غولپاهای رومی: کفشهای ۲۰۰۰ ساله در انگلستان سایز پاها را به چالش میکشند!
آیا میدانستید که رومیهای باستان پاهایی به بزرگی سایز 49 اروپایی داشتهاند؟ کشف اخیر در شمال انگلستان، فرضیههای جدیدی را در مورد اندازه پاهای رومیان و تنوع فرهنگی در امپراتوری روم مطرح کرده است.
پردهبرداری از یک راز در دنیای کفشها
به گزارش Science Alert، در جریان حفاریهای باستانشناسی در دژ رومی مگنا در شمال انگلستان، مجموعهای از کفشهای “به طرز غیرمعمولی بزرگ” کشف شده است که قدمت آنها به بیش از 2000 سال پیش باز میگردد. این کشف باستانشناسان را متحیر کرده است. این کفشها که بیش از 30 سانتیمتر (حدود 11.8 اینچ) طول دارند، معادل سایز 49 اروپا یا سایز 15 آمریکا هستند و توسط باستانشناسانی که با Vindolanda Trust همکاری میکنند، کشف شدهاند. کشف هشت کفش بزرگ در دژ رومی مگنا، بخشی از سایت میراث جهانی دیوار هادریان، بسیار قابل توجه است. بر خلاف دیگر سایتهای رومی که در آنها کفشهای بزرگ به ندرت یافت میشوند، تقریباً یک چهارم کفشهای یافت شده در مگنا از این سایز غیرمعمول برخوردارند.
ریچل فریم (Rachel Frame)، باستانشناس ارشد این پروژه، این کشف را “واقعاً غیرمعمول” خواند و تأکید کرد که وجود این کفشهای بزرگ مستلزم بررسیهای بیشتر است. او توضیح داد: “اکنون همه ما در تلاشیم تا بفهمیم چه کسانی ممکن است اینجا بودهاند.” با تلاش تیم برای تعیین اینکه کدام هنگهای رومی در این دژ مستقر بودهاند و چرا این کفشهای بزرگ به طور غیرمعمولی در این منطقه متمرکز شدهاند، این معما پیچیدهتر میشود.
نگاهی اجمالی به تنوع نژادی در روم باستان
اندازه و تعداد کفشها سوالاتی را در مورد افرادی که ممکن است آنها را پوشیده باشند، مطرح میکند. فریم حدس میزند که وسعت و تنوع امپراتوری روم ممکن است پاسخهایی را ارائه دهد. او توضیح داد: “وقتی مردم به رومیها فکر میکنند، به ایتالیاییها فکر میکنند، آنها گاهی فراموش میکنند که امپراتوری تا چه اندازه گسترده بود و تا کجا امتداد داشت.” این دژ که در نزدیکی گرینهد (Greenhead) واقع شده است، یک پاسگاه کلیدی در امپراتوری بود و این احتمال وجود دارد که سربازانی با پیشینههای فرهنگی مختلف از این منطقه عبور کرده باشند و آثاری از کفشهای متمایز خود را بر جای گذاشته باشند.
این تئوری تنوع فرهنگی توسط تنوع تأثیرات فرهنگی مشاهده شده در سراسر پاسگاههای نظامی رومی پشتیبانی میشود. وجود این کفشهای بزرگ میتواند نشاندهنده گروهی از سربازان از یک منطقه خاص از امپراتوری باشد که به طور بالقوه آداب و رسوم خود را به همراه داشتهاند، از جمله سایز کفشهایی که بزرگتر از حد معمول بودهاند.
حفاظت از کفشهای رومی
یکی از دلایل اصلی بقای این کفشها برای مدت طولانی، شرایط نگهداری قابل توجه در دژ رومی مگنا است. فریم اشاره کرد که شرایط خاک این منطقه، با سطوح بسیار پایین اکسیژن، برای حفظ مواد آلی مانند چرم و چوب ایدهآل است.
این شرایط به کفشها، همراه با سایر آثار باستانی، اجازه داده است تا بیش از دو هزاره دوام بیاورند. فریم خاطرنشان کرد: “شما به شرایط خاص خاک با اکسیژن بسیار کم نیاز دارید تا اشیاء آلی ساخته شده از موادی مانند چوب، چرم، منسوجات و چیزهایی از این دست، برای این مدت طولانی زنده بمانند.”
با توجه به اینکه مواد آلی اغلب اولین موادی هستند که در طول زمان تجزیه میشوند، حفظ این کفشها یک یافته مهم است که بینش ارزشمندی را در مورد زندگی روزمره و شیوههای نظامی رومی ارائه میدهد.
