آیا توهمزاها کلید درمان PTSD هستند؟ شوکهکنندهترین یافتههای علمی!
اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و اضطراب، کابوسی است که بسیاری از بازماندگان حوادث ناگوار با آن دست و پنجه نرم میکنند. اما آیا راهی برای رهایی از این درد وجود دارد؟ مطالعهای جدید و بحثبرانگیز، پرده از نقش احتمالی مواد توهمزا در کاهش علائم PTSD برداشته است. یافتههای این تحقیق، دریچهای نو به سوی درمانهای احتمالی PTSD گشوده است، اما در عین حال، هشدارهایی را نیز به همراه دارد. در ادامه با شوکهکنندهترین یافتههای این تحقیق علمی همراه ما باشید.
ارتباط مواد توهمزا با کاهش علائم PTSD: مطالعهای روی بازماندگان فستیوال نوآ
محققان دانشگاه رایشمن (Reichman University) و سایر موسسات اسرائیلی، در یک مطالعه منحصربهفرد، به بررسی اثرات روانشناختی ناشی از حادثه تروریستی فستیوال نوآ در جنوب اسرائیل در تاریخ 7 اکتبر 2023 (15 مهر 1402) بر بازماندگان پرداختند. تمرکز این مطالعه بر مصرف مواد روانگردان توسط شرکتکنندگان بود.
در این حمله مرگبار، حدود 400 نفر جان باختند و صدها نفر دیگر دچار آسیبهای جسمی و روانی شدند. محققان با بررسی 343 نفر از بازماندگان 18 تا 64 ساله، دریافتند افرادی که از مواد توهمزای کلاسیک مانند LSD یا سیلوسایبین (psilocybin) استفاده کرده بودند، در مقایسه با کسانی که از مواد دیگر یا اصلاً هیچ مادهای مصرف نکرده بودند، علائم اضطراب و PTSD کمتری را گزارش کردند.
این یافتهها نشان میدهد که برخی از مواد توهمزا میتوانند بر پردازش تروما در مغز تأثیر بگذارند و احتمالاً به درمانهای جدیدی منجر شوند. با این حال، محققان تاکید میکنند که این نتایج، مصرف خودسرانه مواد توهمزا را تایید نمیکند و خواستار انجام مطالعات کنترلشده بیشتری برای درک مکانیسمهای اساسی این پدیده هستند.
یافتههای کلیدی تحقیق:
- کاهش علائم PTSD: مواد توهمزای کلاسیک با کاهش اضطراب و علائم تروما در بازماندگان فستیوال مرتبط بودند.
- کنترل متغیرها: نتایج پس از در نظر گرفتن عواملی مانند سن، جنسیت، سابقه روانپزشکی و مصرف قبلی مواد، همچنان معتبر باقی ماندند.
- تاکید بر احتیاط: نویسندگان تأکید دارند که این مطالعه، دعوتی به مصرف تفریحی این مواد نیست، بلکه زمینهای برای تحقیقات بیشتر درمانی است.
- منبع: دانشگاه رایشمن
جزئیات بیشتر از مطالعه دانشگاه رایشمن
این مطالعه که توسط محققان دانشگاه رایشمن و سایر موسسات اسرائیلی انجام شد، به بررسی پیامدهای روانشناختی حمله تروریستی مرگبار به فستیوال نوآ در جنوب اسرائیل پرداخت.
سه هفته پس از این حادثه، محققان پرسشنامههای روانشناختی را به صورت حضوری در اختیار 343 نفر از بازماندگان بین 18 تا 64 سال قرار دادند. این پرسشنامهها، وضعیت روانی شرکتکنندگان، مواد روانگردانی که قبل و در طول فستیوال مصرف کرده بودند و چگونگی تأثیر این مواد بر واکنشهای فیزیکی و روانی آنها به تروما را بررسی میکردند.
در حالی که اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و اضطراب ناشی از قرار گرفتن در معرض جنگ و تروریسم به یک نگرانی فزاینده در حوزه سلامت روان در سطح جهان تبدیل شده است، درک علمی از مکانیسمهای عصبی زیستی زیربنایی این شرایط هنوز ناقص و محدود است.
تا به امروز، بیشتر دانش موجود در این زمینه بر اساس تحقیقات بر روی مدلهای حیوانی است، نه شواهد مستقیم از انسانهایی که در معرض رویدادهای آسیبزای شدید قرار گرفتهاند، به ویژه تحت تأثیر مواد روانگردان.
این دقیقاً همان چیزی است که فستیوال نوآ را به یک رویداد استثنایی تبدیل میکند: یک موقعیت واقعی و نه یک شبیهسازی آزمایشگاهی که در آن تروما و مواد توهمزا با هم تلاقی کردند.
نتایج این مطالعه نشان داد که بازماندگانی که از مواد توهمزای “کلاسیک” مانند قارچهای توهمزا (سیلوسایبین)، LSD، مسکالین و 2C-B استفاده کرده بودند، در مقایسه با کسانی که از مواد توهمزا استفاده نکرده بودند یا مواد دیگری مانند MDMA، شاهدانه یا الکل مصرف کرده بودند، سطوح پایینتری از اضطراب و علائم پس از سانحه را گزارش کردند.
این نتایج حتی پس از کنترل عواملی مانند سن، جنسیت، سابقه روانپزشکی قبلی و مصرف قبلی مواد توهمزا، از نظر آماری معنیدار باقی ماند. به عنوان مثال، در حالی که میانگین نمره علائم اضطراب در کل نمونه 1.90 بود، در میان بازماندگانی که مواد توهمزای کلاسیک مصرف کرده بودند، به 1.38 کاهش یافت.
اظهارات محققان:
دکتر زوهار روبینشتاین (Zohar Rubinstein) از دانشکده روانشناسی باروخ ایوچر (Baruch Ivcher) در دانشگاه رایشمن گفت: “این یک نمونه قدرتمند از قرار گرفتن همزمان تقریباً 4000 نفر در معرض یک رویداد آسیبزا در مقیاس بزرگ است.”
وی افزود: “تمایل بازماندگان به همکاری با ما در چنین زمان دشواری به ما این امکان را داد تا اثرات مواد توهمزا را در مرحله نسبتاً اولیه شروع علائم و در یک محیط طبیعیتر (در مقایسه با محیطهای درمانی) بررسی کنیم. این دادهها از اهمیت بالینی زیادی برخوردار هستند.”
عینات کارپ بارنیر (Einat Karp Barnir)، روانشناس بالینی در دانشکده روانشناسی باروخ ایوچر در دانشگاه رایشمن، اظهار داشت: “چند روز پس از 7 اکتبر (15 مهر)، من به عنوان یک روانشناس بالینی در یک فضای درمانی داوطلب شدم.”
وی ادامه داد: “پس از دهها گفتوگو با بازماندگان، متوجه شدم که برخی از کسانی که تحت تأثیر مواد خاصی قرار داشتند، علائم خفیفتری را نشان میدهند: اضطراب کمتر و پاسخهای پس از سانحه کمتر.”
او اضافه کرد: “تقریباً در همان زمان، به مقالهای برخوردم که ادعا میکرد مصرف مواد میتواند استرس پس از سانحه را در کسانی که در فستیوال نوآ حضور داشتند، افزایش دهد. مغایرت بین آنچه در رسانهها گفته میشد و آنچه من در عمل میدیدم، ایده این مطالعه را برانگیخت.”
بارنیر در ادامه توضیح داد: “با دکتر زوهار روبینشتاین تماس گرفتم و تصمیم گرفتیم ارتباط بین نوع ماده مصرف شده در مهمانی و شدت پاسخهای روانشناختی پس از رویداد را بررسی کنیم.”
وی تاکید کرد: “در زمانی که درک و درمان تروما بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد، هنوز اطلاعات کافی در مورد عواملی که بر شکلگیری خاطرات آسیبزا تأثیر میگذارند، وجود ندارد.”
او گفت: “مطالعه ما، اثرات متفاوت مواد مختلف را روشن میکند و به درک ما از چگونگی شکلگیری و حفظ خاطرات آسیبزا کمک میکند.”
و در پایان ابراز امیدواری کرد: “چنین درکی میتواند روزی نه تنها درمان را بهبود بخشد، بلکه به پیشگیری از ایجاد PTSD نیز کمک کند.”
پروفسور رانی آبند (Rany Abend) از دانشکده روانشناسی باروخ ایوچر در دانشگاه رایشمن گفت: “آنچه بازماندگان به ما دادهاند (از طریق شجاعت فوقالعاده)، نگاهی منحصربهفرد به چگونگی تأثیر مواد روانگردان بر شکلگیری تروما، بر اساس تجربیات شخصی آنها است.”
وی افزود: “یافته اصلی مطالعه ما نشان میدهد که سیستمهای مغزی فعال شده توسط مواد توهمزای کلاسیک در ارتباط بین تجربه یک رویداد تهدیدکننده زندگی، شکلگیری یک خاطره آسیبزا و ظهور علائم روانشناختی نقش دارند.”
این مطالعه به مجموعه رو به رشدی از تحقیقات در این موضوع مهم اضافه میشود، بینشهای جدیدی را برای محققان و درمانگران ارائه میدهد و شواهد دنیای واقعی را ارائه میکند که نشان میدهد استفاده از مواد توهمزای کلاسیک ممکن است علائم تروما را کاهش دهد: یافتهای مهم با پیامدهایی برای تحقیق و عمل بالینی.
با این حال، محققان بر لزوم احتیاط تاکید دارند.
دکتر روبینشتاین تصریح میکند: “یافتههای این مطالعه نباید به عنوان تشویقی برای استفاده آزاد و بدون نظارت از مواد توهمزا تلقی شود و به هیچ وجه نشان نمیدهد که چنین استفادهای، نوعی درمان است.”
وی در پایان گفت: “بلکه، آنها به مکانیسمهای بالقوهای اشاره میکنند (که نیاز به بررسی بیشتر دارند) که ممکن است توضیح دهند چگونه استفاده تحت نظارت در یک محیط درمانی روانشناختی یکپارچه میتواند مزایای درمانی داشته باشد.”
اطلاعات تکمیلی:
- نویسنده: لیتال بن آری (Lital Ben Ari)
- منبع: دانشگاه رایشمن
- تماس: لیتال بن آری – دانشگاه رایشمن
- تصویر: اعتبار تصویر متعلق به Neuroscience News است.
- تحقیق اصلی: دسترسی بسته.
- “مصرف مواد توهمزای کلاسیک در دوره تروما با کاهش اضطراب و پاسخهای پس از سانحه 3 هفته پس از قرار گرفتن در معرض تروما مرتبط است” توسط زوهار روبینشتاین و همکاران. Journal of Psychopharmacology
چکیده مقاله اصلی
مصرف مواد توهمزای کلاسیک در دوره تروما با کاهش اضطراب و پاسخهای پس از سانحه 3 هفته پس از قرار گرفتن در معرض تروما مرتبط است.
شواهد نوظهور نشاندهنده پتانسیل درمانی ترکیبات سایکدلیک برای استرس پس از سانحه است، اما مکانیسمهای واسطهای اثرات آنها هنوز نامشخص است.
تشریح اثر مواد توهمزا بر شکلگیری حافظه آسیبزا میتواند مکانیسمهای درمانی هدف را روشن کند.
در اینجا، ما گزارش میدهیم که 343 نفر از بازماندگان بزرگسال یک حمله تروریستی در مقیاس بزرگ که در طول یک جشنواره که در آن ترکیبات سایکدلیک مختلف مصرف میشد، رخ داد، مورد بررسی قرار گرفتند. سطوح اضطراب و علائم پس از سانحه 3 هفته پس از حمله ارزیابی شد.
نتایج نشان داد کسانی که در طول حمله تحت تأثیر مواد توهمزای کلاسیک بودند، در مقایسه با کسانی که تحت تأثیر 3,4-متیلندیاکسیمتآمفتامین (MDMA) بودند و کسانی که هیچ ماده توهمزایی مصرف نکرده بودند، سطوح پایینتری از اضطراب و پاسخهای پس از سانحه را گزارش کردند.
علاوه بر این، اثرات محافظتی مواد توهمزای کلاسیک برای پاسخهای پس از سانحه در میان شرکتکنندگانی که در کنار مواد توهمزا، مواد تفریحی دیگری مصرف نکرده بودند، قویتر بود.
این یافتهها نشان میدهد که اهداف دارویی مواد توهمزای کلاسیک ممکن است تشکیل خاطرات تروما پایدار را تعدیل کرده و اثر محافظتی در برابر ایجاد استرس پس از سانحه و پاسخهای اضطرابی ایجاد کنند.
