واضح آرشیو وب فارسی:سایت رسیک: لنفوسیتهای بی(به انگلیسی: B cell) لنفوسیتهایی از سیستم ایمنی بدن هستند که در مقابل پاتوژنهایی مثل ویروسها پادتن تولید میکنند. این لنفوسیتها در ایمنی هومورال نقش دارند که همراه با ایمنی سلولی، مکانیسم دفاع اختصاصی را تشکیل میدهند. لنفوسیتها به طور اختصاصی عمل میکنند، یعنی یک نوع خاصی از عوامل بیگانه را شناسایی و از بین میبرند.لنفوسیتهای بی نقش بزرگی در ایمنی هومورال (در کنار آن پاسخ ایمنی سلولی قرار دارد که توسط لنفوسیتهای تی مدیریت میشود) دارند. کارکرد اصلی لنفوسیتهای بی تولید پادتن علیه آنتیژنها، ایفای نقش به عنوان سلولهای ارایه دهندهٔ آنتیژن(ای پی سی)، و در نهایت تکامل یافتن به سلولهای بی خاطره پس از فعال شدن توسط برهمکنشهای آنتیژنی است. سلولهای خاطره در برخورد مجدد با همان آنتیژن پادتن بیشتری را در مدت زمان کوتاهتری تولید میکنند. لنفوسیتهای بی جزء اساسی سیستم ایمنی تطابقی است.
تکامل لنفوسیتهای بی نارس
لنفوسیتهای بی پس از آن که در سلولهای بنیادین مغز استخوان به وجود آمدند، باید برای کسب ویژگیهای لازم برای شناسایی و مبارزه با میکروبها، تکامل یابند. تکامل این سلولها در مغز استخوان انجام میگیرد (در حالی که تکامل لنفوسیتهای تی در تیموس صورت میگیرد). بعد از رسیدن به مرحلهٔ نارس IgM مثبت در مغز استخوان، سلولهای بی نارس به طحال مهاجرت میکنند. در این حالت به این سلولهای مهاجرتکرده لنفوسیتهای بی ترانزیشنال میگویند. برخی از این سلولها به لنفوسیتهای بی بالغ تمایز مییابند. تکامل لنفوسیتهای بی از طریق چندین مرحله رخ میدهد که هر مرحله نشاندهندهٔ یک تغییر در محتوای ژنوم در جایگاه آنتیبادی است. هر آنتیبادی از دو زنجیرهٔ مشابه سبک (اِل) و دو زنجیرهٔ مشابه سنگین (ایچ) تشکیل شدهاست و ژنهای مختص آنها در ناحیهٔ v (متغیر) و ناحیهٔ c (ثابت) یافت میشوند. در ناحیه v زنجیرهٔ سنگین سه قسمت وجود دارد: V و D و J. در فرایندی تصادفیِ نوترکیبی VDJ باز ترکیب میشوند تا یک حوزهٔ متغییر منحصر بهفرد در ایمونوگلوبلین هر سلول منفرد B بسازند. بازچینیهای مشابهی برای ناحیه V زنجیرهٔ سبک رخ میدهد با این تفاوت که تنها دو قسمت وجود دارد که درگیر میشوند (V و J). زمانی که لنفوسیت بی در هر مرحله از فرایند بلوغ شکست بخورد توسط مکانیسم آپوپتوز میمیرد، به این فرایند حذف کلونال میگویند. اگر لنفوسیت بی در حین فرایند بلوغ آنتیژن خودی را بشناسد، این سلول سرکوب شده (آنرژی) یا متحمل آپوپتوز (انتخاب منفی)میشود. سلولهای بی دایما در مغز استخوان تولید میشوند.وقتی گیرندههای سلول بی در سطح این سلول با آنتی ژنهای موجود کشف شده در بدن جفت و جور میشوند، سلول بی تکثیر میشود و یک شکل آزاد از آن رسپتورها را(آنتی بادی)با مکانهای اتصالی مشابه همانند آنهایی که در سطح سلول اولیه هستند ترشح میکند.بعد از فعال شدن این سلول تکثیر میشود و سلولهای خاطرهٔ بی تشکیل میشوند تا همان آنتی ژنها را بشناسند.این اطلاعات در آینده به عنوان بخشی از سیستم ایمنی تطابقی استفاده خواهد شد تا یک پاسخ ایمنی قوی تر و کارامدتر در مقابل تمام آنتی ژنهای مواجه شدهٔ قبلی ایجاد شود.
[ویرایش] عملکرد لنفوسیتهای بی
بدن انسان روزانه میلیونها نوع مختلف از سلولهای بی را تولید میکند که در خون و سیستم لنفی گردش کرده و نقش نظارت ایمنی را بازی میکنند.آنها باید کاملا فعال شوند تا آنتی بادی تولید کنند.هر سلول بی یک پروتیین گیرندهٔ منحصربه فرد(گیرندهٔ سلول بیBCR) در سطح خود دارد که به یک آنتی ژن خاص متصل خواهد شد.BCR یک ایمونوگلوبلین متصل به غشا است، واین ملکول است که افتراق سلول بی را از سایرانواع لنفوسیتها ممکن میسازد، همچنین این ملکول پروتیین اصلی برای فعال شدن سلول بی است.زمانی که سلول بی با آنتی ژن همجنس خود مواجه میشود و یک پیام اضافی از سلول T کمکی دریافت میکند میتواند به یکی از سلولهای بی (سلول بی پلاسما و سلول بی خاطره) تمایز یابد.سلول بی میتواند مستقیما یکی از این سلولها شود و یا اینکه ممکن است متحمل یک مرحلهٔ واسطه به نام واکنش مرکز زایا شود.در این مرحلهٔ واسطهای سلول بی ناحیهٔ متغییر ژن ایمنوگلوبلین خود را هایپر میوتیت می کند(هایپرمیوتیشن پیکری) و احتمالا متحمل تغییر کلاس (class switching) میشود.
[ویرایش] کلونالیته
بی سلها به صورت کلون وجود دارند.همهٔ بی سلها از یک سلول خاص مشتق میشوند و بنابراین آنتی بادیهایی که توسط دودمان تمایزیافتهٔ آنها تولید میشوند میتوانند اجزای مشابه (اپیتوپ) یک آنتی ژن را بشناسند یا به ان متصل شوند.این کلونالیته نتایج مهمی دارد زیراحافظهٔ ایمونوژنیک متکی به آن است.گوناگونی بزرگی در پاسخ ایمنی بوجود میآید زیرابیش از۱۰ به توان ۹ کلون وجود دارند که برای شناسایی آنتی ژنهای مختلف اختصاصی هستند.یک سلول بی منفرد یا یک کلون از سلولها با اختصاصیت مشترک در مواجهه با آنتی ژن خاص خودشان برای تولید تعداد زیادی سلول بی تقسیم میشوند.بیشتر این سلولهای بی به پلاسماسل تمایز مییابند.این پلاسماسلها آنتی بادیهایی به داخل خون ترشح میکنند تا به همان اپی توپی که در ابتدا موجب تکثیر شد متصل شوند.اقلیت کمی به عنوان سلولهای خاطره نجات مییابند که میتوانند تنها همان اپیتوپ را شناسایی کنند.علاوه بر این در هر چرخه تعداد سلولهای خاطرهٔ نجات یافته افزایش مییابد.این افزایش همراه است با affinity maturation که موجب نجات یافتن بی سلهایی میشود که با نزدیکی(افینیتی) بالایی به آنتی ژن خاص متصل میشوند.این تقویت متعاقب با بهبود پاسخ ایمنی، پاسخ ایمنی ثانویه نام دارد.سلولهایی که برای اولین بار با آنتی ژن مواجه میشوند بی سلهای خام (naive)نام دارند.
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: سایت رسیک]
[مشاهده در: www.ri3k.eu]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 4907]