واضح آرشیو وب فارسی:تبیان: نور چشم رحمة للعالمین
![flower garden in mahalat](http://img.tebyan.net/big/1388/02/12210014378169431362308817723021972342317.jpg)
مریم از یک نسبت عیسی عزیزاز سه نسبت حضرت زهرا عزیزنور چشم رحمة للعالمینآن امام اولین و آخرینآنکه جان در پیکر گیتی دمیدروزگار تازه آیین آفریدبانوی آن تاجدار هَل اَتی1مرتضی مشکل گشا شیرخداپادشاه و کلبه ای ایوان اویک حُسام2 و یک زره سامان اومادر آن مرکز پرگار عشق مادر آن کاروان سالار عشقآن یکی شمع شبستان حرمحافظ جمعیت خَیرُالاَُممتا نشیند آتش پیکار و کینپشت پا زد بر سر تاج و نگینو آن دگر مولای ابرار جهانقوت بازوی احرار جهاندر نوای زندگی سوز از حسیناهل حق حریّت آموز از حسینسیرت فرزندها از امّهاتجوهر صدق و صفا از اُمّهاتمزرع تسلیم را حاصل بتولمادران را اُسوه ی کامل بتولبهرمحتاجی دلش آن گونه سوختبا یهودی چادر خود را فروخت3نوری و هم آتشی فرمانبرشگم رضایش در رضای شوهرشآن ادب پرورده ی صبر و رضاآسیا گردان و لب قرآن سُراگریه های او زبالین بی نیازگوهر افشاندی به دامان نمازاشک او برچید جبریل از زمینهمچون شبنم ریخت بر عرش برینرشته آیین حق زنجیر پاستپاس فرمان جناب مصطفی استورنه گرد تربتش گر دیدمیسجده ها برخاک او پاشیدمیای ردایت پرده ناموس ماتاب تو سرمایه فانوس ماطینت پاک تو ما را رحمت استقوت دین و اساس ملت استکودک ما چون لب از شیر تو شستلا اله آموختی او را نخستمی تراشد مهر تو اطوار مافکر ما گفتار ما کردار ماای امین نعمت آیین حقدر نفسهای تو سوز دین حقدور حاضر ترفروش و پرفن استکاروانش نقد دین را رهزن استآب بند نخل جمعیت توییحافظ سرمایه ملت توییاز سر سود و زیان سودا مزنگام جز بر جاده آبا مزنهوشیار، از دستبرد روزگارگیر فرزندان خود را در کنارفطرت تو جذبه ها دارد بلند چشم هوش از اسوه زهرا مبندتا حسینی شاخ تو بار آورد،موسم پیشین به گلزار آورد اقبال لاهوریپی نوشت ها:1. تاجدار اهل اتی: منظور حضرت علی(ع) است که بنا بر مشهور سوره هل اتی(دهر) درباره آن حضرت و فاطمه(س) و دو فرزندش: حسنین(علیهما السلام) نازل شده و تفصیل آن چنین است: به روایت عامه و خاصه وقتی حسنین(ع) مریض شدند علی(ع) به امر پیامبر(ص) نذر کرد که اگر شفا یابند سه روز روزه بدارد. فاطمه و حسنین و فضّه خادمه هم نذر کردند. چون شفا یافتند همه روزه گرفتند. شب اول فقیری، شب دوم یتیمی و شب سوم اسیری بر درخانه علی آمد و سؤال کرد. علی(ع) نان جوینی به قرض از یهود، برای افطار آماده کرده بود هر سه شب به این سه تن سائل داد و فاطمه(ع) و دیگران هم اقتدا کردند. روز چهارم حسنین(ع) بی تاب شدند که مائده بهشتی آمد و این آیات در شأنشان نازل شد: ویطعمون الطعام علی حبه مسکیناً و یتیماً و اسیراً.(آیه 8، سوره دهر)سعدی نیز به مطلب، بدین صورت اشاره می کند:کس را چه زور و زهره که مدح علی کند جبار در مناقب او گفته هلی اتی2. حسام: شمشیر3. ظاهراً سخن شاعر ناظر است به گرونهادن چادر فاطمه زهرا(س) به وسیله مولی علی(ع) نزد فرد یهودی به نام "زید" و قرض کردن مقداری جو از آن مرد یهودی.مرحوم محدث قمی در ذیل روایت اضافه می کند که این چادر پشمی خانه مرد یهودی را روشن می کند و این امر موجب تعجب آن یهودی و زوجه اش و همسایگانش می گردد. به برکت این چادر هشتاد نفر یهودی مسلمان می شوند.( منتهی الآمال- بخش دوم، ص7 و نیز مناقب ابن شهر آشوب، ج3، ص 339)
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: تبیان]
[مشاهده در: www.tebyan.net]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 275]