بسیار خب، با توجه به دستورات دقیق شما، محتوای ارائه‌شده به طور کامل و با رعایت تمامی الزامات، به فارسی بازنویسی می‌شود.

راز پنهان یک نسل: چالش‌های بزرگ سلامت و تشخیص اوتیسم در بزرگسالان بالای ۴۰ سال

یک بررسی گسترده از سوی کالج سلطنتی لندن پرده از یک واقعیت هشداردهنده برمی‌دارد: اکثریت قریب به اتفاق بزرگسالان مبتلا به اوتیسم در سنین میانسالی و کهنسالی، بدون دریافت تشخیص رسمی زندگی می‌کنند و همین امر آنان را در معرض چالش‌های جدی سلامت جسمی و روانی قرار داده است.

خلاصه‌ای از یافته‌های کلیدی این پژوهش

بر اساس بزرگترین بررسی از این دست که در مؤسسه روان‌پزشکی، روان‌شناسی و علوم اعصاب (IoPPN) در کالج کینگز لندن (King’s College London) انجام شده، بین ۸۹ تا ۹۷ درصد از بزرگسالان اوتیستیک ۴۰ ساله و بالاتر در بریتانیا تشخیص داده نشده‌اند. این وضعیت آنان را در برابر مشکلات سلامت، از زوال عقل زودرس تا افزایش افکار خودکشی، آسیب‌پذیر کرده است. این افراد همچنین با موانعی در دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی، انزوای اجتماعی و کیفیت پایین‌تر زندگی دست و پنجه نرم می‌کنند. پژوهشگران بر نیاز فوری به مراقبت‌های بهداشتی سفارشی‌شده، حمایت‌های اجتماعی قوی‌تر و مطالعات بلندمدت در مورد پیری در اوتیسم تأکید می‌کنند.

حقایق کلیدی تحقیق

• اکثریت تشخیص‌نشده: ۸۹٪ از بزرگسالان اوتیستیک ۵۹-۴۰ ساله و ۹۷٪ از افراد ۶۰ سال به بالا، تشخیص داده نشده باقی مانده‌اند.
• خطرات شدید سلامت: خطر ابتلا به زوال عقل زودرس چهار برابر و خطر بروز افکار خودکشی شش برابر بیشتر است.
• شکاف امید به زندگی: بزرگسالان اوتیستیک به طور متوسط شش سال کمتر از همسالان غیراوتیستیک خود عمر می‌کنند.

جزئیات کامل پژوهش و یافته‌ها

طبق این بررسی بزرگ که در کالج کینگز لندن انجام شد، ۸۹ تا ۹۷ درصد از بزرگسالان اوتیستیک ۴۰ ساله و بالاتر در بریتانیا تشخیص داده نشده‌اند. این بررسی نشان داد که بزرگسالان میانسال و مسن‌تر اوتیستیک، در مقایسه با بزرگسالان غیراوتیستیک همسن خود، با نرخ بالاتری از شرایط سلامت روانی و جسمی مواجه هستند و علاوه بر این، چالش‌هایی در زمینه اشتغال، روابط و رفاه عمومی دارند.

اگرچه تحقیقات درباره پیری در جمعیت‌های اوتیستیک از سال ۲۰۱۲ تقریباً چهار برابر افزایش یافته، اما تنها ۰.۴ درصد از تحقیقات درباره اوتیسم از سال ۱۹۸۰ بر افراد در میانسالی یا سنین بالاتر متمرکز شده است. پژوهشگران، تحقیقات موجود تا به امروز را جمع‌آوری و یک بررسی روایی انجام دادند تا بفهمند آیا افراد اوتیستیک الگوهای پیری متفاوتی با جمعیت عمومی دارند.

این بررسی که در «Annual Review of Developmental Psychology» منتشر شده است، خلاصه‌ای از تحقیقات در این حوزه ارائه می‌دهد و نیاز حیاتی به مطالعات بیشتر برای یافتن راه‌هایی برای بهبود نتایج برای این جمعیت را برجسته می‌کند. این پژوهش توسط آکادمی بریتانیا (British Academy) و مرکز تحقیقات زیست‌پزشکی مادزلی (NIHR) Maudsley Biomedical Research Centre پشتیبانی شده است. این بررسی چالش‌های substantial برای بزرگسالان اوتیستیک در میانسالی و سنین بالاتر در چندین حوزه را برجسته کرده و موانع دریافت حمایت مناسب بهداشتی در بزرگسالی را شناسایی می‌کند.

بیش از ۸۹ درصد از بزرگسالان اوتیستیک ۴۰ سال به بالا تشخیص داده نشده‌اند

اگرچه افراد از اوتیسم «خلاص» نمی‌شوند، اما اختلاف زیادی در نرخ تشخیص بین نسل‌های جوان و مسن‌تر وجود دارد. نویسندگان این بررسی، تحقیقات قبلی روی داده‌های سوابق بهداشتی بریتانیا از سال ۲۰۱۸ را مجدداً تحلیل کردند و دریافتند که تخمین زده می‌شود ۸۹ درصد از افراد ۵۹-۴۰ ساله و ۹۷ درصد از افراد ۶۰ سال به بالا تشخیص داده نشده باشند.

دکتر گاوین استوارت (Dr Gavin Stewart)، پژوهشگر فوق‌دکترای آکادمی بریتانیا در IoPPN و نویسنده اصلی این بررسی، می‌گوید:
«این تخمین‌های بسیار بالای تشخیص‌نشدگی نشان می‌دهد که بسیاری از بزرگسالان اوتیستیک هرگز به عنوان اوتیستیک شناخته نشده‌اند و حمایت درست به آنان ارائه نشده است. این امر می‌تواند آنان را در برابر مشکلات مرتبط با سن، مثلاً منزوی شدن اجتماعی و داشتن سلامت ضعیف‌تر، آسیب‌پذیرتر کند.
نرخ بالای تشخیص‌نشدگی همچنین به این معنی است که بخش زیادی از تحقیقات ما به طور سیستماتیک بخش بزرگی از جمعیت اوتیستیک را نادیده گرفته است، که به طور بالقوه درک ما از چگونگی پیر شدن افراد اوتیستیک را مخدوش کرده و شکاف‌های حیاتی در سیاست و خدمات به جا گذاشته است.»

خطر بالاتر تقریباً تمامی شرایط سلامت جسمی و روانی

این بررسی بر انواع چالش‌هایی که بزرگسالان اوتیستیک در میانسالی و سنین بالاتر با آن روبرو هستند تأکید کرد. شواهد جمع‌آوری‌شده نشان می‌دهد که بزرگسالان میانسال و مسن‌تر اوتیستیک، در مقایسه با بزرگسالان غیراوتیستیک، نرخ بالاتری از تقریباً تمامی شرایط سلامت جسمی و روانی را دارند.

این موارد شامل بیماری‌های ایمنی، بیماری‌های قلبی-عروقی، اختلالات عصبی، اختلالات گوارشی، اضطراب و افسردگی، و همچنین شرایط مرتبط با سنین بالاتر، مانند بیماری پارکینسون، اختلالات شناختی، پوکی استخوان و آرتریت می‌شود.

یافته‌های به‌طور ویژه نگران‌کننده نشان می‌دهد که بزرگسالان مسن‌تر با ویژگی‌های اوتیستیک بالا، شش برابر بیشتر احتمال دارد که افکار خودکشی، افکار خودآزاری و خودآزاری را تجربه کنند.

یافته‌های جمع‌آوری‌شده همچنین حاکی از آن است که بزرگسالان اوتیستیک در مقایسه با افراد غیراوتیستیک، چهار برابر بیشتر احتمال داشت که تشخیص زوال عقل زودرس داشته باشند.

امید به زندگی متوسط با اختلاف شش سال متفاوت بود، به طوری که افراد اوتیستیک تا سن ۷۵ سالگی در مقایسه با ۸۱ سال برای افراد غیراوتیستیک زندگی می‌کردند. نویسندگان هشدار می‌دهند که این ارقام ممکن است به دلیل نرخ بالای تشخیص‌نشدگی، مخدوش شده باشند.

این بررسی خاطرنشان کرد که بزرگسالان اوتیستیک با موانعی در دریافت حمایت بهداشتی مواجه هستند و مجبورند سیستم‌هایی را که برای آنان طراحی نشده‌اند، پیمایش کنند. این موانع شامل جنبه‌های مرتبط با ویژگی‌های اوتیستیک، مانند تفاوت‌های ارتباطی و حساسیت‌های حسی، و همچنین نگرانی‌هایی درباره تداوم مراقبت، عدم اطمینان از دسترسی به خدمات و درک محدود پزشکان از اوتیسم در بزرگسالی بود.

علاوه بر نتایج مرتبط با سلامت، نتایج ضعیف‌تر در اشتغال پیش از بازنشستگی، روابط و کیفیت زندگی نیز مشاهده شد. در میان بزرگسالان مبتلا به اوتیسم، نرخ بالایی از انزوای اجتماعی وجود داشت و تحقیقات نشان می‌دهد که حمایت اجتماعی قوی با کیفیت بهتر زندگی مرتبط است.

پروفسور فرانچسکا هاپه (Professor Francesca Happé)، استاد علوم اعصاب شناختی در IoPPN و نویسنده مشترک این بررسی، گفت:
«درک نیازهای افراد اوتیستیک با افزایش سن، یک نگرانـی فـوری بهداشت عمومی جهانی است. با افزایش سن افراد اوتیستیک، ماهیت چالش‌هایی که با آن روبرو می‌شوند تغییر می‌کند. ما باید یک رویکرد طول عمر را اتخاذ کنیم که تحقیقات بلندمدت را تأمین مالی کند، مراقبت‌های بهداشتی سفارشی‌شده را ادغام می‌کند و حمایت‌های اجتماعی را گسترش می‌دهد تا افراد مسن اوتیستیک بتوانند زندگی شاد و سالمی داشته باشند.»

این بررسی به‌طور خاص بر کمبود تحقیقات طولی که افراد اوتیستیک را در طول زمان دنبال می‌کند تا اثرات پیری را مستقیماً اندازه‌گیری کند، تأکید کرد. پژوهشگران تأکید می‌کنند که برای درک بهتر تجربیات افراد اوتیستیک در میانسالی و سنین بالاتر، با هدف بهبود نتایج برای بزرگسالان اوتیستیک با افزایش سن، تحقیقات بیشتری مورد نیاز است.

درباره این خبر تحقیقاتی اوتیسم

نویسنده: فرانکا داونپورت (Franca Davenport)
منبع: کالج کینگز لندن (King’s College London)
تماس: فرانکا داونپورت – کالج کینگز لندن
اعتبار تصویر: تصویر به Neuroscience News نسبت داده شده است.

تحقیق اصلی: دسترسی بسته.
«پیری در سراسر طیف اوتیسم – یک مرور روایی» توسط گاوین استوارت و همکاران در Annual Review of Developmental Psychology.

منبع