تبلیغات
تبلیغات متنی
محبوبترینها
ساقدوش کیست ؟ | وظیفه ساقدوش در مراسم عقد و عروسی چیست ؟
قایقسواری تالاب انزلی؛ تجربهای متفاوت با چاشنی تخفیف
چگونه ویزای توریستی فرانسه را بگیریم؟
معرفی و فروش بوته گرافیتی ریخته گری
بهترین بروکر برای معاملات فارکس در سال 2024
تجربه رانندگی با لندکروز در جزیره قشم؛ لوکسترین انتخاب
اکسپرتاپ: 10 شغل پردرآمد برای مهاجران کاری در کانادا
بهترین سایتهای خرید تیک آبی رسمی اینستاگرام در ایران
صفحه اول
آرشیو مطالب
ورود/عضویت
هواشناسی
قیمت طلا سکه و ارز
قیمت خودرو
مطالب در سایت شما
تبادل لینک
ارتباط با ما
مطالب سایت سرگرمی سبک زندگی سینما و تلویزیون فرهنگ و هنر پزشکی و سلامت اجتماع و خانواده تصویری دین و اندیشه ورزش اقتصادی سیاسی حوادث علم و فناوری سایتهای دانلود گوناگون
مطالب سایت سرگرمی سبک زندگی سینما و تلویزیون فرهنگ و هنر پزشکی و سلامت اجتماع و خانواده تصویری دین و اندیشه ورزش اقتصادی سیاسی حوادث علم و فناوری سایتهای دانلود گوناگون
آمار وبسایت
تعداد کل بازدیدها :
1815138357
![archive](https://vazeh.com/images/2archive.jpg)
![نمایش مجدد: داستان جهنم بی.کران refresh](https://vazeh.com/images/refresh.gif)
داستان جهنم بی.کران
واضح آرشیو وب فارسی:فان پاتوق:
![](http://www.seemorgh.com/DesktopModules/iContent2/Files/97255.jpg)
همه.ی مکالمات به مرور معطوف به اتفاقات مربوط به «زن فرانسوی» و مرد جوان.اش می.شد. از پشت دخل، تفسیرهای یکسانی را بارها و بارها می.شنیدم؛ آن.چه نیلسن یک شب در ساحل دیده بود....
یک شهر کوچک، جهنمی بی.کران است.
- ضرب.المثل آرژانتینی
نویسنده: گیلرمو مارتینز
مترجم: پویا کرم.بخش
معمولاً، وقتی که مغازه.ی خواربار فروشی خالی است و تنها چیزی که آدم می.شنود وز وز مگس.هاست، به آن مرد جوانی فکر می.کنم که هیچ.وقت اسم.اش را نفهمیدم و دیگر هیچ کس در شهر از او یاد نکرد. به دلایلی که نمی.توانم توضیح دهم، همیشه او را همان.طوری که اولین بار دیدم.اش به خاطر می.آورم: لباس.های خاکی، ریش وزوزی، و به.خصوص موهای بلند آشفته که تقریباً چشمان.اش را می.پوشاند. اوایل بهار بود، برای همین، وقتی که به مغازه آمد فکر کردم برای چادرزنی در جنوب آمده است. چند قوطی غذا و مقداری قهوه خرید؛ زمانی که صورت.حساب.اش را جمع می.زدم، به تصویرش در آینه نگاه کرد، موهای روی پیشانی.اش را کنار زد، و از من پرسید که آیا در شهر آرایشگر هست یا نه.
آن روزها دو آرایشگر در پوئنته وی.یخو بود. الان می.فهمم که اگر او به مغازه.ی ملکور پیر می.رفت، ممکن بود هیچ.وقت «زن فرانسوی» را ملاقات نکند، و هیچ کس در مورد آن.ها شایعه.سازی نمی.کرد. اما جای ملکور آن سر شهر بود، و من هیچ دلیلی برای پیش.بینی آن.چه اتفاق افتاد، نداشتم.
واقعیت این است که او را به مغازه.ی سروینو فرستادم، و ظاهراً وقتی که سروینو موهایش را کوتاه می.کرده «زن فرانسوی» ظاهر شده است. و «زن فرانسوی» مثل همه.ی مردها، پسر را هم برانداز کرده است. و همان وقت آن جریان لعنتی شروع شد، چرا که پسر در شهر ماند و ما همه به یک چیز فکر کردیم: که او به خاطر «زن فرانسوی» ماند.
هنوز یک سال از جاگیر شدن سروینو و زن.اش در پوئنته وی.یخو نگذشته بود، و خیلی کم در مورد آن.ها می.دانستیم. همان.طوری که همه.ی شهر با عصبانیت می.گفتند، آن.ها با هیچ کس معاشرت نمی.کردند. واقعیت.اش این است که در مورد سروینوی بیچاره قضیه بیش.تر به.خاطر خجالتی بودن.اش بود، اما «زن فرانسوی»، کاملاً به چشم می.آمد. آن.ها تابستان قبل، اول فصل، از شهر بزرگ آمده بودند، و وقتی که سروینو آرایشگاه.اش را باز کرد یادم هست که با خود فکر کردم به زودی «ملکور پیر» را کنار می.زند، چون دیپلم آرایشگری داشت، جایزه.ای در مسابقه.ی کوتاه کردن موی نظامی برده بود، و یک جفت ماشین اصلاح، یک سشوار، و یک صندلی چرخان داشت، و به سرت عصاره.ی گیاهی می.زد و اگر به موقع جلویش را نمی.گرفتی حتا لوسیون هم به.ات می.زد. به علاوه، همیشه در مغازه.ی سروینو آخرین مجله.ی ورزشی در قفسه بود. و بالاتر از همه، «زن فرانسوی» آن.جا بود. در واقع من هیچ وقت نفهمیدم چرا مردم او را «زن فرانسوی» می.نامند و هیچ وقت هم سعی نکردم بفهمم - از این.که بفهمم «زن فرانسوی» برای مثال، در باهایا بلانکا یا، حتا بدتر، در شهر کوچکی مثل این یکی به دنیا آمده است، مأیوس می.شدم. حقیقت هر چه بود، واقعیت این است که من زنی مثل او ندیده بودم. شاید مسأله.ی خیلی ساده فقط این بود که کرسِت نمی.پوشید: حتا در زمستان می.توانستی ببینی که هیچ چیزی زیر پلوورش نپوشیده است. یا شاید به دلیل عادت نیمه برهنه پیدا شدن.اش در آرایشگاه و آرایش کردن.اش روبه.روی آینه، جلوی چشم همه، بود. اما این نبود. در مورد زن فرانسوی چیزی آزاردهنده.تر از بدن.اش، که هیچ وقت داخل لباس راحت به نظر نمی.رسید، وجود داشت، که حتا از انحنای پایین خطوط گردن.اش هم ناراحت کننده.تر بود. بااقتدار توی چشمان.ات زل می.زد تا وقتی که نگاه.ات را پایین می.انداختی. چشمان.اش پر از وسوسه بود، پر از وعده، اما هم.چنین برقی از تمسخر هم داشت، انگار می.خواست آزمایش.ات کند، در حالی که از قبل می.دانسته هیچ وقت این مبارزه را قبول نمی.کنی، انگار که از قبل برایش مشخص شده بوده که هیچ کس در شهر در حد و اندازه.ی استانداردهای ماجراجویانه.اش نیست. با چشمان.اش ما را تحریک می.کرد، و با تحقیر، باز هم با چشمان.اش، از ما می.گذشت.
و همه.ی این.ها جلوی چشم سروینو بود، که به نظر می.آمد متوجه چیزی نمی.شد، در سکوت روی پشت گردن ما خم می.شد، و گاه گاه در هوا قیچی می.زد.
اُه، بله، «زن فرانسوی» در ابتدا بهترین تبلیغ سروینو بود، و در ماه.های اول آرایشگاه.اش حسابی شلوغ بود. اما من در مورد ملکور اشتباه کرده بودم. پیرمرد احمق نبود، و به مرور شروع کرد به برگرداندن مشتریان.اش. به شیوه.هایی توانست چند مجله.ی پورن گیر بیاورد، که ارتش در آن روزها ممنوع کرده بود، و بعد، در طی جام جهانی، تمام پس.اندازش را جمع کرد و یک تلویزیون رنگی، اولین تلویزیون رنگی شهر را، خرید. سپس شروع کرد، به هر کس که گوش می.داد، گفتن این.که در پوئنته وی.یخو یک و تنها یک آرایشگاه برای مردان هست؛ مغازه.ی سروینو برای مخنث[ابنه.ای، اوا]ها است.
اگر چه، حدس من این است که اگر تعداد زیادی به آرایشگاه ملکور برگشتند، باز هم به خاطر «زن فرانسوی» بود؛ مردان کمی می.توانند تمسخر و تحقیر توسط یک زن را برای مدت طولانی تحمل کنند.
همان.طور که می.گفتم، مرد جوان در شهر ماند. در حومه.ی شهر، پشت تپه.ماهورها، نه چندان دور از خانه.ی بیوه.ی اسپینوزا، چادر زد. خیلی دیر به دیر به مغازه.ی خواربار فروشی می.آمد؛ هر وقت می.آمد، برای یک مدت طولانی، برای دو هفته یا یک ماه، خرید می.کرد، اما هر روز به آرایشگاه می.رفت.
و از آن.جایی که سخت می.شد باور کرد فقط برای خواندن مجله.ی ورزشی آن.جا می.رود، مردم شروع کردند به دل.سوزی برای سروینو. در ابتدا همه برایش ناراحت بودند. واقعیت این است که برای سروینو تأسف خوردن سخت نبود: او سیمای یک فرشته و لبخندی آرام داشت، همان.طور که افراد خجالتی معمولاً دارند. مرد کم.حرفی بود، و بعضی وقت.ها به نظر می.آمد در یک دنیای پیچیده و دوردست گم می.شود؛ چشمان.اش در فضا می.گشت و برای مدتی طولانی، در حالی که تیغ ریش.تراش.اش را تیز می.کرد یا به طور بی.پایانی قیچی می.زد، می.ایستاد، برای همین باید سرفه می.کردی تا دوباره به دنیای واقعی برش گردانی. یکی دوبار، مچ.اش را در آینه گرفتم، در سکوت به «زن فرانسوی» خیره شده بود، گویی خودش هم باور نداشت که چنان زنی همسرش است. و آن نگاه خیره.ی مخصوص، که جای شکی باقی نمی.گذاشت، ما را از ترحم لبریز می.کرد.
از سوی دیگر، برای ما همان.قدر آسان بود که «زن فرانسوی» را مقصر بدانیم، بالاتر از همه به خاطر زنان متأهل و پیر دختران در جست.وجوی شوهرِ شهر، که از همان ابتدا، جنبشی عمومی علیه خطوط گردن رعب.آورش به راه انداخته بودند. اما مردان زیادی هم از «زن فرانسوی» احساس کینه به دل داشتند، به.خصوص آن.هایی که، مانند نیلسن ، به عنوان دخترکُش.های پوئنته وی.یخو شهرتی به هم زده بودند، مردانی که عادت به نادیده گرفته شدن، و از آن هم کم.تر تحقیر شدن، توسط یک زن نداشتند.
یا به دلیل این.که جام جهانی تمام شده بود و چیزی برای صحبت باقی نمانده بود یا چون در شهر قحطی شایعه بود، همه.ی مکالمات به مرور معطوف به اتفاقات مربوط به «زن فرانسوی» و مرد جوان.اش می.شد. از پشت دخل، تفسیرهای یکسانی را بارها و بارها می.شنیدم؛ آن.چه نیلسن یک شب در ساحل دیده بود (شب سردی بوده و با این حال آن دو لخت شده بودند و مطمئناً مواد مصرف کرده بودند، چون کاری کرده بودند که نیلسن حاضر به توصیف.اش نبود، حتا وقتی که هیچ زنی دور و بر نبود؛ آن.چه بیوه.ی اسپینوزا گفته بود (که از پنجره.اش همیشه می.توانسته صدای خنده و ناله.های شهوانی را از چادر پسر بشنود، بی.شک صدای دو بدن که در هم می.پیچیدند)؛ آن.چه ارشد ویدال.ها برای ما تعریف کرد (که درست در آرایشگاه، درست جلوی او و سروینو ...). کی می.داند چقدر از شایعات حقیقت داشت.
یک روز متوجه شدیم که پسر و «زن فرانسوی» غیب.شان زده است. منظور این است که دیگر پسر آن اطراف دیده نمی.شد، و هیچ کس «زن فرانسوی» را ندیده بود، نه در آرایشگاه و نه در ساحل که دوست داشت برای پیاده.روی به آن.جا برود. اولین چیزی که به ذهن همه.مان رسید این بود که آن.ها با هم فرار کرده.اند، و شاید چون فرار کردن همیشه طنین رومانتیکی دارد، یا چون اغواگرِ خطرناک از دم دست دور شده بود، به نظر می.آمد زنان تصمیم گرفته بودند «زن فرانسوی» را برای این موضوع ببخشند. می.گفتند واضح بوده که مشکلی در ازدواج وجود داشته است. سروینو برای او زیادی پیر بوده و پسر هم خیلی خوش.تیپ بوده است... و با خنده.هایی یواشکی اعتراف می.کردند که ممکن بوده آن.ها هم همین کار را بکنند.
یک بعد از ظهر، که دوباره درباره.ی موضوع بحث می.شد، بیوه.ی اسپینوزا، که اتفاقاً در خواربارفروشی بود، با صدایی اسرارآمیز گفت که به نظرش چیز خیلی بدتری اتفاق افتاده است؛ همان.طور که همه می.دانستیم، پسر چادرش را نزدیک خانه.ی او بر پا کرده بود، و اگر چه او مثل بقیه.ی ما، چند روزی بود که پسر را ندیده بود، اما چادر پسر هنوز آن.جا بود و این به نظرش خیلی عجیب بود - او واژه.ی «خیلی عجیب» را تکرار کرد - که آن.ها چادر را با خود نبرده.اند. یکی گفت که شاید باید پلیس را در جریان قرار داد، و سپس بیوه زیر لب گفت که شاید مناسب باشد که سروینو هم زیر نظر گرفته شود. یادم هست که عصبانی شدم و با این حال نمی.دانستم چه عکس.العملی نشان دهم: قانون من این است که هیچ وقت با مشتری بحث نکنم. با صدای ضعیفی شروع کردم به گفتن این.که کسی نباید بدون مدرک متهم شود و این.که به نظر من غیر ممکن است که سروینو، که کسی مثل سروینو... اما بیوه پرید وسط حرف.ام: این حقیقتی پذیرفته شده بود که افراد خجالتی، افراد درون.گرا، وقتی خیلی تحت فشار قرار گیرند می.توانند خیلی خطرناک باشند.
صحبت هم.چنان بین ما در جریان بود که سروینو دم در ظاهر شد.
سکوت عمیقی حکم.فرما بود؛ احتمالاً متوجه شده بود که داشتیم در مورد او صحبت می.کردیم، چون همه پایین یا اطراف را نگاه می.کردند. دیدم که سرخ شد، و بیش از همیشه، به نظرم مثل کودک بی.پناهی آمد که هیچ وقت تلاش نکرده بزرگ شود. وقتی که لیست مایحتاج.اش را به من داد، متوجه شدم که مقدار کمی میوه در لیست.اش هست و ماست هم نخواسته است. وقتی که داشت حساب می.کرد، بیوه بی.مقدمه از او در مورد «زن فرانسوی» پرسید. سروینو بار دیگر سرخ شد، این بار کم.تر، انگار که از این همه توجه احساس افتخار می.کرد. گفت که زن.اش به شهر رفته تا از پدرش، که خیلی مریض است، مراقبت کند، اما به زودی بر می.گردد، شاید در عرض یک هفته. در حینی که او صحبت می.کرد، حالت غریبی، که اول برایم سخت بود تفسیر کنم، بر چهره.ی اطرافیان.ام نقش بست: ناامیدی. و تا سروینو پایش را بیرون گذاشت بیوه حملات.اش را از سر گرفت. بیوه گفت که گول این مزخرفات را نمی.خورد؛ ما دیگر آن زن بیچاره را نخواهیم دید. و با صدایی آهسته تأکید کرد که جنایتی در پوئنته وی.یخو رخ داده است، و هر کس می.تواند قربانی بعدی باشد.
یک هفته گذشت، بعد یک ماه تمام، و «زن فرانسوی» برنگشت. پسر هم دیگر دیده نشد. بچه.های شهر شروع کردند به استفاده از چادر او برای بازی گاوچران و سرخ.پوست، و پوئنته وی.یخو به دو اردوگاه تقسیم شد: آن.ها که متقاعد شده بودند که سروینو جانی است و آن.ها که معتقد بودند «زن فرانسوی» باز خواهد گشت - و ما کم.تر و کم.تر می.شدیم. می.شد شنید که مردم می.گویند سروینو وقتی داشته موهای پسر را اصلاح می.کرده سرش را با تیغ بریده است، و مادران فرزندان.شان را از بازی کردن در خیابان جلوی آرایشگاه منع می.کردند و به شوهران.شان التماس می.کردند که دوباره پیش ملکور برگردند. اگر چه ممکن است عجیب به نظر برسد، اما سروینو مشتریان.اش را از دست نداد: پسران شهر هم.دیگر را به مبارزه می.طلبیدند که بروند و روی صندلیِ مرگِ آرایشگاه بنشینند و یک اصلاح با تیغ بخواهند، و این نشان مردانگی شد که یک نفر موهایش را رو به بالا شانه کند و اسپری بزند.
وقتی که در مورد «زن فرانسوی» خبر می.گرفتیم، سروینو همان داستان پدرزن بیمارش را تکرار می.کرد، که دیگر باورپذیر نمی.نمود. مردم دیگر با او سلام و احوال.پرسی نمی.کردند، و شنیدم که بیوه.ی اسپینوزا به بازرس پلیس گفته که سروینو باید دستگیر شود. اما بازرس جواب داده بود که تا وقتی اجساد پیدا نشوند، کاری نمی.توان انجام داد.
مردم شهر شروع به حدس زدن در مورد اجساد کردند: بعضی می.گفتند سروینو آن.ها را زیر پاسیواش خاک کرده است. دیگران می.گفتند آن.ها را قطعه قطعه کرده و به دریا انداخته است. و به مرور، در تخیل مردم شهر، سروینو تبدیل به هیولا شد.
در خواربارفروشی، در اثر شنیدن مکرر این صحبت.ها، دچار یک ترس موهوم شدم، پیش.آگاهی از این.که در این مباحثات بی.پایان، چیزی مهیب در حال شکل.گیری است. در این بین، به نظر می.رسید بیوه.ی اسپینوزا عقل.اش را از دست داده است. دور می.زد و در همه جا، مسلح به یک بیلچه.ی بچه.گانه.ی احمقانه، زمین را سوراخ می.کرد، و با صدایی بلند فریاد می.زد که تا وقتی اجساد را پیدا نکند، از پای نمی.نشیند.
و یک روز آن.ها را پیدا کرد.
بعدازظهری در اوایل نوامبر بود. بیوه به مغازه آمد و از من پرسید که آیا بیل دارم، و بعد، با صدای بلند طوری که همه بشنوند، گفت که بازرس او را برای پیدا کردن بیل و داوطلب جهت حفاری در تپه.ماهورهای پشت پل فرستاده است. بعد در حالی که لغت.ها را یکی یکی به آرامی بیرون بیان می.کرد، گفت آن.جا بوده که، با چشمان خودش، دیده یک سگ در حال خوردن دست یک انسان است. رعشه.ای در ستون فقرات.ام دوید؛ ناگهان همه چیز واقعیت پیدا کرد. در حینی که داشتم دنبال بیل.ها می.گشتم، و وقتی که در مغازه را قفل می.کردم، مکالمه.ی وحشتناک را، بدون این.که کاملاً باور کنم، هم.چنان می.شنیدم: «سگ»، «جسد»، «دست انسان».
بیوه با افتخار در جلو رژه می.رفت. من در حالی که بیل.ها را حمل می.کردم، پشت سر بقیه راه می.رفتم. به دیگران نگاه کردم و چهره.های همیشگی را دیدم، مردمی که برای خرید پاستا و چای به مغازه می.آمدند. به اطراف.ام نگاه می.کردم و چیزی تغییر نکرده بود، نه وزش ناگهانی باد، نه سکوت نامنتظره. بعدازظهری مثل بقیه بود، در آن ساعتِ بطالتی که آدم از خواب بیدار می.شود. پایین ما، خانه.ها در خطی که تا بی.نهایت پایین می.رفت ایستاده بودند، و دریا، در دوردست، اهلی و بی.آزار به نظر می.رسید. برای یک لحظه، فکر کردم که خصوصیت دیرباوری.ام را درک کرده.ام. چون چیزی مثل این نمی.توانست این.جا رخ دهد، نه در پوئنته وی.یخو.
زمانی که به تپه.ماهورها رسیدیم، بازرس هنوز چیزی پیدا نکرده بود. داشت با سینه.ی برهنه زمین را می.کند و بیل.اش بی.وقفه بالا می.رفت و پایین می.آمد. او حرکت نامفهومی انجام داد، و من بیل.ها را دادم و مال خودم را در نقطه.ای که به نظر امن.ترین جا می.رسید، فرو کردم. برای مدتی، تنها صدا، صدای تِپ تِپ خشک فلز بود که بر ماسه فرود می.آمد. کم کم احساس ترس.ام از بیل از بین می.رفت و فکر می.کردم که شاید بیوه اشتباه کرده است، که شاید آن.چه برای ما تعریف کرده واقعیت نداشته است، که صدای پارس خشمناکی شنیدیم. همان سگی بود که بیوه قبلاً دیده بود، یک موجود نحیف بیچاره که نومیدانه دایره.وار دور ما می.دوید. بازرس تلاش کرد با پرتاب کلوخ فراری.اش دهد، اما او دوباره و دوباره بازگشت، و یک بار هم به نظر رسید که تقریباً به سمت گردن بازرس پرید. و آن.گاه فهمیدیم که آن.جا دقیقاً همان مکان است. بازرس دوباره شروع به کندن زمین کرد، سریع.تر و سریع.تر؛ آشفتگی.اش مسری بود، بیل.ها هم.صدا به حرکت در آمدند، و ناگهان بازرس فریاد زد که به چیزی برخورده است. اندکی بیش.تر حفر کرد و اولین جسد پیدا شد.
دیگران به زحمت نگاهی به آن انداختند و برای پیدا کردن «زن فرانسوی»، با شور و حرارت، به سراغ بیل.هایشان برگشتند، اما من بالای سر جسد رفتم و خودم را مجبور کردم از نزدیک ببینم.اش. بین چشم.های مملو از ماسه.اش حفره.ی سیاهی بود. آن جسد، پسر نبود.
من برگشتم تا به بازرس خبر دهم، اما مثل این بود که پا به یک کابوس گذاشته بودم: همه داشتند جسد بیرون می.آوردند. مانند این بود که اجساد از زمین جوانه می.زدند. هر بار که یک بیل در زمین فرو می.رفت، یک سر به بیرون قل می.خورد یا یک بالاتنه.ی کج و معوج آشکار می.شد. هر جا که نگاه می.کردی، جسد بود و جسد، و جمجمه بود و جمجمه.
وحشت باعث شد من به این طرف و آن طرف چرخ بخورم؛ نمی.توانستم فکر کنم، نمی.توانستم درک کنم، تا این.که یک کمر سوراخ سوراخ از گلوله، و دورتر، یک سرِ چشم.بند خورده دیدم. آن وقت فهمیدم که اوضاع از چه قرار بود. به بازرس نگاه کردم و دیدم که او نیز فهمیده است، و به ما دستور داد که همان.جا که هستیم بمانیم، تکان نخوریم، و به شهر برگشت، تا دستورات را دریافت کند.
از آن زمانی که گذشت تا او برگردد، فقط پارس بی.وقفه.ی سگ را به یاد دارم، و بوی مرگ، و چهره.ی بیوه را که با بیلچه.ی بچه.گانه.اش بین اجساد می.گشت، آن.ها را جابه.جا می.کرد، و سرِ ما فریاد می.کشید که ادامه دهیم، چون هنوز «زن فرانسوی» پیدا نشده بود. وقتی بازرس برگشت، قامت.اش راست و شق و رق بود، مانند کسی که آماده.ی دادن دستور است.
جلوی ما ایستاد و به ما گفت که اجساد را دوباره، همان.طور که پیدایشان کرده بودیم، خاک کنیم. ما سراغ بیل.هایمان برگشتیم، کسی جرأت نداشت نطق بکشد.
وقتی که ماسه اجساد را می.پوشاند، از خودم پرسیدم که شاید پسر هم این.جا باشد. سگ، مثل دیوانه.ها، پارس می.کرد و بالا و پایین می.پرید. سپس دیدیم که بازرس یک زانو را بر زمین زده و اسلحه.اش را در دست گرفت. یک تیر شلیک کرد. سگ مرده بر زمین افتاد. بازرس در حالی که هنوز اسلحه را نگه داشته بود، دو گام برداشت و با لگد جسد سگ را جلو انداخت، تا ما آن را هم خاک کنیم. پیش از برگشتن به شهر، به ما دستور داد در مورد چیزی که دیده بودیم با هیچ کس صحبت نکنیم، و نفر به نفر، اسم تمام کسانی را که آن.جا بودند، یادداشت کرد.
چند روز بعد «زن فرانسوی» بازگشت: پدرش کاملاً بهبود یافته بود. ما دیگر هیچ وقت از پسر یاد نکردیم. چادر با شروع فصل تعطیلات دزدیده شده بود.
پی.نوشت:
این داستان از اسپانیایی به انگلیسی توسط «آلبرتو منگوئل» ترجمه شده است و این ترجمه از روی برگردان انگلیسی آن انجام شده است.
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: فان پاتوق]
[مشاهده در: www.funpatogh.com]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 285]
-
گوناگون
پربازدیدترینها