بر اساس یافتههای یک مطالعه علمی جدید، پیادهروی سریع به مدت ۳۰ دقیقه در طول روز میتواند خطر مرگ را در برخی از بزرگسالان به طور محسوسی کاهش دهد؛ با این وجود، کمترین میزان ریسک مرگومیر همچنان متعلق به افرادی است که روزانه تعداد گامهای بیشتری برمیدارند.
به گزارش واضح به نقل از (ABC News)، پژوهشهای اخیر نشان میدهند که تندتر راه رفتن میتواند فواید چشمگیری برای سلامت بدن و طول عمر به همراه داشته باشد. این پژوهش نشان داده است که افزایش سرعت گامها در یک بازه زمانی ۳۰ دقیقهای میتواند به اندازه افزایش کل گامهای روزانه، در کاهش نرخ مرگومیر مؤثر واقع شود.
بررسی اثر سرعت و تعداد قدمها بر سلامت بزرگسالان
در این پروژه تحقیقاتی، دانشمندانی از کشورهای استرالیا و اسپانیا وضعیت سلامتی حدود ۷۰ هزار فرد بزرگسال در بازه سنی ۴۰ تا ۶۹ سال را تحت بررسی قرار دادند. شرکتکنندگان بر اساس میزان فعالیت روزمره به چهار گروه مجزا تقسیمبندی شدند:
- کمتر از ۵,۰۰۰ گام در روز
- بین ۵,۰۰۰ تا ۷,۰۰۰ گام در روز
- بین ۷,۵۰۰ تا ۱۰,۰۰۰ گام در روز
- بیش از ۱۰,۰۰۰ گام در روز
آهنگ گامبرداری (کادنس) در ۳۰ دقیقه اوج فعالیت روزانه
پژوهشگران در این تحقیق، اوج آهنگ ۳۰ دقیقهای گامبرداری (Peak ۳۰-minute cadence) را برای تمامی شرکتکنندگان به دقت محاسبه کردند؛ این شاخص نشاندهنده میانگین تعداد گامها در هر دقیقه در طول ۳۰ دقیقه فعال و پرتحرک فرد طی شبانهروز است.
یافتهها حاکی از آن است که در گروه با فعالیت کمتر از ۵,۰۰۰ گام در روز — که از نظر استانداردهای پزشکی مصداق سبک زندگی کمتحرک و ساکن است — افرادی که دارای اوج آهنگ ۳۰ دقیقهای بین ۶۰ تا ۹۰ قدم در دقیقه بودند، با خطر مرگ بسیار کمتری نسبت به افرادی با آهنگ حرکتی کندتر مواجه شدند. همچنین نتایج مشخص ساخت افرادی با کمتر از ۵,۰۰۰ گام روزانه که به آهنگ ۸۰ قدم در دقیقه در این بازه ۳۰ دقیقهای دست یافتند، نرخ مرگومیر پایینتری در مقایسه با افراد دارای سرعت کمتر داشتند.
نکته قابل توجه این است که کاهش نرخ مرگومیر در این افراد کمتحرک اما سریع، مشابه افرادی بود که روزانه بین ۵,۰۰۰ تا ۷,۵۰۰ قدم اما با سرعت ملایمتر و اوج آهنگ ۶۰ قدم در دقیقه حرکت میکردند.
بیشترین کاهش ریسک مرگومیر در کدام بازه ثبت شد؟
بر اساس نتایج منتشرشده در نشریه معتبر پزشکی British Journal of Sports Medicine، افرادی که روزانه بین ۷,۵۰۰ تا ۱۰,۰۰۰ گام ثبت کرده بودند، کمترین میزان خطر مرگ را به خود اختصاص دادند؛ جالب اینکه در این بازه، سرعت و شدت برداشتن گامها تأثیر تعیینکنندهای نداشت و حجم کل گامها اهمیت اصلی را دارا بود.
محققان این طرح تأکید کردند که این یافتهها مهر تأییدی بر لزوم افزایش شدت پیادهروی و بالا بردن سرعت گامها است. آنها تصریح کردند این نتایج میتواند الگوهای درمانی و حرکتی نوینی را بر پایه گامبرداری برای افراد میانسال و سالمند ترسیم کند؛ بهویژه برای کسانی که توانایی افزایش حجم کل گامهای روزانه یا شدت فعالیت خود را ندارند.
محدودیت های پژوهش و رویکردهای آینده سلامت جامعه
این مطالعه مانند هر پژوهش پزشکی دیگری با محدودیتهایی همراه بوده است؛ برای نمونه، ثبت تنها سه روز فعالیت ورزشی و حرکتی برای ورود افراد به جامعه آماری این پژوهش کافی تلقی شده بود.
پژوهشگران در جمعبندی گزارش خود عنوان کردند: «مطالعه ما رویکردهای محدود به یک شاخص تکبعدی (مانند توجه صرف به تعداد گامهای روزمره) را پشت سر گذاشته و ترکیب ابعاد مختلف گامبرداری را با نرخ مرگومیر میسنجد؛ این دستاورد میتواند راهنماهای بالینی و دستورالعملهای سلامت عمومی در آینده را متحول کند.»
دکتر وارون مهتا (Dr. Varun Mehta)، دستیار تخصصی سال چهارم بیمارستان مانت ساینای (Mount Sinai Hospital) و عضو بخش پزشکی رسانه ایبیسی نیوز، در نگارش و گردآوری علمی این گزارش مشارکت داشته است.