خستگی مفرط: آیا نشانه موفقیت است یا شکست؟

آیا شما هم از آن دسته زنانی هستید که همیشه احساس خستگی مفرط دارند؟ آیا شلوغی و مشغله زیاد را نشانه‌ی موفقیت می‌دانید؟ در این مقاله به بررسی این موضوع می‌پردازیم که چگونه فرهنگ شلوغی و خستگی مفرط، به‌ویژه برای زنان، به یک “نشان افتخار” تبدیل شده است و چه راه‌هایی برای رهایی از این چرخه‌ی مخرب وجود دارد. هدف ما ارائه راهکارهایی برای رسیدن به تعادل بین موفقیت و سلامت جسم و روان است.

چگونه خستگی مفرط به نشان افتخار تبدیل شد؟

مطالعات نشان می‌دهند که در بسیاری از جوامع، به‌ویژه در آمریکا، شلوغی و مشغله زیاد اغلب با جایگاه اجتماعی بالا برابر دانسته می‌شود. یک مطالعه در سال ۲۰۱۷ در ژورنال تحقیقات مصرف‌کننده (Journal of Consumer Research) نشان داد که افراد، کسانی را که ساعات کاری طولانی دارند و وقت فراغت کمی دارند، مهم‌تر، جاه‌طلب‌تر و تحسین‌برانگیزتر می‌دانند.

این دیدگاه که “شلوغی برابر با جایگاه اجتماعی است” ریشه‌های عمیقی دارد، به‌ویژه برای زنان. از سنین پایین، بسیاری از ما شرطی شده‌ایم که ارزش خود را با میزان کاری که برای دیگران انجام می‌دهیم برابر بدانیم. آیا شما نیز به خاطر دانش‌آموزی وظیفه‌شناس، دختری مهربان و کمک‌کننده، دوستی که تولدها را فراموش نمی‌کند یا مادری که از عهده‌ی تمام جزئیات خانه‌داری برمی‌آید، مورد ستایش قرار گرفته‌اید؟ اگر پاسخ مثبت است، پس بیش از حد خود را درگیر کارها کرده‌اید و این امر در شما تقویت شده است. این مسئله را به انتظارات حرفه‌ای اضافه کنید که در آن زنان مجبورند بیشتر، سخت‌تر و سریع‌تر کار کنند تا به عنوان فردی “به‌طور برابر شایسته” شناخته شوند، و طوفانی کامل برای خستگی مفرط ایجاد می‌شود.

چرا با وجود تخلیه انرژی، این نشان افتخار را حفظ می‌کنیم؟

البته، اگر شما فردی کمال‌گرا هستید، عواقب کار کردن با انرژی کم را می‌دانید. مطالعات در مورد خستگی مفرط شغلی به ما می‌گویند که استرس مزمن و عدم ریکاوری در واقع ما را کم‌تر مؤثر می‌کند. کار بیش از حد با کاهش بهره‌وری، کاهش خلاقیت، روابط آسیب‌دیده و خطرات سلامتی بلندمدت همراه است.

پس چرا افراد جاه‌طلب و توانمند به فرهنگ خستگی مفرط پایبند هستند؟

ترس! بسیاری از زنان موفق نگرانند که اگر سرعت خود را کم کنند، مرزها را تعیین کنند یا “نه” بگویند، عقب می‌مانند یا (وای خدای من!) مردم از آن‌ها عصبانی می‌شوند. آن‌ها نگرانند که بی‌اهمیت شوند، فرصت‌ها از بین بروند و همکارانشان از آن‌ها پیشی بگیرند. تا زمانی که خستگی احساس امن‌تری نسبت به احتمال ناامید کردن دیگران یا از دست دادن برتری داشته باشد، خستگی مفرط چنگش را حفظ می‌کند.

انرژی؛ نماد جدید موفقیت

اگر موفقیت را نه بر اساس میزان خستگی، بلکه بر اساس میزان انرژی خود تعریف کنیم چه؟

نکته‌ی جالب این است که وقتی زنان یاد می‌گیرند مرزها را تعیین کنند، از انرژی خود محافظت کنند و انتخاب‌های آگاهانه انجام دهند، موفق‌تر نمی‌شوند، بلکه خلاق‌تر، استراتژیک‌تر و مؤثرتر می‌شوند.

تصور کنید که صبح دوشنبه نه با ذهنی خسته و برنامه‌ای شلوغ، بلکه با شفافیت، تمرکز و انرژی اضافی برای کارهایی که واقعاً به آن‌ها اهمیت می‌دهید، به محل کارتان می‌روید. این یک خیال‌پردازی نیست. این نتیجه‌ی تغییر رویکرد ما به جاه‌طلبی است.

به عنوان مثال، زمانی که من به عنوان یک استاد روانشناسی و توسعه‌دهنده‌ی روش‌های درمانی، شروع به گفتن “نه” به کمیته‌ها یا همکاری‌های پژوهشی تصادفی کردم که روی کاغذ خوب به نظر می‌رسیدند اما با هدف من هم‌راستا نبودند، متوجه فضایی شدم که قبلاً تجربه نکرده بودم. من فرصت داشتم قبل از کار قدم بزنم. انرژی کافی برای نقاشی با آبرنگ و مطالعه در شب‌ها بعد از کار داشتم.

و لازم به ذکر است که من تسلیم نشدم یا از جاه‌طلبی خود دست برنداشتم. من به خودم زمان دادم تا فکر کنم و نوآوری کنم. و این منجر به شفافیت و خلاقیت بیشتر در بخش‌هایی از کارم شد که بیشترین ارزش را برای من داشتند – ایجاد درمان‌های روان‌شناختی که زندگی افراد آسیب‌دیده را بهبود می‌بخشد. از زمانی که این تغییر را ایجاد کرده‌ام، می‌توانم بگویم که موفق‌تر بوده‌ام؛ فرصت‌های جدید و هماهنگ با اهدافم خودشان مرا یافته‌اند.

نتیجه گیری

خستگی مفرط نباید بهای موفقیت باشد. در واقع، موفقیتی که شما را از انرژی خالی می‌کند، موفقیت واقعی نیست.

منبع