تبلیغات
تبلیغات متنی
محبوبترینها
معرفی و فروش بوته گرافیتی ریخته گری
بهترین بروکر برای معاملات فارکس در سال 2024
تجربه رانندگی با لندکروز در جزیره قشم؛ لوکسترین انتخاب
اکسپرتاپ: 10 شغل پردرآمد برای مهاجران کاری در کانادا
بهترین سایتهای خرید تیک آبی رسمی اینستاگرام در ایران
کدام رنگ کاغذ دیواری مناسب فضای شماست؟
چه چیزهایی دیگر در دکوراسیون مد نیست؟!
بررسی قیمت تیرچه + قیمت تیرچه کرومیت + قیمت یونولیت
خرید و قیمت ورق در مشاوران آهن + [مشاوره رایگان]
تیوی وال: ایدهای نوین برای دکوراسیون داخلی
صفحه اول
آرشیو مطالب
ورود/عضویت
هواشناسی
قیمت طلا سکه و ارز
قیمت خودرو
مطالب در سایت شما
تبادل لینک
ارتباط با ما
مطالب سایت سرگرمی سبک زندگی سینما و تلویزیون فرهنگ و هنر پزشکی و سلامت اجتماع و خانواده تصویری دین و اندیشه ورزش اقتصادی سیاسی حوادث علم و فناوری سایتهای دانلود گوناگون
مطالب سایت سرگرمی سبک زندگی سینما و تلویزیون فرهنگ و هنر پزشکی و سلامت اجتماع و خانواده تصویری دین و اندیشه ورزش اقتصادی سیاسی حوادث علم و فناوری سایتهای دانلود گوناگون
آمار وبسایت
تعداد کل بازدیدها :
1812860928
![archive](https://vazeh.com/images/2archive.jpg)
![نمایش مجدد: سه ساعت بین دو پرواز refresh](https://vazeh.com/images/refresh.gif)
سه ساعت بین دو پرواز
واضح آرشیو وب فارسی:فان پاتوق:
![](http://www.seemorgh.com/DesktopModules/iContent2/Files/16851.jpg)
نانسی به.عنوان یک زن همان تأثیری را بر او می.گذاشت که در کودکی داشت. ظرف نیم ساعت احساساتی به سراغش آمده بود که از زمان مرگ همسرش...
داستانی از اف اسکات فیتز جرالد
شانسش زیاد نبود، ولی دانلد از طرفی حالش را داشت و سردماغ بود، از طرفی هم حوصله.اش سر رفته بود و حس می.کرد حالا که انگار وظیفه.ٔ خسته.کننده.ای را به انجام رسانده، وقتش است به خودش جایزه دهد. البته شاید.
هواپیما که فرود آمد، دانلد پا گذاشت توی یک شبِ چلّه-تابستانیِ غرب میانه.ای و راه افتاد سمت فرودگاه دورافتاده.ٔ شهرک، که مثل «ایستگاه قطار»های قرمز قدیمی درستش کرده بودند. نمی.دانست دختره هنوز زنده است یا نه، اصلاً توی این شهر زندگی می.کند، یا حتی اسم فعلی.اش چیست. با هیجانی رو به اوج کتاب تلفن را در جست.و.جوی پدر دختر ورق زد، که او هم ممکن بود جایی در این بیست سال مرده باشد.
نه. قاضی هارمن هولمز – هیل.ساید 3194.
صدای تؤام با خنده.ٔ زنی به پرس.وجوی او در مورد دوشیزه نانسی هولمز جواب داد.
«نانسی الآن شده خانم والتر گیفورد. شما؟»
اما دانلد بدون جواب قطع کرد. چیزی که می.خواست بداند را یافته بود و فقط سه ساعت وقت داشت. هیچ والتر گیفوردی را به یاد نمی.آورد و جستجو در کتاب تلفن زمان تعلیق دیگری را به همراه داشت. ممکن بود او با کسی از بیرونِ شهر ازدواج کرده باشد.
نه. والتر گیفورد – هیل.ساید 1191. خون دوباره به سرانگشت.های دانلد جریان یافت.
«الو؟»
«سلام. خانم گیفورد تشریف دارن؟ من از دوستان قدیم.شون هستم.»
«خودم هستم.»
دانلد جادوی عجیبِ آن صدا را به یاد آورد، یا فکر کرد به یاد آورده.
«من دانلد پلنت.ام. از وقتی دوازده سالم بود ندیدمت.»
«اوه-ه-ه!» لحنش کاملاً غافلگیر شده و بسیار مؤدب بود، ولی دانلد در آن نه خوشحالی خاصی را تشخیص داد و نه به یاد آوردنی را.
صدا اضافه کرد: «-دانلد!» لحنش این بار چیزی بیش از حافظه.ٔ در حال تلاش داشت.
«کی برگشتی شهر؟» بعد، صمیمانه: «کجایی؟»
«فرودگاهم- فقط یه چند ساعتی اینجام.»
«خب، پاشو بیا دیدنم.»
«مطمئنی نمی.خواستی الان بخوابی؟»
تندی گفت: «خدا جون، نه! واسه خودم نشسته بودم- تنهایی های.بال[1] می.خوردم. کافیه به راننده تاکسی بگی...»
توی راه دانلد گفت.و.گو را تحلیل کرد. «فرودگاهم»ای که گفته بود نشان می.داد که او توانسته موقعیتش را در طبقه.ٔ بالای متوسط تثبیت کند. تنهایی نانسی ممکن بود حاکی از آن باشد که با بزرگ.شدنش، تبدیل شده باشد به زنی غیرجذاب و بدون رفیق. شوهرش ممکن بود یا بیرون باشد و یا در رختخواب. -از آنجایی که او همیشه در رؤیاهای دانلد ده.ساله بود- های.بال شوکه.اش کرد، ولی با لبخندی خودش را تطبیق داد: نانسی دیگر تقریباً سی سالش بود.
تهِ یک ماشین.روی پیچ.خورده، زیبای کوچک و تیره.مویی را دید که گیلاسی در دست، در روشنایی جلوی در ایستاده بود. دانلد مبهوت از سر و شکلی که نانسی پیدا کرده، از تاکسی پیاده شد و گفت: «خانم گیفورد؟»
نانسی چراغ ایوان را روشن کرد، و با چشمانی گشاد و محتاط به او خیره شد. لبخندی چهره.ٔ سردرگمش را باز کرد.
«دانلد! ـ.خودتی.- همه.مون این جوری تغییر می.کنیم. اوه، واقعاً که محشره!»
وقتی می.رفتند داخل «این همه سال» بود که از دهان.شان می.افتاد و این.جا بود که دانلد حس کرد دلش هرّی ریخت پایین. قسمتیش بابت تصویر ذهنی آخرین دیدارشان بود ـ وقتی نانسی سوار دوچرخه از کنارش گذشته و هیچ محلی هم به او نگذاشته بود ـ و قسمتی هم از ترس این ناشی می.شد که مبادا حرفی برای گفتن نداشته باشند. مثل دور هم جمع شدن فارغ.التحصیل.های کالج بود؛ اما آنجا ناتوانی در یافتن گذشته زیر پوشش شتاب و شلوغی جمع پنهان می.شد. دانلد وحشت.زده فکر کرد که این شاید از آن یک. ساعت.های طولانی و خالی از آب دربیاید. نومیدانه سر صحبت را باز کرد.
«تو همیشه آدم دوست.داشتنی.ای بودی. ولی یه.کم جاخوردم الآن که می.بینم این.قدر خوشگل شدی.»
نتیجه داد. درک آنیِ تغییر وضع.شان بابت این تمجید جسورانه، باعث شد به جای دوستان بی.حرف دوران کودکی، برای هم به غریبه.هایی جالب تبدیل شوند.
نانسی پرسید: «یه های.بال می.خوای؟ نه؟ خواهش می.کنم فکر نکن شدم از اون.هایی که قایمکی مشروب می.خورن، ولی امشب دلم گفته بود. منتظر شوهرم بودم، ولی تلگراف زد که دو روز دیگه هم برنمی.گرده. خیلی آدم خوبیه، دانلد، خیلی هم جذابه. تیپ و قیافه.ش یه جورهایی مثل خودته.» مکث کرد. «فکر کنم به یکی تو نیویورک علاقه.مند شده، چه می-دونم.»
دانلد خاطرجمعش کرد: «حالا که دیدمت به نظرم محاله. من شش سال متأهل بودم و یه دورانی بود که خودمو این جوری عذاب می.دادم. بعد یه روز حسادتو برا همیشه از زندگیم گذاشتم کنار. بعدِ فوت همسرم، خوشحال بودم که اون تصمیمو گرفتم. باعث شد خاطره.ٔ خیلی خوبی ازش برام بمونه، نه این که فکر کردن بهش سخت باشه یا ناراحتم کنه.»
وقتی حرف می.زد نانسی با توجه کامل، و بعد با همدلی نگاهش می.کرد.
گفت: «خیلی متأسفم.» و بعدِ مکثی مناسب: «تو خیلی تغییر کردی. سرتو بچرخون. یادمه پدر می.گفت "این پسره مخ داره"».
«احتمالاً تو باش مخالف بودی.»
«من تعجب می.کردم. تا اون موقع خیال می.کردم همه مخ دارن. واسه همینه که تو ذهنم مونده.»
دانلد با لبخند پرسید: «دیگه چی.ها تو ذهنت مونده؟»
ناگهان نانسی بلند شد و به سرعت چند قدم از او فاصله گرفت.
سرزنش.کنان گفت: «ای بابا، انصاف نیست. گمونم دختر تخسی بودم.»
دانلد قاطعانه گفت: «نه، نبودی. حالا اون نوشیدنیه رو می.خوام.»
نانسی نوشیدنی را می.ریخت و هنوز صورتش را سمت دانلد برنگردانده بود که او گفت: «تو فکر می.کنی تنها دختربچه.ای بودی که تا حالا بوسیده شده؟»
به خواهش گفت: «از این موضوع خوشت می.آد؟»
اما ناراحتی زودگذرش از بین رفت و گفت: «اصلاً چه خیالیه! خوش بودیم دیگه. مث اون ترانه-هه.»
«سوار سورتمه.»
«آره ـ یا اون باری که پیک.نیکِ یه نفر بود ـ پیک.نیکِ ترودی جیمز. یا توی فرونتِناک. چه تابستونایی بود.»
دانلد بیش از هر چیز سورتمه.سواری را به یاد می.آورد و این را که گوشه.ای روی کاه.ها گونه-های خنک دخترک را بوسیده بود و غش.غش خنده.ٔ او را که رو به ستاره.های سفید سرد بالا رفته بود. زوج کناری.شان به آن.ها پشت کرده بودند و دانلد گردن کوچک و گوش.های دخترک را هم بوسید، ولی لب.هایش را هرگز.
گفت: «و مهمونی خونه.ٔ مک، که توش همه پست.خونه[2] بازی می.کردن، ولی من نتونستم چون اریون داشتم.»
«اینو یادم نمی.آد.»
«اوه، تو اون جا بودی. همه هم بوسیدنت و من از حسادت چنان دیوانه شدم که سابقه نداشت.»
«جالبه که یادم نمی.آد. شاید می.خواستم فراموش کنم.»
دانلد با خنده پرسید: «آخه چرا؟ ما دو تا بچه.ٔ کاملاً معصوم بودیم. می.دونی نانسی، هر وقت من با زنم درباره.ی گذشته حرف می.زدم، بش می.گفتم تو تنها دختری بودی که من تقریباً به اندازهٔ اون دوسش داشتم. ولی فکر کنم من واقعاً تو رو همون اندازه دوست داشتم. وقتی ما از شهر رفتیم، من تو رو مثل ترکشی تو تنم با خودم همه جا بردم.»
«واقعاً این قدر منقلب بودی؟»
«خدای من، آره! من- »
ناگهان متوجه شد که آن.ها در نیم متری هم ایستاده.اند، او دارد طوری حرف می.زند که انگار در زمان حاضر عاشق نانسی است، و نانسی هم دارد با لب.هایی نیمه.باز و نگاهی غم.بار در چشمانش به او می.نگرد.
نانسی گفت: «ادامه بده. خجالت می.کشم بگم، ولی حرف.هاتو دوست دارم. نمی.دونستم اون موقع تو این همه به هم ریختی. فکر می.کردم فقط خودم به هم ریختم.»
دانلد با تعجب گفت: «تو! یادت رفته وقتی من رفته بودم دراگ.استور یه.هو ترکم کردی؟» خندید: «زبونت هم طرفم دراز کردی.»
«اصلاً یادم نمی.آد. به نظرم می.اومد تو منو ترک کردی.»
دستش نرم و تقریباً به قصد تسلا روی بازوی دانلد فرود آمد. «یه آلبوم عکس طبقه.ی بالا دارم که سال.هاست نیگاش نکردم. می.رم بیارمش.»
دانلد پنج دقیقه.ای را دل مشغول دو فکر نشست: اولی امکان.ناپذیر و بی.ثمر بودن یکسان.سازی چیزی بود که آدم.های مختلف از یک واقعه.ٔ واحد به یاد می.آوردند ـ و دومی این بود که نانسی به.عنوان یک زن همان تأثیری را بر او می.گذاشت که در کودکی داشت. ظرف نیم ساعت احساساتی به سراغش آمده بود که از زمان مرگ همسرش نمی.شناختشان، و هیچ امید نداشت که دوباره بشناسدشان.
پهلو به پهلوی هم روی کاناپه.ای کتاب را بین.شان باز کردند. نانسی، لبخندزنان و خیلی خوشحال به او نگاه کرد.
گفت: «اوه، چه.قدر باحاله. چه.قدر عالیه که تو این.قدر خوبی، که منو این.قدر ـ قشنگ یادته. بذار یه چیزی بهت بگم- کاش.که اون موقع هم اینو می.دونستم! بعدِ این که رفتی، ازت متنفر شدم.»
دانلد با ملایمت گفت: «چه حیف!»
نانسی دوباره خیالش را راحت کرد: «ولی الآن نه.» و بعد بی.اختیار: «ببوسم و جبران کن-»
پس از یک دقیقه گفت: «...یه زن خوب همچین کاری نمی.کنه. واقعاً فکر نکنم از وقتی ازدواج کردم دو تا مردو بوسیده باشم.»
دانلد هیجان.زده بود- ولی بیش از هر چیز گیج شده بود. آیا او نانسی را بوسیده بود؟ یا یک خاطره را؟ یا این غریبه.ٔ خوشگل مرتعش را که به سرعت نگاهش را از او برگرفت و صفحه.ای از آلبوم را ورق زد؟
دانلد گفت:«صبر کن! فکر نکنم یه چند ثانیه.ای بتونم عکسی ببینم.»
«دیگه این کارو نمی.کنیم. خودم هم خیلی احساس آرامش نمی.کنم.»
دانلد یکی از آن حرف.های پیش پا افتاده.ای را زد که خیلی چیزها را پوشش می.دهند.
«فکر کن چه افتضاحی می.شه اگه دوباره عاشق هم بشیم.»
نانسی با خنده، ولی بسیار بی.تاب گفت: «بس کن! تموم شده. یه لحظه بود. یه لحظه که من باید فراموشش کنم.»
«به شوهرت نگو.»
«چرا نگم؟ من معمولاً همه چیو بهش می.گم.»
«ناراحتش می.کنه. هیچ وقت به یه مرد همچین چیزایی .رو نگو.»
«خیله خب، نمی.گم.»
دانلد بی.اختیار گفت: «یه بار دیگه ببوسم.» ولی نانسی آلبوم را ورق زده بود و داشت با اشتیاق به عکسی اشاره می.کرد.
داد زد: «این تویی. ایناهاش!»
دانلد نگاه کرد. پسربچه.ای شلوارک به پا روی اسکله.ای ایستاده بود و یک قایق بادبانی هم در پس.زمینه به چشم می.خورد.
نانسی پیروزمندانه خندید:«روزی که این عکس گرفته شد رو خوب یادمه. کیتی گرفتش و من ازش کش رفتم.»
برای یک لحظه دانلد نتوانست خودش را در عکس به جا بیاورد، بعد که خم شد و دقیق.تر نگاه کرد، به کل نتوانست خودش را به جا بیاورد.
گفت: «این که من نیستم.»
«چرا دیگه. اینجا فرونتناکه. همون تابستونی که... با هم رفتیم تو غار.»
«کدوم غار؟ من فقط سه روز فرونتناک بودم.»
دوباره برای دیدن عکسِ کمی زردشده به چشمانش فشار آورد. «این من نیستم دیگه. دانلد باورزه. یه مقدار شبیه هم بودیم.»
حالا نانسی به او خیره شده بود، طوری به پشت تکیه داد که انگار دارد از او دور می.شود.
با شگفتی گفت: «ولی دانلد باورز که خود تویی.» صدایش کمی بالا رفت: «نه، نیستی. تو دانلد پلنت.ای.»
«پای تلفن که بت گفتم.»
بلند شده بود- چهره.اش کمی وحشتزده بود.
«پلنت! باورز! حتماً دیوونه شدم. شاید هم مال مشروب باشه. اولش که دیدمت یه کم گیج بودم. وای، ببینم! من چی.ها به تو گفتم؟»
دانلد سعی کرد با آرامشی پارسامنشانه آلبوم را ورق بزند.
گفت: «مطلقاً هیچ.چی.» عکس.هایی که او توی.شان نبود جلوی چشمانش حرکت می.کردند؛ فرونتناک، یک غار، دانلد باورز- «تو منو ترک کردی!»
نانسی از آن سر اتاق به حرف آمد.
گفت: «هیچ وقت نباید این قصه رو جایی بگی. قصه.ها دهن به دهن می.چرخن.»
او گفت: «قصه.ای وجود نداره.» ولی فکر کرد: «پس اون دختربچه.ٔ بدی بوده.»
و حالا ناگهان پر شده بود از حسادت سرکش و بی.امانی نسبت به دانلد باورز کوچک- اویی که برای همیشه حسادت را از زندگی.اش کنار گذاشته بود. در پنج قدمی که تا آن سرِ اتاق برداشت، بیست سالِ گذشته و وجودِ والتر گیفورد را زیر پایش له کرد.
«دوباره ببوسم، نانسی.» این را که می.گفت، زانو زده بود کنار صندلی زن و دستش را گذاشته بود روی شانه.ٔ او. اما نانسی خود را کنار کشید.
«گفتی باید به هواپیما برسی.»
«مهم نیست. می.تونم بش نرسم. اهمیتی نداره.»
«لطفاً برو.» صدایش سرد بود. «و لطفاً سعی کن بفهمی من چه حالی دارم.»
دانلد داد زد: «ولی تو یه جوری رفتار می.کنی که انگار منو یادت نمی.آد- انگار دانلد پلنت رو یادت نمی.آد!»
«یادمه. تو رو هم یادمه... ولی این.ها مال خیلی وقت پیشه.» صدایش دوباره محکم شد. «شماره.ٔ تاکسی هست کرِست.وود 8484.»
در راهِ فرودگاه دانلد سرش را به این طرف و آن طرف تکان داد. حالا کاملاً به خودش آمده بود، ولی نمی.توانست این تجربه را هضم کند. فقط وقتی غرش هواپیما به آسمان تاریک بلند شد و مسافرانش تبدیل به موجوداتی سوای جهان یکپارچه.ٔ آن پایین شدند بود که دانلد متوجه شباهت وضعیتش با واقعیت پرواز هواپیما شد. به مدت پنج دقیقه.ٔ جانکاه او مانند مجنونی در آنِ واحد در دو دنیا زیسته بود. هم یک پسربچه.ٔ دوازده ساله بود و هم مردی سی و دو ساله، که به طرزی جدانشدنی و محتوم یکی شده بودند.
در آن ساعاتِ بین دو پرواز، دانلد معامله.ٔ خوبی را هم از دست داده بود- اما از آنجایی که نیمه.ٔ دوم زندگی فرآیندی طولانی برای خلاص شدن از شرّ چیزهاست، احتمالاً آن بخش از تجربه.اش اهمیت چندانی نداشت.
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: فان پاتوق]
[مشاهده در: www.funpatogh.com]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 196]
-
گوناگون
پربازدیدترینها