ملکه ترس دبیرستان: وقتی تاج، رنگ خون میگیرد! (بررسی فیلم Fear Street: Prom Queen)
آیا از تماشای فیلمهای تکراری اسلشر خسته شدهاید؟ به دنبال داستانی پر از خون و خونریزی و هیجان در محیطی متفاوت هستید؟ آیا میخواهید بدانید که فیلم Fear Street: Prom Queen چه حرفی برای گفتن دارد؟ این نقد سینمایی به شما کمک میکند تا پاسخ سوالات خود را پیدا کنید.
Fear Street: Prom Queen یک شوخی زننده با تمام کلیشههای ژانر اسلشر است؛ شوخی با سینما، شوخی با ژانر و شوخی با انتظارات مخاطب. این فیلم که اگر اسمش را نشنیده باشید چیز زیادی از دست ندادهاید، عملاً چیز دندانگیری ارائه نمیدهد. نه کمدی خوبی دارد و نه آنقدرها هیجانانگیز است که بتواند مخاطب را راضی نگه دارد. اگر دنبال یک ساعت و نیم وقت تلف کردن هستید، Fear Street: Prom Queen در خدمت شماست!
داستان از چه قرار است؟
فیلم Fear Street: Prom Queen که در سال 2025 منتشر شده، بخشی از مجموعه فیلمهای ترسناک اقتباسی از رمانهای آر. ال. استاین (R. L. Stine) است. داستان این فیلم در سال 1984 در شهر شیدیساید (Shadyside) رخ میدهد و ترکیبی از ژانرهای ترسناک، معمایی و درام نوجوانانه را ارائه میکند.
داستان فیلم در دبیرستان شیدیساید (Shadyside) و در آستانه مراسم رقص فارغالتحصیلی (پرام) سال 1984 جریان دارد. این مراسم قرار است یکی از مهمترین رویدادهای سال برای دانشآموزان باشد، جایی که ملکه رقص (Prom Queen) انتخاب میشود. اما این جشن بهزودی به یک کابوس تبدیل میشود، زمانی که یک قاتل نقابدار با ماسک قرمز شروع به هدف قرار دادن نامزدهای ملکه رقص میکند. داستان حول گروهی از دانشآموزان، بهویژه دختران محبوب دبیرستان میچرخد که در رقابت برای تاج هستند. با وقوع قتلهای ناگهانی و خشونتبار، فضای شاد مراسم به وحشت و هرج و مرج تبدیل میشود. هرج و مرجی که اصلاً سینمایی نیست و صرفاً یک فانتزی است.
قتلهای پاپ کورنی با خشونت بالا که مثلاً قرار است تداعیکننده حس فیلمهای اسلشر دهه هشتاد باشند، با صحنههای آغازین این فانتزی اسلشر هم همراه میشود که یک دختر تیپیکال دست خود را به صورت نمایشی قطع میکند. این صحنه به قدر کافی ضعیف و بیافتضاح است که درونمایه فیلم را مشخص میکند؛ همهچیز حول محور همین خونبازی شکل گرفته است. این خونبازی صرفاً یک ایده یوتیوبی است و مدیوم مقدس سینما جولانگاه این بچهبازیها نیست.
چرا Fear Street: Prom Queen فیلم خوبی نیست؟
ما با فیلمهای تینجری اسلشر کمی مواجه شدهایم؛ همگی از دم ضعیف بودند و لایق نوشتن بیشتر نیستند. اما این نوع از آثار، قبل از هر چیزی تینجری هستند. یعنی موفق شدهاند یک فضای خاص تینجری را ساخته و به آن هویت دهند. این آثار هم طرفداران مخصوص خود را دارند که همین فضای تینجری آنها را ارضا میکند. ایراد Fear Street: Prom Queen نیز در این است که اصلاً تینجری نیست. یعنی قبل از عاشقانه و اسلشر و غیره، اصلاً هیچ فضای تینجری شکل نمیگیرد. فضا به همین کلاس و پرام خلاصه شده و تمامی مراحل هویتسازی با سرعت طی میشوند تا به چند سکانس خونبازی برسند. مثلاً در نیم پرده اول دختران بدجنس کلیشهای، کاراکتر اصلی را مورد آزار و اذیت کلامی قرار میدهند. داستان هم مشخص نیست! صرفاً زمزمههایی از قاتل به گوش میرسد؛ قاتلی که گویی مادرش او را انعام داده و همین پاشنه آشیل کاراکتر اصلی میشود. اما این پاشنه آشیل اصلاً حسی نمیدهد. دروغین است. صرفاً آمده تا داستان را پُر رنگتر کند.
دیگر کاراکترهای تیپیکال هم که اصلاً چیزی برای نوشتن ندارند. کلیشه در فیلمنامه بیداد میکند. قطعاً نویسنده این فیلم هیچ چیزی از نوشتن و سینما نمیداند. برای مثال فیلم در دهه هشتاد آمریکا روایت میشود. مخاطب باید بتواند از روی تصویر، زمان دراماتیک قصه را حدس بزند. از ماشینها، مدل موها و غیره حدس بزند که اینجا دهه هشتاد آمریکاست. Fear Street: Prom Queen از این فضاسازی فقط حذف گوشتی را دارد؛ یعنی کاراکترها تنها موبایل ندارند وگرنه همهچیز متعلق به زمان اکنون است.
فرنچایز خوب و هیجانانگیزی را به فیلم ما ندارد. درست است که عنوان را چنین انتخاب کردهاند تا مخاطبین را به سمت اثر بکشانند اما این فیلم ربطی به فرنچایز اصلی ندارد. اسلشر هم که به زور داستان است، صرفا چند قطعه دست و پا که آن هم ساخته نشده است. مثلا یک زن 40 کیلویی با تبر چنان ضربه میزند که سر یک مرد درشت هیکل از جا کنده میشود! یا در نبردهای تن به تن کاملا موفق است تا حریف را از پای درآورد. این همه خون بازی در ذهن مخاطب این سوال را تداعی میکند که چرا؟ دلیل این همه خشونت و قتل چیست؟ درنهایت فیلم چنین پاسخ میدهد که قاتلان برای برنده شدنِ دخترشان در پرام، دست به این قتلها زدهاند!!! یعنی پلات عملا از ذهن یک بچه دوازده ساله بیرون آمده است. حال کارگردان هم برای اضافه کردن حس تعلیق و هیجان، یک سناریودار را به قصه اضافه کرده است که مثلا با ذهن مخاطب بازی کند. دوربین در یک قسمت مانده و با بازی بد او را به تصویر میکشد تا ادعا کند که شاید او قاتل است. اما او هم بدون اینکه اصلا موفق شود ذهن مخاطب را درگیر کند، از قصه حذف میشود.
در پایان چنین میشود گفت که فیلم Fear Street: Prom Queen (سال 2025) یک فاجعه سینمایی تمامعیار است که نه تنها به عنوان دنبالهای برای سه گانه تحسینشده Fear Street نامیدکننده عمل میکند، بلکه به عنوان یک فیلم اسلشر نیز به طرز خجالتآوری ناکام میماند. این اثر، که ظاهراً تلاش داشته روح نوستالژیک دهه 80 و ژانر اسلشر را زنده کند، در بهترین حالت یک تقلید بیجان و در بدترین حالت توهین به شعور مخاطب است. مت پالمر (Matt Palmer) که پیشتر با Calibre نشان داده بود میتواند تنش خلق کند، در اینجا انگار فراموش کرده که چگونه یک فیلم ترسناک بسازد. کارگردانی او بینظم، پراکنده و فاقد هرگونه حس ریتم است. صحنههای قتل که قرار بود نقطه قوت فیلم باشند، به دلیل کاتهای شتابزده و فیلمبرداری آماتورگونه، بیشتر شبیه ویدیوهای ارزانقیمت هستند تا یک اثر سینمایی. بازیگران، حتی استعدادهای شناختهشدهای مانند کاترین واترسون (Katherine Waterston)، در نقشهایی گیر افتادهاند که هیچ عمقی ندارند. دیالوگها، چنان مصنوعی و بیروح هستند که انگار از یک ژنراتور دیالوگهای کلیشهای دهه 80 بیرون کشیده شدهاند. تلاش فیلم برای بازسازی فضایی دهه 80 با لباسها و موسیقی پاپ آن دوران، به جای نوستالژیک بودن، تصنعی و اغراقآمیز به نظر میرسد. طراحی صحنهها فاقد جزئیات ظریفی است که میتوانست حسِ اصالت را القا کند و موسیقی متن به جای تقویت حس ترسناک، بیشتر شبیه یک پلیلیست تصادفی از آهنگهای پاپ قدیمی است که بیربط به صحنهها پخش میشوند. اگر به دنبال تماشای یک فیلم اسلشر خوب هستید، وقت خود را با Fear Street: Prom Queen تلف نکنید. این فیلم نه تنها بهترین اثر در مجموعه Fear Street نیست، بلکه یکی از ضعیفترین فیلمهای ترسناک سالهای اخیر محسوب میشود. به جای تماشای این فاجعه، بهتر است سهگانه اصلی را دوباره ببینید یا حتی یک فیلم کلاسیک مانند Halloween را انتخاب کنید. Prom Queen نه ترسناک است، نه هیجانانگیز و نه حتی ارزش یک بار تماشا را دارد.
نمره نویسنده به فیلم: 1 از 10