بازگشت به دنیای مردگان: آیا The House of The Dead 2 Remake ارزش تجربه دارد؟ (نقد و بررسی)

اگر از طرفداران بازی‌های آرکید کلاسیک و نوستالژی دهه 90 میلادی هستید، حتما نام The House of The Dead به گوشتان خورده است. اکنون استودیو MegaPixel با بازسازی قسمت دوم این سری محبوب، عنوانی را روانه بازار کرده که سوالات زیادی را برانگیخته است: آیا این ریمیک می‌تواند خاطرات خوش گذشته را زنده کند یا صرفاً شکستی دیگر در احیای عناوین کلاسیک خواهد بود؟ در این نقد و بررسی به این سوالات پاسخ خواهیم داد.

حدود 7 سال از زمانی می‌گذرد که ریمیک اولین قسمت از سری بازی‌های On-Rail Shooter محبوب، یعنی The House of The Dead، عرضه شد و لذت تجربه آن عنوان را دوباره برای بسیاری زنده کرد. با این حال، تجربه‌های نه چندان موفق دیگر ریمیک‌های سرگرم‌کننده و پرطرفدار قدیمی، این نگرانی را به وجود آورد که آیا استودیو MegaPixel با کمترین تلاش و تجربه‌ای که از بازسازی قسمت اول به دست آورده، می‌تواند تجربه‌ای بهتر را در ریمیک قسمت دوم ارائه دهد یا خیر. اما سوال اصلی اینجاست، آیا The House of The Dead 2 Remake می‌تواند به عنوان یک اثر خوب، ارزش تجربه کردن را داشته باشد؟ این سوالی است که در ادامه به آن پاسخ خواهیم داد، اما بیایید ابتدا کمی با داستان بازی آشنا شویم.

از خانه‌های مردگان به خیابان‌های شهر: بازگشت زامبی‌ها به صحنه

داستان قسمت دوم The House of The Dead، دو سال پس از وقایع قسمت اول و در سال 2000 میلادی رخ می‌دهد. این بار، یک شهر کوچک به نام ونیز (Venice) مورد تهاجم انبوهی از هیولاها و زامبی‌ها قرار گرفته است. دو مامور سازمان AMS به نام‌های James Taylor و Gary Stewart ماموریت پیدا می‌کنند تا وضعیت را بررسی کنند و علت این بحران را دریابند. پس از ورود آن‌ها به شهر، مشخص می‌شود که اوضاع بسیار وخیم‌تر از چیزی است که تصور می‌کردند. تحقیقات آن‌ها نشان می‌دهد که اتفاقات عمارت Curien در سال 1998 بار دیگر در حال تکرار شدن است و این بار، هیولاها برای یافتن حقیقتی تاریک و ریشه‌ای پشت این اتفاقات، از بین ارتش هیولاها عبور می‌کنند.

همان‌طور که در نقد قسمت ابتدایی نیز گوشزد کردیم، اگر با عناوین On-Rail Shooter آشنایی داشته باشید، می‌دانید که به دلیل روند گیم‌پلی محدود و پرسرعتی که دارند، معمولاً داستان یا شخصیت‌پردازی عمیقی را در خود جای نمی‌دهند. با این حال، کلیت روایت آن در یک پاراگراف خلاصه می‌شود.

نکته قابل ذکر در مورد روایت بازی این است که در عین پایبندی کامل به نسخه اصلی، تغییراتی در صداپیشگی‌ها ایجاد شده که اصلاً جالب نیستند. نوع ادای دیالوگ‌ها، صداهای اضافی و مواردی از این دست، حس و حال نسخه‌های RE1 یا هر دو نسخه THOTD را القا می‌کنند. به طور کلی، این صداپیشگی‌ها از معدود نقاط ضعف بازی هستند که عموماً به ضرب‌المثل “It’s So Bad, It’s Good” اشاره دارند و همین مسئله باعث شده بسیاری از طرفداران، این صداپیشگی‌ها را دوست داشته باشند و با آن‌ها خاطره‌سازی کنند.

در مجموع، مانند بسیاری از ریمیک‌ها از جمله THOTD 2، نباید انتظار صداپیشگی‌های فوق‌العاده جدیدی را داشته باشید؛ اما حتی برای برخی از طرفداران، همین مسئله هم می‌تواند جذاب باشد!

گیم‌پلی: پایبند و دگرگون‌هیچ

بازی در زمینه گیم‌پلی نیز تا حد زیادی به نسخه اصلی The House of The Dead وفادار است و حس و حال تجربه اصلی این بازی را به خوبی بازسازی کرده است. شما شاهد بازگشت گیم‌پلی اعتیادآور این عنوان در نسخه ریمیک هستیم؛ با این تفاوت که این بار می‌توانید آیتم‌های قدرتی، اسلحه ها و آیتم‌های فرعی بیشتری را در این بازی پیدا کنید و از آن‌ها برای پیشروی استفاده کنید.

همچنین با عبور از دشمنان، می‌توانید گروگان‌ها را نجات دهید و یا اجساد دیگر را بشکنید تا بتوانید آیتم‌های قدرتی مختلفی را پیدا کنید. یکی از نکات دیگر این بازی این است که شما با توجه به اعمال و یا دقت به عوامل تعاملی محیط می‌توانید شاخه‌های مختلفی را انتخاب کرده و به بخش‌های مختلف مراحل دسترسی پیدا کنید که مسلماً ارزش تجربه مجدد بازی را چندین برابر می‌کند. در همین راستا اسلحه ها و Power Upهای مختلفی نیز وجود دارند که می‌توانند تنوع خوبی به هر بار تجربه شما ببخشند.

از طرفی، ما شاهد اضافه شدن برخی تنظیمات مطلوب هستیم که در قسمت ابتدایی وجود نداشتند و دو مورد از برجسته‌ترین آن‌ها، امکان خاموش کردن صدای “Reload!” گفتن‌های کاراکترها و همچنین امکان استفاده از موسیقی نسخه اورجینال به جای سانترک نسخه ریمیک است که هر دو از دسته موارد خواسته‌شده‌ی مخاطبان پس از تجربه قسمت اول بوده بودند.

اما با وجود تمامی این مسائل، ما متاسفانه در بخش عمده‌ای از بازی نه تنها شاهد بهبود مشکلات نسخه قبلی نبودیم، بلکه حتی با حذف شدن برخی از تنظیمات و خصوصیات Quality of Life ریمیک پیشین نیز مواجهیم! متاسفانه نسخه Nintendo Switch به طور کلی از Aim Assist بی‌بهره است که به شدت عجیب است! به عنوان مثال قابلیت Gyroscope این بازی نه تنها بی‌فایده است، بلکه حتی عملکردی ضد و نقیض دارد و به جای کمک، کار را نیز به نمایش می‌گذارد. از طرفی نسخه سوییچ بازی دارای دو مود کیفیتی مختلف از جمله Performance و Quality بود که در این نسخه به کلی حذف شده‌اند و اگر این کافی نبود، حالا با بهینه سازی ضعیف آن نیز مواجه هستیم که حاصل بهینه‌سازی ضعیف آن است! تمام این موارد در حالی است که بازی از لحاظ گرافیکی هم حرف چندانی برای گفتن ندارد!

بنابراین می‌توان گفت در این زمینه شاهد یک پسرفت تمام عیار هستیم، در حالی که غیر از چند مورد، بازی کوچک‌ترین قدمی به سمت جلو برنداشته!

با این اوصاف می‌توان گفت در این زمینه شاهد یک پسرفت تمام عیار هستیم در حالی که به غیر از چند مورد بازی کمترین قدمی به سمت جلو بر نداشته است.

جنبه‌های فنی، گرافیک و صداگذاری

در زمینه فنی، گرافیک و بهینه‌سازی نیز همان‌طور که کمی پیش‌تر اشاره کردیم، شاهد هیچ‌گونه پیشرفت چشمگیری نیستیم و مشکلات نسخه پیشین کم و بیش باقی هستند. بافت‌ها همچنان کیفت چندان چشم‌گیری ندارند و مشکلات نسخه پیشین کم و بیش باقی هستند. نکته قابل ذکر دیگر این است که بافت‌های بی‌کیفیت و باگ‌های نسخه پیشین همچنان راهی برای مقابله با آن‌ها وجود ندارد.

افکت خون همچنان مصنوعی به نظر می‌رسد و افکت‌های جدید نیز در برخی بخش‌ها آزاردهنده هستند و نبود حالت Performance به شدت احساس می‌شود.

با این اوصاف، نه تنها هیچ‌گونه ارتقا کیفیتی به خود ندیده‌اند، بلکه در برخی مواقع در پس‌زمینه‌ها شاهد ساختمان‌های LOD نشده هستیم و با رزولوشن پایینی که باعث می‌شود احساس کنیم حجم باگ‌های کم‌تری حتی برای پولیش کردن وجود داشته و گویی این اثر همچنان در حالت آلفا خود قرار دارد!

Anti Aliasing نیز در بازی وجود خارجی نداشته و بعضا باگ‌های بد جلوه می‌کنند و به طور کلی می‌توان گفت در ابعاد ظاهری نه تنها شاهد پیشرفتی نسبت به ریمیک قسمت اول نیستیم، بلکه به طور مشهودی تغییرات غیربهینه‌ای بر خصوصیات هنری اعمال شده‌اند.

این بازی همچنین دست به اعمال یک فیلتر زرد روی این بازی زده که به طور کامل اتمسفر و فضاسازی برخی از مراحل را نابود کرده و شاید یکی از بدترین انتخاب‌های طراحی محو شده در قبال این بازی باشد. در راستای تضعیف ابعاد هویتی موسیقی و سانترک این ریمیک نیز به طور مشهودی ضعیف‌تر از نسخه اورجینال ظاهر می‌شود و این در حالی است که شخصا موسیقی بازسازی‌شده قسمت اول را دوست داشتم اما نسخه دوم به هیچ عنوان نمی‌تواند در زمینه موسیقی در حد اثر اورجینال ظاهر شود و خوش‌بختانه به دلیل وجود آپشن استفاده از سانترک اورجینال، شخصا بازی را با آن موسیقی به پایان رساندم.

در حالی که در مبحث صداگذاری هستیم، بد نیست اشاره کنیم که صدای اسلحه‌ها به شدت ضعیف‌تر از نسخه اصلی پیاده‌سازی شده‌اند. در نسخه اورجینال اسلحه ها احساس سنگینی، ضربه و به اصطلاح Punchy بودن بسیار خوبی را منتقل می‌کردند، اما در ریمیک ما شاهد استفاده مجددا از صداهای ریمیک ابتدایی هستیم و در حالی که آن صداگذاری نسبت به نسخه اصلی بازی اول یک پیشرفت محسوس محسوب می‌شد اما در بازی دوم منطبق نیست و حس و حال شلیک اسلحه ها از بین رفته است.

در نهایت، همان‌طور که مشخص است بازی از لحاظ فنی نیز حرف چندانی برای گفتن ندارد و توسعه دهندگان در قسمت ابتدایی نیز نشان ندادند که توانایی مطلوبی در این زمینه دارند. افزایش تعداد دشمنان بازی به شکلی کاملاً مطلوب و پایبندی به طراحی اصلی خود بازی از جمله ویژگی‌های صادق برای باس‌های بازی است.