واضح آرشیو وب فارسی:شهیدنیوز: شهیدخبر(شهیدنیوز): در تابوت را برداشتم، سربریده در تشت برایم مجسم شد، شروع کردم با حسین درد و دل کردن، چند لحظه ای حرف زدم، در همان حال و هوا بودم که دیدم چشم هایش را باز کرد، لبخندی زد و دوباره بست، این آخرین هدیه حسین به من بود."حسین غنیمت پور دهم فروردین 1341 در تهران متولد شد. دو برادر و سه خواهر دارد. تحصیلاتش را تا دیپلم در تهران به پایان رساند. همزمان با تحصیل به ورزش تکواندو نیز مشغول بود و توانست «دان» چهار ورزش تکواندو را با موفقیت دریافت کند. مدتی هم رئیس هیأت تکواندو در شهرستان شاهرود بود. وقتی در سن 18 سالگی همراه خانواده به شاهرود نقل مکان کرد، از طرف سپاه پاسداران عازم جبهه شد.30 ماه در «گردان کربلا» به عنوان فرمانده دسته تا فرمانده گردان جانفشانی کرد و در عملیات های کربلای 4،5 و والفجر8 هم حضور داشت. مرور خاطرات شهید: مادر شهید حسین غنیمت پور: انتظار شنیدن هر چیزی را داشتم غیر از شنیدن خبر شهادت حسین. در اتاق نشسته بودم، رضا(برادر شهید) هم بود. یک دفعه درب اتاق باز شد، پدر حسین بود، ناراحتی در چهره شان بیداد می کرد، گفتم چی شده؟ پدرش بی مقدمه گفت: "حسین شهید شده"، گیج و منگ بودم، نه حرفی بود و نه سخنی. سکوت را شکستم و گفتم"حسین شهید شد؟ به آرزویش رسید". کمی که گذشت آرامش عجیبی به من دست داد و به سجده افتادم و خدا را شکر کردم. گفتم: خدایا قسمتش بود، خودت خواستی و خواسته خودش هم همین بود. پیکرش را که آوردند در تابوت را برداشتم. سربریده در تشت برایم مجسم شد. شروع کردم با حسین درد و دل کردن. چند لحظه ای حرف زدم، در همان حال و هوا بودم که دیدم چشم هایش را باز کرد، لبخندی زد و دوباره بست، این آخرین هدیه حسین به من بود. محمدعلی غنیمت پور پدر شهید: 15 روز از پیکر حسین خبری نبود. همه جای تهران را زیر و رو کردیم ولی خبری نشد.، یک روز از سپاه تماس گرفتند زدند که جنازه حسین پیدا شده. گفتم کجاست؟ گفتند مشهد!، پرسیدم مشهد چرا؟ پاسخ دادند: با شهدای مشهد اشتباهی رفته. از مشهد نیز تماس گرفتند که جنازه حسین اینجاست و نگران نباشید.به ما گفتند که کارهای مراسم تدفین را انجام داده ایم. در حرم طوافش دادیم و همه کارها انجام شده. فقط کار خاکسپاری شهید مانده است. پرسیدم حتماً حسینه؟ گفتند: بله. از روی کارت شناسایی داخل جیبش شناسایی شده است. حرکت کردیم. نمی دانم چقدر گذشت که خودم را کنارش دیدم. به حسین نگاه می کردم و به سینه مجروحش، ذهنم رفته بود به شب عملیات و چادر تدارکات. حرف های حسین دور سرم می چرخید. بیست و چهارمین روز دی ماه سال 1365، در منطقه شلمچه ترکش خمپاره ای در قلب حسین فرو رفت و او را که در آن زمان فرمانده گردان کربلا بود، به شهادت رساند و پیکر مطهرش پس از تشییع در گلزار شهدای شاهرود آرام یافت.
شنبه ، ۳بهمن۱۳۹۴
[مشاهده متن کامل خبر]
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: شهیدنیوز]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 14]