واضح آرشیو وب فارسی:سایت رسیک: در سال ۱۸۲۵، نیل آرنوت[پانویس ۱۸]، پزشک حاذق اسکاتلندی، کتابی در دو جلد منتشر ساخت بنام عناصر فیزیک[پانویس ۱۹] که با ذکر مثالهایی از آناتومی و فیزیولوژی سعی در تبیین اصول علم فیزیک داشت.[۳۲] اما با برداشته شدن اولین تصویر رادیوگرافِ اشعه ایکس از بدن انسان توسط ویلهلم رونتگن در سال ۱۸۹۶، دانش فیزیک پزشکی نوین نیز متولد گردید. طولی نکشید که پیشرفتهای پیر و ماری کوری زبانزد خاصوعام محافل علمی شد. در سال ۱۹۱۳، یک فیزیکدان مجاری بهنام جرج دِهِوِسی برای نخستین بار روش استفاده از تریسر در تصویربرداری را ابداع نمود. او ده سال بعد موفق شد روش خود را در گیاهان بکار گیرد.[۳۳] او بخاطر ابداع همین روشها در سال ۱۹۴۳ برنده جایزه نوبل شیمی گردید.[۳۴]
اما اولین[۳۵] آزمایش استفاده از تزریق رادیوایزوتوپ در تصویربرداری از یک انسان، توسط هرمان بلومگارت[پانویس ۲۰] و سوما وایس[پانویس ۲۱] از دانشگاه هاروارد انجام گرفت. این آزمایش در سال ۱۹۲۷ و بهکمک یک اتاقک ابری و رادون انجام گرفت.[۳۶] دهه ۱۹۳۰ شاهد ساخت شتابدهنده سیکلوترون توسط ارنست لورنس بود که منجر به ساخت و تکمیل سیستمهای رادیوتراپی مدرن شد. یکی از نتایج پروژه منهتن در اواخر دهه ۱۹۴۰، دستیابی به قابلیت تولید رادیوایزوتوپ به میزان کافی برای کاربردهای پزشکی بود. در حالیکه جان لورنس[پانویس ۲۲]، برادر ارنست لورنس، مشغول تحقیق بر روی روشهای درمانی به کمک رادیوایزوتوپ فسفر-۳۲ در دانشگاه برکلی بود،[۳۷] بندیکت کاسن[پانویس ۲۳] که یک فیزیکدان دیگر از نیویورک بود، اولین دستگاه اسکنِ خطی را در سال ۱۹۵۱ در دانشگاه یو سی ال ای اختراع نمود.[۳۵] دستگاه اختراعی وی از اوخر دهه ۵۰ میلادی تا اوایل دهه ۷۰ میلادی، لقب پراستفادهترین ساختهٔ دست بشر در تصویربرداری از اندام داخلی بدن را یدک میکشید. از اینروست که برخی امروزه از کاسن بعنوان «پدر تصویربرداری بدن» نام میبرند.[۳۸]
از سوی دیگر، در سال ۱۹۵۱، هارولد جانز کانادایی برای اولین بار از چشمههای کبالت-۶۰ برای مداوای بیماران استفاده کرد.[۳۹] این سیستمها توسط لارس لکسل سوئدی تکامل پیدا کردند و بصورت چاقوی گامای امروزی در آمدند. اهمیت این سیستمها در پزشکی نوین به حدی است که دولت کانادا به افتخار آنها یک تمبر یادبود در سال ۱۹۸۸ منتشر ساخت.[۴۰] هل انگر در سال ۱۹۵۸ دوربین انگر را در دانشگاه برکلی ابداع کرد.[۴۱] علاوهبراین استفاده از رادیوایزوتوپ تکنیتیوم-۹۹m در ۱۹۶۴ توسط تیم متشکل از پل هارپر[پانویس ۲۴] و رابرت بک[پانویس ۲۵] از دانشگاه شیکاگو[۴۲] باعث ایجاد نقطه عطفی در تاریخ فیزیک پزشکی گردید.[۴۳]
در دهه ۷۰ میلادی، فناوری سیستمهای پت اسکن توسط مایکل فلپس[پانویس ۲۶] در دانشگاه واشنگتن در سنت لوییس بکار گرفته شد.[۴۴] در همان دوره، دیوید کوهل[پانویس ۲۷] و گروه همراهش در دانشگاه یو سی ال ای توانستند دانش بکارگیری از اسپکت را به نمایش بگذارند.[۴۵] این در حالی بود که تکامل سیستمهای سی تی اسکن و ام آر آی بسرعت در حال ترقی بودند، بطوریکه گودفری هاونسفیلد، آلن کورماک، پال لاتربور، و پیتر منسفیلد را برای تکمیل همین سیستمها به دو جایزه نوبل (در سالهای ۱۹۷۹ و ۲۰۰۳) نائل گردانیدند.[۴۶][۴۷] اداره پست آمریکا در سال ۱۹۹۹ با انتشار تمبری از یک تصویر ام آر آی از مغز، این پویشگرها را از «افتخارات قرن بیستم» نامید.[پانویس ۲۸] [۴۸]
در اواخر دهه ۹۰ میلادی و آغاز قرن جدید، ادغام سیستمهای تصویری آناتومیکال-فیزیولوژیکی باعث ایجاد جهش بزرگ دیگری در این علم گردید. سیستمهای پت-سی تی و اسپکت-سی تی را از این قسم میتوان نام برد.[۴۹] در پرتودرمانی نیز روشهای نوینی همانند پروتوندرمانی در محیط بالینی، فراگیر شدند.[۵۰][۵۱]
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: سایت رسیک]
[مشاهده در: www.ri3k.eu]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 152]