به گزارش واضح به نقل از بیبیسی، لحظهای پس از آنکه تیم ملی آرژانتین توانست با کامبک از شکست ۲ بر صفر، راهی مرحله یکچهارم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ شود، لیونل مسی نتوانست جلوی اشکهای خود را بگیرد.
در آن اشکها ردی از شادی و جشن دیده میشد، اما چیزی بسیار عمیقتر و خالصتر از آن نیز جریان داشت. او پیش از این هم یکبار در این تورنمنت گریه کرده بود؛ زمانی که پس از بازی افتتاحیه، خبرهایی درباره وخامت اوضاع سلامت پدرش به گوش او رسید.
اما اینبار، اشکهای او از سر آسودگی و آرامش بود. نه به خاطر فرار از شکست مقابل مصر، بلکه به این دلیل که پس از خراب کردن یک پنالتی که برای مدتی صعود آرژانتین را تهدید میکرد، همتیمیهایش را ناامید نکرده بود.
در حال حاضر برای لیونل مسی، تمام احساسات به هم گره خوردهاند: آرامش، فشار سنگین مسابقات، خانواده، هواداران پرشور و همتیمیهایی که عاشقانه او را دوست دارند و بیش از هر چیز میخواهند دوباره قهرمانی او را ببینند. این ممکن است آخرین جام جهانی او باشد؛ هرچند، کسی چه میداند.
اما در میان تمام این پستیوبلندیها و هیجانات، یک شادی وصفناپذیر برای مردی وجود دارد که سرانجام بستر ایده آل خود را پیدا کرده است؛ یک تیم فوتبال که کاملاً در قواره و اندازه او ساخته شده است؛ تیمی بر پایه شعار «همه برای یکی و یکی برای همه».
لیونل اسکالونی، سرمربی آرژانتین، پیش از بازی یکچهارم نهایی مقابل سوئیس این موضوع را به بهترین شکل توصیف کرد:
«بهترین لحظات ما، با اختلاف زیاد، جشنهای گروهی تیم است. من برای این حس مربیگری میکنم، نه به این خاطر که عاشق سیستم ۳-۳-۴ باشم. من دوست دارم با دوستان و بازیکنانم چای ماته (نوشیدنی سنتی آمریکای جنوبی) بنوشم، در کبابخوران شریک شوم و مانند همیشه ورقبازی کنیم.»
این جملات میتوانست از زبان خود مسی هم جاری شود. او دوران حرفهای خود را طولانیتر میکند تا بیشتر از این لحظات لذت ببرد. با انجام این کار، او دوباره به همان جوان پرشوری تبدیل شده است که روزی روزاریو را ترک کرد؛ یک آرژانتینی اصیل که با دوستانش و فنجانهای چای ماته احاطه شده و تحت هدایت اسکالونی، لذت رقابت در کنار کسانی که مانند او فکر میکنند را دوباره کشف کرده است.
شک نکنید که این ترکیب تیم ملی آرژانتین کاملاً حول محور لیونل مسی چیده شده است. این ساختار طراحی شده تا به این فوقستاره ۳۹ ساله، بیشترین شانس را برای کسب دومین قهرمانی پیاپی در جام جهانی ۲۰۲۶ بدهد.
رفاقت با رودریگو د پل؛ بادیگاردهایی که از رهبر خود محافظت میکنند
در این تیم ملی آرژانتین، رودریگو د پل همان نقشی را برای مسی ایفا میکند که روزگاری خوزه مانوئل پینتو یا بعدها لوئیس سوارز در بارسلونا داشتند؛ همتیمی ممتازی که مسی بلافاصله در کنار او احساس راحتی و صمیمیت میکند.
پیوند عمیق آنها در جریان بازیهای ملی شکل گرفت. تا پیش از آن، تنها ارتباط این هافبک با مسی، درخواست عکس یادگاری پس از بازی والنسیا و بارسلونا بود که آن را با افتخار در شبکههای اجتماعی منتشر کرده بود.
یک روز بعدازظهر، د پل متوجه شد که مسی به تنهایی و با ظاهری غمگین تمرین را ترک میکند. او با نگرانی حدود ۴۰ دقیقه منتظر ماند و سپس در اتاق مسی را زد:
«پایهای یک چای ماته بنوشیم و ورقبازی کنیم؟»
از همانجا یک رفاقت صمیمانه با آداب خاص خود آغاز شد. نوشیدن چای ماته، هر روز صبح در اتاق د پل انجام میشود. به ترتیب ورود، ابتدا لئو وارد میشود و سپس سایر اعضای تیم. اگر بقیه خیلی زود از خواب بیدار شوند، باید منتظر بمانند تا زمان ورود به اتاق د پل فرا برسد؛ هیچکس حق ندارد این نظم و روتین را به هم بزند.
د پل گاهی اوقات مسی را “ال پکنو” (کوچولو) صدا میزند، حتی با وجود اینکه مسی مسنترین فرد حاضر در اتاق است.
او شوخیهای تند و تیزی با مسی میکند و با او مانند یک فرد عادی رفتار میکند تا یک اسطوره تکرارنشدنی؛ زیرا این دقیقاً همان چیزی است که مسی بیشتر اوقات میخواهد: اینکه فقط “لئو” باشد، نه “مسی بزرگ”. د پل به خوبی او را میشناسد و میداند چه زمانی باید او را تنها بگذارد.
هنگام ورود به زمین مسابقه، مسی در جلو حرکت میکند، د پل در کنار او قدم میزند و بقیه اعضای تیم مانند یک گارد امنیتی یا یک گروه خیابانی که از رهبر خود محافظت میکنند، پشت سر آنها آرایش دفاعی میگیرند.
برای بسیاری از اعضای این گروه، مسی هرگز در وهله اول فقط یک همتیمی نبوده است؛ او قهرمان دوران کودکی آنها در تلویزیون و دلیل اصلی روی آوردن بسیاری از آنها به فوتبال بوده است. تمام اعضای تیم از یک مدل استوک (کفش ورزشی آدیداس مدل مسی) استفاده میکنند. برای تولد او در ماه ژوئن نیز بازیکنان تیشرتی با طرح عکس یادگاری خود در کنار لئو در طول سالهای حضورش در تیم ملی به تن کردند.
تمرینات فشرده دو نوبته و وسواس شدید روی تغذیه
اسکالونی شرایط و بستر مناسبی را برای گرفتن بهترین بازی از مسی ایجاد کرده است؛ یک فوتبال صبورانه و تیمی. ستاره اینتر میامی نیز سهم خود را به بهترین شکل با ماهها تمرینات دو نوبته در کنار د پل و توجه وسواسگونه به برنامه غذایی و رژیم تغذیه ایفا کرده است.
یک متخصص تغذیه نزدیک به اردوی آرژانتین میگوید سرعت استارتهای مسی اکنون حدود ۵ درصد بیشتر از جام جهانی قطر است. او در طول یک مسابقه ۴۷ درصد زمان بازی را پیادهروی میکند و در طول این تورنمنت تنها ۶۳۱ متر را با حداکثر سرعت دویده است.
با این حال، او همچنان بهترین گلزن و موثرترین بازیکن جام جهانی است. در تاریخ فوتبال تنها دو بازیکن وجود دارند که در دو جام جهانی مختلف، در ۱۰ گل یا بیشتر نقش مستقیم (گل یا پاس گل) داشتهاند: لیونل مسی با ثبت آمار خیرهکننده در جام جهانی ۲۰۲۲ و تکرار دوباره آن در این دوره، و کیلیان امباپه.
کسب جامهای متعدد به خوبی درستی این استراتژی را تایید میکند. آرژانتین در هر سه نیمهنهایی اخیر خود پیروز شده و در این چرخه موفق به کسب چهار جام معتبر شده است: دو کاپ قهرمانی کوپا آمریکا، یک جام جهانی و یک فینالیسیما.
وقتی از مسی درباره اسکالونی به عنوان یک همتیمی قدیمی سوال میشود، پاسخ او بسیار گرم و صمیمانه است. مسی میگوید او شخصیت جالبی داشت، اکنون بسیار جدیتر شده است، اما در آن زمان همیشه با دیگران شوخی میکرد و با بازیکنان جوانتر صمیمی بود:
«من هنوز هم با او شوخی میکنم و به او میگویم تو در تمرینات جام جهانی ۲۰۰۶ مدام مچ پای من را میزدی! او میگوید اینطور نیست، اما من به خوبی به یاد دارم.»
هنگامی که اسکالونی در سال ۲۰۱۸ هدایت تیم را بر عهده گرفت، تیمی مملو از ستارههای خسته را تحویل گرفت که تحت فشارهای دائم رسانهای بودند و توانایی ارائه بالاترین سطح بازی خود را نداشتند. او در شرایطی که هیچ مربی دیگری مایل به پذیرش این مسئولیت نبود، به عنوان مربی موقت کار خود را آغاز کرد، برخی از نامهای بزرگ را کنار گذاشت و بازیکنانی را دعوت کرد که در آن زمان هیچکس تصوری از درخشش آنها نداشت.
او آرامش را به خارج از زمین و منطق را به داخل زمین بازگرداند: «مراقب لیونل مسی باشید». مسی در بازیهای گرهخورده به دنبال راهحل نمیگردد، او به لطف توانایی خارقالعادهاش در خواندن بازی و شناسایی دقیق نقاط ضعف حریف، راهحلها را خلق میکند.
بنابراین اسکالونی به او آزادی عمل کامل داده است. او در بازی مقابل مصر به سمت راست خط حمله رفت و پس از دقیقه ۳۸ بازی با سوئیس، به مرکز میدان منتقل شد؛ و تیم بلافاصله با او هماهنگ میشود.
اسکالونی میگوید:
«خیر، ما از او نخواستیم این تغییر تاکتیک را انجام دهد، اما تیم باید به تصمیمات او در زمین واکنش نشان دهد.»
این اساساً بدان معناست که بازیکنی مانند د پل بلافاصله فضاهای خالی ایجادشده توسط مسی را پوشش میدهد.
سرود ملی جدید آرژانتین در جام جهانی تقدیم به لیونل مسی
در آرژانتین، فوتبال همیشه مهمترین چیز در میان کماهمیتترین مسائل زندگی بوده است. در زیر پوست این ورزش، رابطه معنایی عمیقی بین دیگو مارادونا و لیونل مسی جریان دارد. برای نسلها، مردم آرژانتین با این باور بزرگ شدهاند که کشورشان شایسته جایگاهی بسیار بالاتر از آن چیزی است که تاریخ به آنها داده است؛ کشوری سرشار از استعداد که بارها به دلیل بیثباتیهای داخلی عقب نگه داشته شده است.
وقتی اسطورهای مانند مارادونا و بعدها مسی به قله فوتبال جهان میرسند، این دیگر یک دستاورد صرفاً شخصی نیست؛ بلکه مدرکی است بر اینکه این کشور هنوز به جمع بهترینهای جهان تعلق دارد. شاید به همین دلیل است که عشق مردم به آنها جنبهای شبیه به مذهب به خود میگیرد.
بنابراین پس از هر پیروزی، بازیکنان تیم به رهبری د پل سرود «ستاره چهارم» (La Cuarta Estrella) را میخوانند؛ سرود رسمی این جام جهانی که به مسی تقدیم شده و ادای احترامی به مارادونا است:
«ما جام سوم را با لیونل بردیم، میخواهیم دوباره قهرمان جهان شویم و پس از ۳۲ سال، تیم اسکالونی انتقام جامی را که از شماره ۱۰ (مارادونا در سال ۱۹۹۰) دزدیده شد، خواهد گرفت.
میخواهم درخشش ستاره چهارم را روی پیراهن تیم ببینم. آرژانتینی از گهواره تا گور، برای جزایر فالکلند، برای دیگو و برای آخرین حضور لئو. آرژانتین، میخواهم دوباره قهرمانی تو را ببینم.»
هرگز در تاریخ فوتبال پیش نیامده است که بازیکنی که خود یک افسانه زنده است، در زمان بازی در کنار همتیمیهایش، توسط آنها با یک سرود اختصاصی تشویق شود. اما با حضور مسی، ما مدام در حال تجربه کردن پدیدههای کاملاً جدید در دنیای فوتبال هستیم.
لئاندرو پاردس این اتمسفر را به زیبایی توصیف کرد؛ وقتی آنها مسی را با چشمان اشکبار دیدند، او را در آغوش کشیدند. نه فقط برای آرام کردن او، بلکه برای اینکه به او یادآوری کنند که تا آخرین نفس در کنارش هستند و تمام توان خود را در زمین خواهند گذاشت تا مطمئن شوند آخرین بازی او هرگز فرا نخواهد رسید.
رمان بازار