واضح آرشیو وب فارسی:عصر بانک: برنامه این هفته نود دو میهمان ساده و بی ریا داشت که حضور صمیمی شان روی آنتن، چشم های زیادی را خیره کرد.عصر بانک ؛میلاد و مهرداد محمدی برادران دو قلویی هستند که امسال در راه آهن خوش درخشیده اند. به همین مناسبت هم عادل از آنها به استودیو دعوت کرد و البته دوربینی را هم به محل زندگی این دو ستاره جوان در جنوب شهر تهران فرستاد. اگر این قسمت از برنامه به دل خیلی از مخاطبان نشست، بی تردید مهم ترین دلیلش صداقتی بود که در رفتار این بچه ها موج می زد؛ همان صداقتی که باعث شد آنها خیلی راحت و بدون هراس از معادلات آینده، تیم مورد علاقه شان را لو بدهند، همان صداقتی که میلاد را وا داشت به آسانی از دستفروشی اش در استادیوم آزادی حرف بزند و هیچ چیز را پنهان نکند. میلاد محمدی البته اولین فوتبالیست این کشور نیست که با افتخار اعلام می کند از دستفروشی شروع کرده و خودش را بالا کشیده است؛ چه اینکه حتی شهریار فوتبال ایران هم شرایط مشابهی دارد. شناسنامه فوتبال ایران شد علی دایی شهریور 89 و در نشست خبری بعد از بازی پرسپولیس و شاهین بوشهر گفت: «من هیچ زمان یادم نمی رود از اردبیل به تهران آمدم؛ دستفروشی می کردم و کارگر بودم. سالم زندگی کردم و خدا به من افتخار داد که به اینجا برسم.» بعد از این حرف های دایی، خبرنگاران بوشهری برای او کف زدند. سرمربی فعلی راه آهن موضوع دستفروشی اش را در چند مصاحبه دیگر هم گفته است. به آقای گلی تاریخ لیگ برتر رسید شاید باورنکردنی باشد، اما علاوه بر آقای گل فوتبال ملی جهان، آقای گل تاریخ لیگ برتر ایران نیز سابقه دستفروشی دارد. رضا عنایتی که اصلا از دل مسابقات فوتبال کارگری کشف شد و به بالاترین سطح از فوتبال ایران رسید، نوروز همین امسال در مورد گذشته خودش به خبرگزاری فارس گفته بود: «من آدمی بودم که روزهای سختی را درزندگی پشت سرگذاشتم. در نوجوانی و جوانی هم همینطور. همیشه گفته ام و باز هم می گویم که رضا عنایتی روزگاری در جوار حرم امام رضا (ع) جوراب می فروخت و دستفروشی می کرد یا زمانی هم کارگر قالیشویی بود. من از این مراحل به فوتبال رسیدم. من تا آخرین روز عمرم گذشته ام را فراموش نمی کنم واز بازگوکردن خاطرات روزهای بی پولی ام ابایی ندارم.» پسری که شماره هشت پرسپولیس شد مهدی دغاغله بازیکنی بود که در نیم فصل دوم لیگ سیزدهم همه چشم ها را به خودش خیره کرد. او توانست آقای گل مسابقات دور برگشت شود و با همین سرمایه به پرسپولیس برسد. دغاغله حتی در پرسپولیس پیراهن شماره هشت علی کریمی را تصاحب کرد، هرچند که مصدومیت مانع از بروز توانایی هایش شد. دغاغله همان روزها در مورد گذشته خودش به سایت ورزش خوزستان گفته بود: «من در یک خانواده کم بضاعت بزرگ شدم. خانه ما در روستای دغاغله قرار داشت. من و برادر دوقلویم عاشق فوتبال بودیم و دوست داشتیم برای حضور در مدارس فوتبال به ورزشگاه تختی اهواز برویم. در سن نوجوانی کار می کردیم تا هزینه های خودمان را تامین کنیم. من نان هایی که مادرم در تنور منزل روستایی برایم می پخت را به خیابان نادری اهواز می بردم و به مردم می فروختم تا پولی به دست بیاورم. یا مادربزرگم می رفت بازار برایم چند کیلو پلاستیک دسته دار می خرید تا به بازار بروم و پلاستیک دسته دار بفروشم.» شهرت جهانی پیدا کرد شاید مشهورترین نمونه از این دست، علیرضا بیرانوند باشد. دروازه بان نفت تهران که پرتاب های دستش او را به شهرت جهانی رسانده، گذشته سختی داشته که حکایتش را حتی برای برنامه ماه عسل هم روایت کرده است. بخشی از سخنان بیرانوند را بخوانید: «به تیم نوجوانان نفت رفتم. آن تیم خوابگاه نداشت. یک ماه تمام در میدان آزادی می خوابیدم. همه دستفروش های میدان من را می شناختند. بعد به خاطر جای خواب به یک پیتزافروشی رفتم. هرروز از 5 تا 10 صبح برای شان ظرف می شستم. در آن مقطع در تیم جوانان هما بودم. مربی مان سعید ریاضی یک بار ساعت یک و نیم شب به رستوران آمد. نمی خواستم مرا ببیند اما تصادفا دید و برایم گریه کرد و گفت چرا تا به حال درباره کار به او چیزی نگفته ام؟ بعد از آن به یک کارواش رفتم. یک بار ماشین علی دایی به آن کارواش آمد اما من نخواستم آن را بشویم. بعد معرفی شدم به شهرداری و هر روز از ساعت 5 در خزانه در حوالی مترو رفتگری کردم. در همه این مدت پدر و مادرم نمی دانستند من در تهران کار می کنم. /دنیای اقتصاد
یکشنبه ، ۳آبان۱۳۹۴
[مشاهده متن کامل خبر]
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: عصر بانک]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 19]