تنهایی همهگیر: چرا سیستم جامعه ما را از هم جدا میکند؟
اپیدمی تنهایی در عصر مدرن
ما امروز شاهد شیوع گستردهای از احساس تنهایی هستیم. این پدیده صرفاً نتیجه کاهش زمان کیفیتبخش با دوستان و خانواده نیست، بلکه نشانهای از یک مشکل بزرگتر به نام “انزوای سیستماتیک” است.
انزوای سیستماتیک: ریشههای تاریخی
انزوای سیستماتیک احتمالاً نتیجه طبیعی انقلاب صنعتی بود. در اواخر قرن نوزدهم میلادی، روابط با خانواده، دوستان و همسایگان به تدریج اهمیت خود را از دست داد. مردان به دنبال فعالیتهای هیجانانگیزتر رفتند و رابطهشان با ماشینها تقویت شد. به زودی دریافتیم که ماشینهای ما میتوانند ماشینهای پیشرفتهتر و پیچیدهتری بسازند. دیگر به اندازه گذشته به دیگران نیاز نداشتیم؛ ماشینها برایمان کافی بودند.
این رابطه مکانیکی جدید، وسواس غرب نسبت به فردگرایی و خوداتکایی را تقویت کرد. دیگر به مردم به اندازه ماشینهایمان نیاز نداشتیم!
ویژگیهای انزوای سیستماتیک
- جدایی به عنوان گزینه ارجح: پیچیدگیهای تماس انسانی قابل اجتناب است. اختلافنظرها، تعارضات، آسیبها، خیانتها و اضطرابهای اجتماعی به راحتی قابل پرهیز هستند.
- احساس قدرت کاذب: خوداتکایی به نشانهای از مهارت تبدیل میشود، در کنار تصویر مردانگی نمادین مانند “مرد مارلبورو”.
- نرمالسازی فاصلهگیری: ارتباط برقرار کردن با دیگران نامناسب و مزاحم تلقی میشود. خطر انگ خوردن به عنوان کسی که هنجارهای پذیرفته شده را نقض میکند وجود دارد.
- جدایی در سطوح مختلف: افراد با سرکوب نیاز خود به دیگران و احساسات آسیبپذیرشان که به تنهایی مدیریت آنها دشوار است، از یکدیگر جدا میشوند. در سطح خانواده، اعضا بر زندگی فردی خود متمرکز میشوند و از اینکه دیگر توسط والدین و خواهر و برادرها اذیت نمیشوند، احساس راحتی میکنند. در سطح محلهها، جدایی وجود دارد. این انزوا در محلهها به شهرها سرایت میکند تا زمانی که کل فرهنگ، انزوا را در آغوش میگیرد.
شکستن دیوارهای انزوا
رهایی از انزوای سیستماتیک کار سادهای نیست. هنگامی که سایه بیگانگی بر ما میافتد، احساس غربت را عادی میپنداریم. تسلی دادن به خود در زندگیهای منزوی باعث همدستی ما با انزوای سیستماتیک میشود.
گام اول: رهایی از زنجیرهای انزوای شخصی
تنهایی میتواند پیشدرآمد انزوای سیستماتیک باشد. این امر مستلزم توقف انکار و سرکوب احساسات، شهود و تخیل ماست. تنها از طریق ارتباط با خودمان است که فقدان دیگران را احساس میکنیم.
میتوانیم یاد بگیریم که تنهایی را به خلوتنشینی تبدیل کنیم، جایی که رابطه با خود را عمیقتر میکنیم. برخی از رفتارهای مفید برای ایجاد خلوتنشینی شامل نوشتن خاطرات، نقاشی، آواز خواندن، رقصیدن، ورزش کردن، خیالپردازی، پیادهروی در طبیعت، ارتباط با حیوانات خانگی، مطالعه کتاب، تماشای برف تازه باریده و مراقبه است.
گام دوم: تقویت ارتباطات خانوادگی
دعوت از اعضای خانواده برای تقویت ارتباط با یکدیگر گام بعدی است. وقتی نوههایم در سن مدرسه بودند، در وعدههای غذایی یک رسم ساده به خانواده پیشنهاد دادیم: هر فرد دو ویژگی که در شخص سمت راست خود تحسین میکند را بیان میکرد. همچنین دریافتم که بازی روشی عالی برای گرد هم آوردن اعضای خانواده است.
گام سوم: گرد هم آوردن همسایگان و دوستان
بازی در اینجا نیز وسیلهای مفید برای ایجاد ارتباط است. در سازماندهی چندین مهمانی محلهای کمک کردیم که حس جامعهپذیری را به محله آورد. همسایهها تاریخچه مشترکی داشتند. اعتمادی که شکل گرفته بود باعث شد مردم ابزارها، دستورالعملهای غذایی و مهمانیهای شام را با هم تقسیم کنند. تکان دادن دست برای همسایگان هنگام عبور ماشینهایشان معنای جدیدی پیدا کرد.
گام چهارم: مداخله در انزوای شهرها
بخشندگی راهی عالی برای مقابله با انزواست. میتوانید در یک آشپزخانه عمومی یا بانک غذا کمک کنید، به عنوان خواهر یا برادر بزرگتر فعالیت کنید، دورهای در برنامه آموزش بزرگسالان ارائه دهید، داوطلب هاسپیس شوید یا چکش خود را بردارید و برای “هابیستت فور هیومانیتی” کار کنید.
خلق خود در کنار دیگران
وقتی به نقطه مقابل تنهایی فکر میکنم، به تعلق خاطر فکر میکنم. جایی که به آن تعلق دارم، جایی است که خود را با گروه خاصی از مردم میسازم.
نشانههای تعلق خاطر واقعی
- استقبال مداوم: احساس میکنیم برای کار، بازی، استراحت و مشارکت دعوت شدهایم.
- توجه به حضور ما: متوجه میشویم مردم از حضور ما خوشحال هستند و وقتی غایبیم، دلمان برایشان تنگ میشود.
- کنجکاوی اصیل: مردم کنجکاوند بدانند چه چیزی واقعاً برای ما مهم است. این ممکن است شامل چیزهایی باشد که توجه ما را جلب کردهاند، منابع شادی، آزمایشها و سختیها، حوزههای قدردانی و تغییرات در حال ظهور.
- توسعه شخصی: وقتی کنجکاوی به طور واقعی بیان میشود، احساس میکنیم مردم میخواهند ما را بشناسند و توسط ما شناخته شوند. با تعهد به کنجکاری در مورد یکدیگر و اعتماد مستحکم، میتوانیم در خلق یکدیگر مشارکت کنیم.
پیامدهای انزوا و تنهایی طولانیمدت
تحقیقات گسترده نشان میدهد که تنهایی یا انزوای طولانیمدت خطر مشکلات قلبی-عروقی، عدم تعادل متابولیک و هورمونی و همچنین کاهش شناختی را افزایش میدهد. به نظر میرسد سلامتی عاطفی و جسمی ما به تجربه تعلق خاطر واقعی وابسته است. تصمیم بگیرید با یک دوست، عضو خانواده، همسایه یا غریبه به روشی جدید ارتباط برقرار کنید. لطفاً آن را ساده نگه دارید. میتواند یک سلام، یک دعوت، بیان قدردانی، عملی بخشنده یا به سادگی گفتن “دلم برایت تنگ شده” باشد.
