/13940812/81823985/81823985-70276601.jpg)
به گزارش خبرنگار اقتصادی ایرنا از بسیج سازندگی، فاطمه یزدانی در این رابطه گفت: همیشه دوست داشتم به جایی برسم که دست چند نفر را بگیرم نه اینکه منتظر باشم کسی از من دستگیری کند بنابراین در حال حاضر 20 نفر در کارگاه خیاطی من مشغول به کار هستند که بسیاری از آنها بی سرپرست یا تحت پوشش کمیته امداد هستند.وی خاطرنشان کرد: در شرایطی که بسیاری از کارگاه های خیاطی به دلایل گوناگون از جمله واردات قاچاق پوشاک و فقدان حمایت از صنعت پوشاک با چالش مواجه اند اما با احداث کارگاه خیاطی در یک روستا توانستیم برای 20 نفر اشتغالزایی کنیم.یزدانی که ساکن روستای خراج از توابع چهارمحال و بختیاری است، درباره نحوه ورود خود به عرصه تولید پوشاک، می گوید: پیش از آغاز کار خیاطی، در کار کشاورزی به پدرم کمک می کردم؛ پدرم چند هکتار زمین کشاورزی داشت. این روند ادامه داشت تا اینکه به همراه برخی از بانوان روستا در کلاس های خیاطی جهاد کشاورزی شرکت کردیم اما هیچکدام مان چرخ خیاطی نداشتیم؛ تنها کسی که در روستا برای دخترش چرخ خیاطی خرید، پدر من بود. چند سال بعد وقتی به موفقیت رسیدم، گوشه ای از لطف پدرم در خرید چرخ خیاطی را با خریدن یک دستگاه تراکتور جبران کردم.** برکت اردوی جهادی و تولید 5 هزار تی شرتوی گفت: پس از تهیه چرخ خیاطی، اولین مشکل من این بود که نمی دانستم چه چیزی بدوزم و چگونه آن را به فروش برسانم تا اینکه سال 89 بعد از برگزاری یک اردوی جهادی توسط دانشجویان بسیجی در منطقه ما، به صورت اتفاقی با بسیج سازندگی آشنا شدم. وی ادامه داد: افراد بسیجی شرکت کننده در اردوهای جهادی، از کلاه و تی شرت های متحدالشکل استفاده می کنند؛ آنها پیشنهاد کردند تی شرت های مورد نیاز گروه های جهادی در استان را به همراه دیگر بانوان روستایی بدوزم.این پیشنهاد کمک بسیار بزرگی به زنان روستای ما محسوب می شد. در مدت چند ماه، پنج هزار تی شرت برای بسیج سازندگی دوختیم و نزدیک پنج میلیون تومان سود بدست آوردیم.این کارآفرین خاطرنشان کرد: با پول حاصل از فروش لباس ها به بسیج سازندگی، تعدادی چرخ خیاطی خریدیم و کارگاه دوزندگی کوچکی در روستا راه اندازی کردیم. به سراغ آموزش و پرورش عشایری استان رفتیم و پیشنهاد کردیم زیر قیمت بازار، لباس های فرم دانش آموزان عشایری را بدوزیم. آنها نیز استقبال کردند و ما 9 هزار لباس فرم دوختیم که بیش از 20 میلیون تومان سود داشت.** اشتغالزایی برای 20 نفرفاطمه یزدانی اضافه می کند: در عین حال هر وقت فرصت داشتیم در حد توان برای دانش آموزان کم بضاعت از پارچه های اضافی به صورت رایگان لباس فرم می دوختیم و در مدارس توزیع می کردیم. بدون اینکه خودمان بدانیم، همین کار باعث تبلیغ تولیدی روستایی «زرین دوخت» در مدارس منطقه می شد و مدیران مدارس به دلیل قیمت پایین و کیفیت مناسب تولیدات ما، سفارشات متعددی ارائه می کردند.** افتتاح کارگاه جدید در مرکز استانیزدانی که قرار است در روزهای آینده کارگاه جدیدش را این بار در مرکز استان - شهرکرد - افتتاح کند، ادامه داد: با توجه به افزایش حجم سفارشات، قرار است کارگاه جدیدی در شهرکرد راه اندازی کنیم؛ آن هم در حالی که هیچ وقت تصور نمی کردم پنج سال بعد، 150 میلیون تومان سرمایه داشته باشم و برای 20 نفر شغل ایجاد کنم. ین تولیدکننده گفت: همیشه از موفقیت هایم به عنوان یک زن روستایی سوال می شود اما هیچکس از شکست ها و زمین خوردن هایم چیزی نمی پرسد؛ امکان ندارد بدون چشیدن طعم شکست به موفقیت رسید؛ من بارها ضرر کردم و دوباره کار را از سر گرفته ام.** ضعف اصلی ما در طراحی پوشاک مشتری پسند استیزدانی درباره مهمترین مشکل کارگاه های خیاطی در کشور نیز گفت: ورود جنس قاچاق از چین و ترکیه مهمترین مشکل ماست؛ نمی دانم چرا هر کاری می کنیم قیمت تمام شده پوشاک ایرانی باز هم بالاتر از محصولات چینی و ترک است؛ شاید دلیل آن بالا بودن قیمت پارچه در کشور یا استفاده چینی ها از پارچه های بی کیفیت باشد که البته بدون شک ضعف اصلی ما در طراحی پوشاک مشتری پسند است.وی، اقتصاد مقاومتی را روی پای خود ایستادن و مصرف تولید داخلی تعریف کرد و گفت: متاسفانه خارجی ها بازار پوشاک ایران را قبضه کرده اند؛ این در حالیست که اگر از تولید پوشاک داخلی حمایت شود، اشتغال بسیار زیادی در این بخش می توان ایجاد کرد. به گفته وی، در گذشته بیشتر خانم های ایرانی از خیاطی سر در می آوردند و خودشان پوشاک مورد نیازشان را تامین می کردند، اما فرهنگ شهرنشینی و پشت میز نشینی کار را به جایی رساند که بسیاری از خانم ها از فراگیری خیاطی خجالت می کشند یا حتی اگر خیاطی هم بلد باشند، آن را پنهان می کنند.وی افزود: این در حالیست که کار تولیدی و داشتن مهارت تولید باید بزرگترین افتخار محسوب شود که متاسفانه این طور نیست.اقتصام(4)9186 ** 2023
12/08/1394
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: ایرنا]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 9]