چگونه مانند یک گیمر حرفه‌ای بهترین تصمیمات زندگی را بگیرید؟

درس‌هایی از آنی دوک، قهرمان پوکر و دانشمند شناختی

این مقاله قسمت دوم از یک مجموعه ۷ قسمتی درباره آنی دوک، قهرمان پوکر جهان و دانشمند علوم شناختی است که نظراتش پس از هر سوال ارائه می‌شود. برای مطالعه از ابتدای این مجموعه، به قسمت اول مراجعه کنید.

بازی‌ها: تمرینی برای درک پیچیدگی‌های زندگی

جنی گرنت رنکین: “در مورد اهمیت بازی‌ها برای کودکان زیاد صحبت می‌شود چون روحیه ورزشکاری را تقویت می‌کنند، اما شما استدلال جالبی دارید که بازی‌ها به ما کمک می‌کنند زندگی را بهتر درک کنیم.”

آنی دوک: بله، حتی بازی‌هایی مثل کاندیلند هم عنصر شانس را دارند. هر بازی سطح متفاوتی از این تاثیر را دارد. مثلاً در شطرنج، من مهره‌ها را روی صفحه می‌بینم، پس اطلاعات پنهان کمتر است و تاس هم در کار نیست که شانس را کاهش می‌دهد. اما حتی شطرنج هم عدم قطعیت دارد چون دقیقاً نمی‌دانم طرف مقابل چه فکری می‌کند یا چه حرکتی خواهد زد. می‌توانم براساس سوابق گذشته حدس بزنم، اما نمی‌دانم چه تاکتیک‌هایی را مطالعه کرده یا آیا متوجه طرحی که من اجرا می‌کنم خواهد شد یا نه.

در زندگی هم می‌توان طیفی از فعالیت‌ها را دید که میزان شانس در آن‌ها متفاوت است و این به اطلاعات در دسترس هم مرتبط است. پوکر یک بازی مهارتی است، اما شانس تاثیر زیادی در آن دارد و همین شباهت به زندگی واقعی، این بازی‌ها را به ابزار آموزشی جذابی تبدیل می‌کند. باید بفهمی که نتیجه یک بار بازی، نشان‌دهنده نتایج بلندمدت نیست. برد در یک دست، لزوماً به معنای بازی خوب نیست.

آموزش تصمیم‌گیری به کودکان: تعادل بین مهارت و شانس

جنی گرنت رنکین: “این موضوع چه ارتباطی با آموزش تصمیم‌گیری به کودکان دارد؟”

آنی دوک: کودکان می‌خواهند حس کنند کنترل زیادی بر زندگی دارند، اما مهم است که بگوییم: “بله، در بلندمدت کنترل داری، اما باید بپذیری که اتفاقات خوب یا بد، فقط نتیجه تصمیم‌های تو نیستند.” چون ما عمدتاً در حال بازی شطرنج نیستیم که بیشتر مهارت‌محور باشد، بلکه داریم بازی متفاوتی انجام می‌دهیم.

بهترین بازی‌ها همان دو عنصری را دارند که زندگی دارد: چیزهای زیادی هستند که نمی‌دانیم، و نتیجه تصمیماتمان تحت تاثیر شانس است. حتی در بازی‌های رومیزی مثل “زندگی”، شما چرخنده را می‌چرخانید و کارت‌های رو به پایین وجود دارند. وقتی به زندگی واقعی نگاه می‌کنی، شانس تاثیر زیادی دارد، اما مهارت هم موثر است. آیا مسیر تحصیل را انتخاب می‌کنی یا می‌خواهی سریع‌تر به پول برسی؟ چون به‌طور میانگین، مسیر تحصیل نتایج بهتری دارد. اما هیچ چیز قطعی نیست.

قضاوت تصمیمات صرفاً بر اساس نتایج اشتباه است

جنی گرنت رنکین: “چرا نمی‌توانیم از نتایج برای قضاوت کیفیت تصمیماتمان استفاده کنیم؟”

آنی دوک: نتایج زندگی فقط به شانس یا فقط به مهارت وابسته نیستند. موفقیت تو لزوماً به معنای سخت‌کوشی بیشتر نیست. تاثیر شانس بیش از ۵۰٪ است.

اگر به زندگی خودم نگاه کنم، در زمانی متولد شدم که مسیرهای پیش روی زنان با ۵۰، ۱۰۰ یا ۲۰۰ سال قبل کاملاً متفاوت بود. در آمریکا به دنیا آمدم، پدر و مادرم تحصیل‌کرده بودند و پدرم در یک مدرسه خصوصی معتبر کار می‌کرد که من مجانی به آنجا رفتم. این مسیر باعث شد به یک دانشگاه آیوی لیگ و سپس دانشگاه دیگری از همین لیگ راه پیدا کنم… خیلی چیزهای اساسی در زندگی‌مان خارج از کنترل ماست.

البته عنصر مهارت هم وجود دارد: من باید در آن مدرسه خوب عمل می‌کردم، در دانشگاه اول و سپس در تحصیلات تکمیلی موفق می‌بودم. اما زمان و مکان تولدم، والدینم و ژنتیکی که از نظر هوش و خلق‌وخو به ارث بردم، همه بر اساس شانس بوده‌اند.

مثلاً در مدل پنج عاملی شخصیت (OCEAN: گشودگی، وظیفه‌شناسی، برون‌گرایی، توافق‌پذیری و روان‌رنجوری)، این ویژگی‌ها بیشتر ذاتی هستند تا اکتسابی و همگی با موفقیت مرتبطند. باید بپذیریم که در خیلی چیزها نقشی نداشته‌ایم. من در زندگی برنده بخت‌آزمایی‌های زیادی بوده‌ام و اشکالی ندارد که این را بپذیریم، چون وقتی فرصت‌های ناشی از شانس پیش می‌آیند، باز هم باید سخت کار کنی تا از آن‌ها بهترین استفاده را ببری.

جنی گرنت رنکین: “این آگاهی از نقش شانس در تصمیمات، حس قدردانی ایجاد می‌کند که منجر به خوشحالی و تمایل به کمک به دیگران می‌شود. این طرز فکر عالی است.”

آنی دوک: بله، می‌توان آن را یک طرز فکر عالی دانست. من معتقدم باید سعی کنیم واقعیت را درک کنیم، چون اگر نتوانیم به‌طور عینی سهم شانس و مهارت را تشخیص دهیم، این بر تصمیمات آینده‌مان تاثیر منفی می‌گذارد. ترجیح می‌دهم به حقیقت نزدیک شوم، هرچند احتمالاً هنوز در برخی جنبه‌ها خود را گول می‌زنم تا احساس بهتری داشته باشم.

منتظر قسمت سوم از این مجموعه ۷ قسمتی باشید.

منبع