تور لحظه آخری
امروز : پنجشنبه ، 12 مهر 1403    احادیث و روایات:  امام علی (ع):روزه قلب بهتر از روزه زبان است و روزه زبان بهتر از روزه شكم است.
سرگرمی سبک زندگی سینما و تلویزیون فرهنگ و هنر پزشکی و سلامت اجتماع و خانواده تصویری دین و اندیشه ورزش اقتصادی سیاسی حوادث علم و فناوری سایتهای دانلود گوناگون شرکت ها




آمار وبسایت

 تعداد کل بازدیدها : 1820305366




هواشناسی

نرخ طلا سکه و  ارز

قیمت خودرو

فال حافظ

تعبیر خواب

فال انبیاء

متن قرآن



اضافه به علاقمنديها ارسال اين مطلب به دوستان آرشيو تمام مطالب
 refresh

اشک‌هایی به عشق دیدن رییس دولت


واضح آرشیو وب فارسی:فارس:
اشک‌هایی به عشق دیدن رییس دولت
روزی یک پیرمردی که بارها در تلویزیون درباره‌اش صحبت شده و فیلمی از او پخش شد آمده بود نخست وزیری، با اسلحه و تجهیزات کامل و گفته بود که می‌خواهم آقای رجائی را ببینم.

خبرگزاری فارس: اشک‌هایی به عشق دیدن رییس دولت



به گزارش گروه حماسه و مقاومت خبرگزاری فارس، شهید دکتر محمد علی رجایی به سال 1312 در قزوین متولد شد. در همان دوران کودکی به تهران آمده و به خاطر مشکلات مالی خانواده مشغول به کار شد. مدتی در بازار بود و مدتی به دستفروشی در کوچه پس کوچه های پایتخت پرداخت. محمد علی در آن روزها که چرخک وسایل را حرکت می داد شاید حتی یک نفر هم نمی توانست آینده درخشان او را حدس بزند. شهید رجایی از ابتدای آغاز مبارزات انقلابی از مجاهدین فعال بود و در کنار کار و مبارزه به تحصیل هم ادامه می‌داد. فعالیت‌های انقلابی او از دید ماموران طاغوت پوشیده نماند و چند باری زندانی و به شدت شکنجه شد. آن روزها با افرادی چون آیت‌الله خامنه ای، شهید بهشتی و شهید باهنر آشنا شد و رفاقتشان هر چه بیشتر شکل می گرفت. با پیروزی انقلاب به رهبری امام خمینی(ره) وی وارد سیاست شده و دومین رئیس جمهور مکتبی ایران بود که البته کابینه اش دو هفته بیشتر عمر نداشت و سرانجام در 8 شهریور سال 60 منافقین دفتر نخست وزیری را منفجر کردند و شهید رجایی به همراه شهید محمد جواد باهنر به شهادت رسیدند و یادشان برای همیشه باقی خواهد ماند. آنچه پیش روی شماست خاطره کوتاهی است به روایت یکی از دوستان شهید رجایی که می‌گوید:

روزی یک پیرمردی که بارها در تلویزیون درباره‌اش صحبت شده و فیلمی از او پخش شده که در جبهه‌های جنگ می‌جنگد آمده بود نخست وزیری، با همان لباس رزم و آماده برای جنگ، با اسلحه و تجهیزات کامل و گفته بود که می‌خواهم آقای رجائی را ببینم، ضوابط نخست‌وزیری مثل حالا آنقدر هم مشکل نبود چون تا آن موقع هیچ اتفاقی نیافتاده بود و از طرفی شهید رجائی می‌خواست آزادی همیشه باشد عجیب لذت می‌برد و می‌گفت نباید جلوی مردم گرفته بشود تا مردم بتوانند آزادانه رفت و آمد کنند، البته آن نظم لازم را هم معتقد بود باید داشته باشد به هر حال از اطلاعات، تلفنی اطلاع دادند که فلانی آمده و می‌خواهد آقای رجائی را ببیند، من گفتم شما کی هستید، گفت حضوری مرا ندیده‌ای ولی در تلویزیون زیاد دیده‌ای، من عاشقم آقا، من شهید داده‌ام، من می‌خواهم خودم هم شهید بشوم، ولی نمی‌دانم چرا نمی‌شود؟ شاید توفیق ندارم، ولی می‌خواهم بیایم رجائی را ببینم، نخست وزیرم را ببینم، چون این حرف‌ها را شنیدم. به اطلاعات گفتم اسلحه‌اش را بگیرند و اجازه بدهند بیاید داخل در این مدت من با چای از آن جنگجوی پیر پذیرایی کردم، اتفاقا شهید رجائی آن وقت یک جلسه‌ای داشت و آن پیرمرد هم فرصت زیادی نداشت و گفت آقا من‌ می‌خواهم بروم جبهه وقت ندارم،‌ رفتم خدمت برادر رجائی و گفتم آقای رجائی جریان از این قراره یک پیر مردی است که شهید داده مثل اینکه پسرش شهید شده و خودش هم در کردستان بوده، اصلا خونه و زندگی را رها کرده و به شوق شهادت در جبهه جنگ به سر می‌برده و آمده به عشق دیدار شما و می‌خواهد شما را ببیند گفت:‌ ما فرصت کافی که نداریم ولی مع‌الاصف چاره‌ای نیست چون شما تشخیص دادید که ممکنه ناراحت بشود، بنابر این بفرمائید، ساعت حدود 5/10 بود که ایشان را من دعوت کردم تا از اطاق کارم به اطاق برادر رجائی بیاید و وقتی من در اطاق برادر رجائی را باز کردم در همان لحظه مشغول نوشتن موضوعی بود وقتی که آن پیرمرد خسته را با آن چهره گرد و غبار گرفته، با کلاه آهنی جنگ و لباس جنگی و پوتین و غیره دم در دید در یک لحظه نگاه‌ آن دو در هم توام شد و مدتی به همین منوال گذشت و من یکوقت دیدم قطرات اشک از گوشه‌های چشم پیرمرد روان شد در حالی که هیچ صدا و حرکتی از آن دو نفر ومن که در آستانه در کنار پیرمرد بودم در نمی‌آمد، ناگهان دیدم رجائی بلند شد از پشت میز نخست وزیری، از اونجا آمد دم در، به پیشباز پیرمردی که تا حال او را ندیده بود و او را بغل کرد و آنچنان او را به خودش فشرد، آنچنان فشرد که خدا شاهد است من دیگه طاقت نیاوردم به براردران روابط عمومی گفتم کجائید برادرها، اقلا یک دوربین بیاورید یک عکسی بگیرید، این صحنه دیگر تکرار نمی‌شود مردم این‌ها رو ندید‌ه‌اند خلاصه تا آمدم خودم را کنترل کنم و موضوع را بگویم طول کشید، چند دقیقه گذشت و من دیگه نتوانستم بروم داخل اطاق که دیدم خودش آمد بیرون، با یک حالتی و قیافه‌ای که برادر رجائی را کمتر دیده بودم، در آنجا آنچه که جالب بود حذف فاصله‌ها و واسطه‌ها بود، نخست وزیر یک مملکت در کنارش یک کسی که از جبهه آمده با آن حالت و چهره گردآلود و لباس رزمی و ... و در اینجا رجائی باز یک معلم به تمام معنی بود که به رسالتش در پست نخست‌وزیری نیز عمل می‌کرد پیرمردی که در جبهه به عشق شهادت می‌جنگد و ایثار می‌کند آنچنان به وسیله نخست‌وزیر و حرکت بی‌نظیر او منقلب می‌شود که زبان از وصف آن عاجز است وقتی نخست‌وزیر یک مملکت این چنین باشد دیگر معلوم است جبهه‌هایش چگونه است. پاسداشت سالگشت شهادت رییس جمهور مکتبی «محمدعلی رجایی»/16 انتهای پیام/ب

93/06/11 - 10:35





این صفحه را در گوگل محبوب کنید

[ارسال شده از: فارس]
[مشاهده در: www.farsnews.com]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 38]

bt

اضافه شدن مطلب/حذف مطلب







-


گوناگون

پربازدیدترینها
طراحی وب>


صفحه اول | تمام مطالب | RSS | ارتباط با ما
1390© تمامی حقوق این سایت متعلق به سایت واضح می باشد.
این سایت در ستاد ساماندهی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ثبت شده است و پیرو قوانین جمهوری اسلامی ایران می باشد. لطفا در صورت برخورد با مطالب و صفحات خلاف قوانین در سایت آن را به ما اطلاع دهید
پایگاه خبری واضح کاری از شرکت طراحی سایت اینتن