فاجعه فضایی در کمین بود اگر این لباسها به فضا میرفتند!
لباس فضایی، این سفینه فضایی کوچک و پوشیدنی، نقشی حیاتی در حفاظت از فضانوردان در محیط خشن و بیرحم فضا ایفا میکند. هنگامی که پای خود را از جو محافظتی زمین بیرون میگذارید، لباس فضایی تنها سپر شما در برابر تشعشعات شدید خورشیدی، دماهای بسیار بالا و پایین، فشار ناچیز خلاء و برخورد ذرات ریز فضایی یا همان میکرومتئوریتها خواهد بود.
در ماه، یک چالش دیگر نیز وجود دارد: گرد و غبار بسیار ساینده سطح ماه. این ذرات ریز میتوانند به مفاصل لباس آسیب برسانند و مواد سازنده آن را تخریب کنند.
یک لباس فضایی ایدهآل باید به فضانورد آزادی عمل فوقالعادهای بدهد تا بتواند در راهپیماییهای فضایی خارج از سفینه، تعمیرات ظریف و ضروری را انجام دهد. همچنین، سرعت پوشیدن لباس در مواقع اضطراری اهمیت ویژهای دارد. یک لباس فضایی خوب باید مجهز به سیستم پشتیبانی حیات کامل باشد تا هوا و دمای داخل آن را در شرایط مطلوب حفظ کند.
از آنجایی که فضانوردان ممکن است ساعتهای طولانی لباس فضایی به تن داشته باشند، این لباس باید امکاناتی برای تامین غذا، آب و سایر نیازهای اساسی بدن را فراهم کند.
در طول سالها، طرحهای مختلفی برای لباسهای فضایی ارائه شده است، اما همه آنها نتوانستهاند تمام این معیارها را برآورده کنند.
در سال ۱۹۶۲، یک لباس فضایی عجیب و غریب با پوسته سخت به نام گرومن (Grumman) به طور مختصر آزمایش شد. این لباس که شبیه ترکیبی از سطل زباله و مخلوطکن بود، آزادی عمل بسیار محدودی را برای فضانورد فراهم میکرد.
سایر لباسهای سختپوستی با نام «AX» نیز مورد آزمایش قرار گرفتند. این لباسها شبیه زرههای فضایی آیندهنگر بودند و اغلب از آلومینیوم با مفاصل چرخشی ساخته میشدند. اما هیچکدام از آنها در ماموریتهای فضایی واقعی به کار گرفته نشدند، زیرا بیش از حد حجیم بودند و مفاصل زیادی داشتند که احتمال قفل شدن آنها وجود داشت.
در مقابل، اکثر لباسهای فضایی واقعی از پارچههای کامپوزیتی انعطافپذیر و چندلایه ساخته شدهاند و از پوستههای سخت تنها در نواحی سر و قسمت بالای بدن استفاده میشود.
انتظار میرود که لباسهای فضایی آینده مقاومتر باشند.
محققان در حال حاضر در تلاشند تا مواد خود ترمیم شونده جدیدی را توسعه دهند تا آسیبدیدگی دیگر مشکلی برای ماموریتهای طولانیمدت به مریخ نباشد. اما شاید جذابترین آنها، BioSuit پیشنهادی پروفسور داوا نیومن (Prof Dava Newman) در دانشگاه MIT باشد.
فضانوردان این لباس پارچهای کشسان را میپوشند که با فعال شدن توسط جریان الکتریکی، سیمپیچهای آلیاژ حافظهدار شکل تعبیه شده در آن منقبض میشوند و لباس را کاملاً به بدن میچسبانند. این امر، حداکثر آزادی حرکت را برای فضانورد فراهم میکند و ظاهری شیک و فضایی به او میبخشد.
از طرف دیگر، یکی دیگر از طرحهای پیشنهادی، لباس فضایی با واحد FO-RO (اسمز مستقیم و معکوس) است. این لباس، درست مانند Stillsuit در فیلم Dune، ادرار فضانورد را به آب آشامیدنی بازیافت میکند!
این مقاله پاسخی به این سوال است که اریکا موریس (Erica Morris) از طریق ایمیل پرسیده است: «لباسهای فضایی آینده چگونه خواهند بود؟»
شما هم میتوانید سوالات خود را از طریق ایمیل به آدرس questions@sciencefocus.com ارسال کنید یا از طریق صفحات فیسبوک، X یا اینستاگرام با ما در تماس باشید. (فراموش نکنید که نام و موقعیت مکانی خود را ذکر کنید.)
