واضح آرشیو وب فارسی:لامرود: متاسفانه به صراحت می توان گفت: شهداء شرمنده ایم!! به هیچ یک از وصایای شهداء آنطور که آنها می خواستند عمل نشده است.لامـــــرود - تابستان سال شصت بود، شهید موسی تراکمه ای مجروح بود و از تهران به قم آمد، با هم به اتفاق برای اقامه نماز مغرب به امامت حضرت آیت الله مرعشی نجفی (ره) در صحن بزرگ حرم حضرت معصومه (س) رفتیم، هیچ گاه فراموش نمی کنم، کنارش ایستاده بودم، حال خوشی داشت، تیر و ترکش پایش را مجروح کرده بود به همین خاطر وقتی می نشست باید پایش را دراز می کرد، در رکعت دوم هنگامی که دستها را برای قنوت بالا برد آهی کشید و با حالتی بغض آلود با صدای بلند سه بار این دعا را خواند: اللهم الرزقنا توفیق الشهاده فی سبیلک... مهرش به دلم نشست، بعد از برگشتن از حرم تا نیمه های شب از خاطراتش در جبهه و وضعیت رزمندگان می پرسیدم. چندین بار پدرم سرم داد کشید که اینقدر شعبان (نام مستعار او شعبان بود) را اذیت نکن. ولی من دست بردار نبودم، فکر کنم آن زمان شهید قنبر اسد پور از محافظین حضرت امام (ره) بود که شهید موسی برای دیدنشان رفته بودند. فردای آن روز شهید تراکمه ای رفتند و کمتر سه ماه بعد به شهادت رسیدند. بچه بودم و خجالت می کشیدم مثل بزرگترها گریه کنم به همین خاطر به زیرزمین خانه مان رفتم و یک دل سیر گریه کردم و از خدا خواستم که زودتر بزرگ شوم به جبهه بروم. امروز سی و چهار سال از آن زمان می گذرد، حدود یکصد و شصت وصیت نامه شهدای شهرستان را خوانده ام و با یک پژوهش ساده سه نکته و وصیت مشترک از آنها بیرون کشیده ام که جای بسی تامل است. متاسفانه به صراحت می توان گفت: شهداء شرمنده ایم!! به هیچ یک از وصایای شهداء آنطور که آنها می خواستند عمل نشده است. نکته اول: اکثر شهدای لامرد خواستار اجرای برگزاری دعای کمیل و دعای توسل خصوصا در گلزار شهدای شهر بوده اند که متاسفانه محقق نشده است! نکته دوم: پیروی بی چون و چرا از ولایت مطلقه فقیه نکته سوم: حفظ حجاب، اما وصیت نامه بسیار ساده و پر مغز و با بصیرت شهید موسی تراکمه ای اشاره مستقیم به همدلی و همزبانی و دوری از حدق و کینه همه ایرانیان دارد. نکته مهم و قابل تامل دیگر در این وصیت نامه جلوگیری از نفوذ دشمن بزرگ اسلام یعنی آمریکاست! وصیت نامه شهید موسی تراکمه ای: در مسلخ عشق جز نکو را نکشند " به نام خدا و به یاد شهیدان گلگون کفن کربلا، وصیت نامه ام را شروع می کنم . مادر مهربان و پدر عزیز و برادر و خواهرانم و تمام خویشان و تمام دوستانم ، آخرین بار با شما صحبت می کنم . عذر می خواهم ولی خداوند هیچ عذری را نمی پذیرد و از شما خداحافظی می کنم . با تمام شماها که نام بردم وصیت می کنم که: من همان روزی که این لباس مقدس را انتخاب کردم هر روز و هر ساعت آماده کشته شدن بودم و از شما خواهش می کنم هر وقت خبر مرگ من گیرتان آمد ناراحت نباشید، چون بر هر فرد مسلمان واجب است که راه امام حسین (ع) را ادامه دهد و حالا هم که شما زنده هستید باید این راه را ادامه بدهید. سید الشهداء مذهب را بیمه کرد، ما هم باید جان خودمان را در راه اسلام بیمه بکنیم . ای مادر مهربان، هر وقت خبر مرگ من گیرت آمد هیچ گونه ناراحت نباشید و با لب خندان و با روحیه ی عالی به مردم بگوئید این فرزند، امانت پهلوی من بوده است این فرزند را خدا به من داده است و حالا هم به خدا پس داده ام . مادر مهربان ، شما در پیش فاطمه زهرا (س) رو سفید هستید چون که شما مادر یک شهید هستی و از شما می خواهم اگر بتوانید شب های پنجشنبه برای من فاتحه بخوانید و شب های جمعه دعای کمیل بخوانی
پنجشنبه ، ۱۶مهر۱۳۹۴
[مشاهده متن کامل خبر]
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: لامرود]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 18]