تبلیغات
تبلیغات متنی
محبوبترینها
معرفی و فروش بوته گرافیتی ریخته گری
بهترین بروکر برای معاملات فارکس در سال 2024
تجربه رانندگی با لندکروز در جزیره قشم؛ لوکسترین انتخاب
اکسپرتاپ: 10 شغل پردرآمد برای مهاجران کاری در کانادا
بهترین سایتهای خرید تیک آبی رسمی اینستاگرام در ایران
کدام رنگ کاغذ دیواری مناسب فضای شماست؟
چه چیزهایی دیگر در دکوراسیون مد نیست؟!
بررسی قیمت تیرچه + قیمت تیرچه کرومیت + قیمت یونولیت
خرید و قیمت ورق در مشاوران آهن + [مشاوره رایگان]
صفحه اول
آرشیو مطالب
ورود/عضویت
هواشناسی
قیمت طلا سکه و ارز
قیمت خودرو
مطالب در سایت شما
تبادل لینک
ارتباط با ما
مطالب سایت سرگرمی سبک زندگی سینما و تلویزیون فرهنگ و هنر پزشکی و سلامت اجتماع و خانواده تصویری دین و اندیشه ورزش اقتصادی سیاسی حوادث علم و فناوری سایتهای دانلود گوناگون
مطالب سایت سرگرمی سبک زندگی سینما و تلویزیون فرهنگ و هنر پزشکی و سلامت اجتماع و خانواده تصویری دین و اندیشه ورزش اقتصادی سیاسی حوادث علم و فناوری سایتهای دانلود گوناگون
آمار وبسایت
تعداد کل بازدیدها :
1813374444
![archive](https://vazeh.com/images/2archive.jpg)
![نمایش مجدد: معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(2) refresh](https://vazeh.com/images/refresh.gif)
معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(2)
واضح آرشیو وب فارسی:راسخون:
معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(2) نويسنده:محمد بهرامي مستندات فخر رازى نظريه فخر رازى مجموعهاى از چند مدعا است كه هر يك مستندات خاصى مىطلبد. 1 - ايمان تصديق است؛ براى اثبات اين مدعا نويسنده الكبير چند دليل مىآورد: الف. ايمان در لغت به معناى تصديق است و هر معناى ديگرى غير از تصديق، هماهنگى با لغت عرب ندارد و با عربى بودن قرآن ناسازگار مىافتد. ب. ايمان در طول تاريخ اسلام بسيار پر كاربرد مىنمايد. اگر در اين مدت ايمان معنايى غير از تصديق يافته باشد، انگيزهها براى معرفت اين معنا بسيار مىبود و به حد تواتر مىرسيد در صورتى كه چنين چيزى ديده نمىشود؛ بنابراين ايمان همان معناى لغوى خود را دارد. ج. ايمانى كه با «ب» متعدى شود به اتفاق علماء به معناى تصديق است. بنابراين ايمان غير متعدى نيز همان معنا را دارد. فخر رازى با اين مستندات به نقد نظريه كسانى مىپردازد كه «ايمان» را «معرفت» مىدانند. اما بايد توجه داشت كه «معرفت» در منظر كسانى كه ايمان را معرفت مىدانند نوعى اعتقاد است و اين اعتقاد با تصديق قلبى تفاوت ندارد؛ مگر آن كه مراد از معرفت مطلق معرفت باشد كه در اين صورت نيز تعريف ايمان به معرفت تعريف به اعم است. 2 - ايمان تصديق قلبى است؛ چه اين كه در آيات قرآن ايمان به قلب نسبت داده شده است. «وَلَمْ تُؤْمِنْ قُلُوبُهُمْ» (مائده /41) «وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمَانِ» (نحل /106) «كَتَبَ فِى قُلُوبِهِمُ الْإِيمَانَ» (مجادله /22) «وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِى قُلُوبِكُمْ» (حجرات /14) 3 - عمل تمام يا جزء ايمان نيست؛ فخر رازى دو دليل براى اين قسمت مىآورد: الف: در برخى آيات قرآن، عمل صالح در كنار ايمان قرار گرفته است و اگر عمل، ايمان يا جزء ايمان باشد تكرار رخ مىدهد و اين تكرار ناشايست است: 1 - «وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ...» (بقره /18)82. 2 - «إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوْا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَأَقَامُوا الصَّلاةَ» (بقره /19)277 و موارد فراوان ديگرى نظير اين مضمون در آنها آمده است. برخى قرآن پژوهان، در توجيه تفكيك ايمان از عمل در اين آيات بيانى دارند كه از نظر فخر رازى مقبول نيست از جمله: «اجاب القاضى بانّ الايمان و ان كان يدخل فيه جميع الاعمال الصالح الّا انّ قوله آمن لا يفيد الا أنه فعل فعلاً واحدا من افعال الايمان فلهذا احسن ان يقول «و الذين آمنوا و عملوا الصالحات» «قاضى گفته است هر چند واژه ايمان و حقيقت آن در بر دارنده همه اعمال نيك هست ولى زمانى كه در كنار ايمان سخن از عمل صالح به ميان آمده است اشاره به جزئى از معناى ايمان و فعلى از افعال نيك مؤمنانه دارد.» اين توجيه در نظر نويسنده الكبير صحيح نمىنمايد؛ چه اين كه فعل ماضى بر حصول مصدر در زمان گذشته دلالت دارد. بنابراين اگر ايمان مصدر است و دلالت بر تمام اعمال صالح دارد فعل ماضى آمن نيز دليل بر صدور تمامى اعمال صالح است نه يك فعل چنان كه قاضى مدعى است.20 برخى ديگر براى اثبات اين معنا كه در واژه ايمان معناى عمل لحاظ شده و تكرار عمل پس از ايمان دليل بيگانگى اين دو معنا از هم نيست به اين آيه استدلال كردهاند: «و عملوا الصالحات و أقاموا الصلاه و آتوا الزكاة». وجه استدلال اين است كه به طور قطع اقامه نماز و پرداخت زكات داخل در «عملوا الصالحات» بوده و هست و با اين وصف باز هم خدا، اين دو مصداق مهم را پس از آن عنوان عام ياد كرده است، نتيجه اين كه آمدن عمل صالح پس از ايمان دليل تباين آن دو نيست. پاسخ فخر رازى به اين استدلال چنين است: اصل در جمع هر لفظ اين است كه نسبت به لفظ ديگر حامل معناى جديد باشد، مگر آنجا كه حمل بر معناى جديد ميسّر نباشد، پس به حكم اين اصل واژه ايمان معنايى غير از واژه عمل دارد. و اگر در آيه «اقاموا الصلوة و...» نتوانيم نماز و زكات را از عمل صالح جدا كنيم، دست از اصل بر مىداريم ولى در مورد ايمان و عمل صالح چنين عذرى وجود ندارد و امكان حمل بر دو معناى متفاوت هست. ب. در برخى آيات «ايمان» با فرض انجام معصيت ياد شده است. «الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُم بِظُلْمٍ» (انعام /82) «وَإِن طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا» (حجرات /9) فخر رازى مىگويد اگر براستى در معناى ايمان، عمل صالح نيز وجود داشت، يا ايمان محل عمل صالح بود، نبايد به فرد گنهكار، واژه «مؤمن» اطلاق مىشد. كعبى، از جمله كسانى است كه معتقد است آيه «وَلاَ تَأْكُلُوا مِمَّا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللّهِ عَلَيْهِ وَإِنَّهُ لَفِسْقٌ وَإِنَّ الشَّيَاطِينَ لَيُوحُونَ إِلَى أَوْلِيَائِهِمْ» (انعام /121) حكايت از آن دارد كه عمل ناصالح منافات با ايمان دارد، پس ايمان اسم براى همه طاعتها و اعمال صالح است، هر چند در لغت، صرفاً به معناى تصديق باشد - پس اشكالى ندارد كه معناى لغوى با معناى شرعى و اصطلاحى متفاوت باشد، چنان كه در لغت، شرك به معناى شريك گرفتن براى خداست ولى در شرع، خوردن از ذبيحه مشركان كه يك عمل است شرك معرفى شده است. فخر رازى اين استدلال كعبى را نيز بر نمىتابد و از آن پاسخ مىدهد: «لقائل ان يقول: لم لا يجوز ان يكون المراد من الشرك ههنا اعتقاد بان للَّه تعالى شريك فى الحكم و التكليف؟ و بهذا التقدير يرجع معنى هذا الشرك الى الاعتقاد فقط»21 «ممكن است گفته شود كه چرا مقصود از شرك دراين جا اعتقاد به شريك براى خدا در حكم و تكليف نباشد، بدين ترتيب معناى شرك در اين جا برمىگردد به اعتقاد فقط.» 4 - ايمان اقرار فقط نيست؛ چه اين كه اگر ايمان اقرار باشد منافقان و يا كسانى كه تسليم ظاهرى شده و اقرار زبانى كردهاند در شمار مؤمنان قرار مىگيرند؛ در صورتى كه در قرآن منافقان و تسليم شدگان در شمار مؤمنان شناخته نشدهاند.22 چنانكه فرموده است: «وَيَقُولُونَ آمَنَّا بِاللَّهِ وَبِالرَّسُولِ وَأَطَعْنَا ثُمَّ يَتَوَلَّى فَرِيقٌ مِّنْهُم مِن بَعْدِ ذلِكَ وَمَا أُولئِكَ بِالْمُؤْمِنِينَ» (نور /47) «آنها مىگويند: «به خدا و پيامبر ايمان داريم و اطاعت مىكنيم!» ولى بعد از اين ادعا، گروهى از آنان رويگردان مىشوند؛ آنها (در حقيقت) مؤمن نيستند!» آنها با زبان به خدا و رسول اظهار ايمان كردهاند ولى در حقيقت مؤمن نيستند و مؤمن ناميده نمىشوند.23 پس از اين دلايل نويسنده الكبير به نقد مستندات كراميه مىپردازد. زيرا كراميه معتقدند كه ايمان، تنها اقرار به زبان است و نياز به تصديق قلبى ندارد! كراميه براى اثبات ادّعاى خود به آيه 221 سوره بقره استناد جستهاند كه مىفرمايد: «وَلاَ تَنكِحُوا الْمُشْرِكَاتِ حَتَّى يُؤْمِنَّ» يعنى؛ با زنان مشرك ازدواج نكنيد مگر زمانى كه ايمان آورند. كراميه مىگويند : بديهى است كه ايمان در اين آيه به معناى تصديق قلبى نيست، زيرا ما راهى براى فهم باور قلبى ديگران نداريم، بنابراين به نظر همگان، اقرار زبانى به ايمان براى جواز ازدواج كافى است. و به اين اقرار زبانى، ايمان گفته شده است. در نگاه فخر رازى اين استدلال ناتمام است. زيرا: 1 - اگر ايمان، فقط اقرار باشد عبارت «و ما هم بمؤمنين» در آيه شريفه «و من الناس من يقول آمنا باللَّه و باليوم الاخر و ما هم بمؤمنين» صادق نمىباشد. 2 - در آيه شريفه «قالت الاعراب آمنّا قل لم تؤمنوا» خداوند اقرار زبانى اعراب را ايمان به حساب نياورده است. و امّا اين كه در آيه 221 بقره، همه عالمان به اتفاق نظر لفظ ايمان را براقرار زبانى حمل كردهاند، به اين دليل است كه در مثل چنين موردى پى بردن به باور قلبى امكان ندارد و اين عدم امكان قرينه شده است براى حمل ايمان بر معناى ممكن كه عبارت است از اقرار زبانى. البته مستندات فخر رازى تنها نادرستى نظريه كراميه را نتيجه مىدهد و ناظر به ديدگاه كسانى كه اقرار را جزء ايمان، شرط و يا كاشف از ايمان مىدانند، نخواهد بود. مستندات علامه طباطبايى دلايل چندى باعث شده است تا علامه طباطبايى - بر خلاف ديگران - التزام عملى را در مفهوم ايمان بياورد. برخى از مهمترين آن دلايل عبارتند از: 1 - هر جا خداوند از مؤمنان با اوصافى زيبا ياد مىكند و از پاداش عظيم ايشان سخن مىگويد نقش عمل صالح نيز ديده مىشود: «مَنْ عَمِلَ صَالِحاً مِن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً»(نحل /97) «هر كس كار شايستهاى انجام دهد، خواه مرد باشد يا زن، در حالى كه مؤمن است، او را به حياتى پاك زنده مىداريم؛» «الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ طُوبَى لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ»24 (رعد /29) «آنان كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته انجام دادند، پاكيزهترين (زندگى) نصيبشان است؛ و بهترين سرانجامها!» 2 - اگر ايمان علم يا تصديق يا اعتقاد فقط باشد، تمامى عالمان - حتى كسانى كه عليه علم خويش سخن گفته و ابراز كفر نمودهاند - به ناچار بايد در شمار مؤمنان قرار داده شوند، در صورتى كه كافر واقعى كسى است كه حق را دانسته و آن را انكار كرده است! «وَجَحَدُوا بِهَا وَاسْتَيْقَنَتْهَا أَنفُسُهُمْ» (نمل /14) «انكار آيات الهى مىكردند در حالى كه در درون خويش به آن يقين داشتند». «إِنَّ الَّذِينَ ارْتَدُّوا عَلَى أَدْبَارِهِم مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى الشَّيْطَانُ سَوَّلَ لَهُمْ وَأَمْلَى لَهُمْ» (محمد /25) «آنان كه پس از روشن شدن راه هدايت براى ايشان، راه ارتداد و كفر را در پيش گرفتهاند، شيطان اعمال زشتشان را در نظر ايشان زينت داده و آنان را با آرزوهاى طولانى فريفته است.» علامه از اين آيات نتيجه مىگيرد كه علم به شى و جزم به اين كه آن شى حق است در حصول ايمان كافى نيست؛ بلكه التزام به مقتضاى علم و عقد قلب بر مفاد آن ضرورى است. به گونهاى كه آثار عملى بر آن بار شود؛ هر چند آن آثار عملى فى الجمله باشد. بنابراين آن كس كه علم دارد خدا اله و غير او اله نيست و به مقتضاى اين علم خويش ملتزم باشد، يعنى عبوديت و عبادت خدا كند اين فرد مؤمن است. اما اگر علم داشته باشد و به مقتضاى علم ملتزم نباشد و اعمالى كه نشان از عبوديت دارد با خود نياورد، چنين فردى مومن نيست هر چند عالم مىباشد.25 3 - در برخى آيات از مؤمنان به عنوان محسنان ياد شده است و محسن به كسى گفته مىشود كه عمل صالح يا اعتقاد حق و عمل صالح دارد.26 4 - در آيه شريفه: «الذين يتّبعون الرّسول النّبىّ الامّى» واژه «يتّبعون» جايگزين كلمه «يؤمنون» شده است و اين نشان مىدهد كه ايمان به آيات الهى بدون تسليم و طاعت، مفيد فايده نيست.27 5 - بر اساس آيه شريفه «و أقام الصلاة و آتى الزّكاة و لم يخش إلاّ اللَّه» هر كس تارك فروع باشد به خصوص نماز و زكات، كافر است و ايمانى كه همراه با عمل نباشد، نفعى براى او نخواهد داشت.28 6 - «قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا قُل لَمْ تُؤْمِنُوا وَلكِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِى قُلُوبِكُمْ... إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ يَرْتَابُوا وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِى سَبِيلِ اللَّه» (حجرات /14-15) «عربهاى باديهنشين گفتند: «ايمان آوردهايم!» بگو: «شما ايمان نياوردهايد. ولى بگوييد اسلام آوردهايم، اما هنوز ايمان وارد قلب شما نشده است!... مؤمنان واقعى تنها كسانى هستند كه به خداو رسولش ايمان آوردهاند، سپس هرگز شك و ترديدى به خود راه نداده و با اموال و جانهاى خود در راه خدا جهاد كردهاند.» اين آيه مىفهماند كه ايمان منحصراً منوط به دو چيز است: 1 - اعتقاد باطنى به خدا و رسول او 2 - جهاد با مال و جان و پايبندى عملى به دين.29 دلايل ياد شده نشان مىدهد نويسنده الميزان ايمان را علم يا تصديق يا اعتقاد با التزام مىشناسد و عمل را جزء ايمان يا حقيقت ايمان نمىداند؛ بلكه عمل را اثر ايمان معرفى مىكند.30 علامّه براى اثبات اين مدعا كه عمل جزء ايمان يا تمام آن نيست دلايلى مىآورد: الف( اگر ايمان عمل به جوارح معرفى شود، منافقان در شمار مؤمنان قرار مىگيرند؛ زيرا آنان نيز مانند ديگران عمل به جوارح داشتند.31 ب( آياتى كه محل ايمان را قلب معرفى مىكند و آياتى كه از ختم بر قلوب و طبع آن سخن دارد، نشان مىدهد آنان كه ايمان را عمل مىدانند به بى راه رفتهاند: «أُولئِكَ كَتَبَ فِى قُلُوبِهِمُ الْإِيمَانَ»(مجادله /22) «وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِى قُلُوبِكُمْ»(حجرات /14) «وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمَانِ» (نحل /106) «طَبَعَ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ»(نحل /108) پي نوشت ها : 18 - التفسير الكبير، 163 - 162/3. 19 - همان، 103/7. 20 - همان، 163 - 162/3. 21 - الكبير، 170/13. 22 - همان، 53/9. 23 - همان، 20/24. 24 - الميزان، 6/15. 25 - همان، 259/18. 26 - همان، 260/17. 27 - همان، 280 - 279/8. 28 - همان، 202/9. 29 - همان، 313/16. 30 - همان، 261/18. 31 - همان، 260 - 259/18. منبع:www.maarefquran.org
#دین و اندیشه#
این صفحه را در گوگل محبوب کنید
[ارسال شده از: راسخون]
[مشاهده در: www.rasekhoon.net]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 377]
صفحات پیشنهادی
معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(2)
معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(2) نويسنده:محمد بهرامي مستندات فخر رازى نظريه فخر رازى مجموعهاى از چند مدعا است كه هر يك مستندات خاصى مىطلبد.
معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(2) نويسنده:محمد بهرامي مستندات فخر رازى نظريه فخر رازى مجموعهاى از چند مدعا است كه هر يك مستندات خاصى مىطلبد.
راههاى متعددى براى تقویت ایمان
2. دقّت در اسرار آفرینش دنیایى كه ما در آن زندگى مىكنیم مملوّ از آیات و نشانههاى ... معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(1)-معناشناسى ايمان در تفسير .
2. دقّت در اسرار آفرینش دنیایى كه ما در آن زندگى مىكنیم مملوّ از آیات و نشانههاى ... معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(1)-معناشناسى ايمان در تفسير .
تفسير الميزان
معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(2) نويسنده:محمد بهرامي مستندات فخر رازى نظريه فخر رازى مجموعهاى از چند مدعا است كه هر يك مستندات خاصى مىطلبد.
معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(2) نويسنده:محمد بهرامي مستندات فخر رازى نظريه فخر رازى مجموعهاى از چند مدعا است كه هر يك مستندات خاصى مىطلبد.
حقيقت ايمان و كفر
حقيقت ايمان و كفر نويسنده:معصومه اسماعيلىمنبع:جوان ايمان به معناى خداآگاهى مقرون به ... معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(1) ... او در نقد و بررسي مستندات كراميه مي نويسد : «آيه (هو الذي خلقكم فمنكم كافر ومنكم مؤمن) (تغابن/2) ناظر .
حقيقت ايمان و كفر نويسنده:معصومه اسماعيلىمنبع:جوان ايمان به معناى خداآگاهى مقرون به ... معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(1) ... او در نقد و بررسي مستندات كراميه مي نويسد : «آيه (هو الذي خلقكم فمنكم كافر ومنكم مؤمن) (تغابن/2) ناظر .
جايگاه و كاربرد حديث در تفسير ملاصدرا (1)
جايگاه و كاربرد حديث در تفسير ملاصدرا (1)-جايگاه و كاربرد حديث در تفسير ملاصدرا (1) نويسنده:مهدي ... معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(2) ...
جايگاه و كاربرد حديث در تفسير ملاصدرا (1)-جايگاه و كاربرد حديث در تفسير ملاصدرا (1) نويسنده:مهدي ... معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(2) ...
شك و ايمان
و ايمان در مفهوم باور، بمعنى آن است كه شخص در يك قضيه به مرحله جزم و قطع رسيده است. ... و بعبارت ديگر در اينجا يك قضيه مشكوك ولى مردودى داريم مانند 9=2×2 كه ما مدعى قبول آن و ايمان نسبتبه ..... معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(1) ...
و ايمان در مفهوم باور، بمعنى آن است كه شخص در يك قضيه به مرحله جزم و قطع رسيده است. ... و بعبارت ديگر در اينجا يك قضيه مشكوك ولى مردودى داريم مانند 9=2×2 كه ما مدعى قبول آن و ايمان نسبتبه ..... معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(1) ...
کارکردگرايي و معناشناسي اوصاف الاهي(5)
2.روش: در روش علمي و اينکه از عقل و نقل استفاده مي کنند، هر دو توافق دارند، ولي در اين ... فکري در مسيحيت ايجاد نمي شد، مباحثي مانند تجربه ديني، الاهيات پويشي، ايمان ... براي نمونه، در توضيح معناي کلمات و کاربرد آنها و در تفسير قرآن و معناشناسي .... صدرالدين الشيرازي، محمد، مفاتيح الغيب، تهران، انجمن حکمت و فلسفه ايران، 1363.
2.روش: در روش علمي و اينکه از عقل و نقل استفاده مي کنند، هر دو توافق دارند، ولي در اين ... فکري در مسيحيت ايجاد نمي شد، مباحثي مانند تجربه ديني، الاهيات پويشي، ايمان ... براي نمونه، در توضيح معناي کلمات و کاربرد آنها و در تفسير قرآن و معناشناسي .... صدرالدين الشيرازي، محمد، مفاتيح الغيب، تهران، انجمن حکمت و فلسفه ايران، 1363.
مربای گل قند
از ارجمندى مؤمن در نزد خدا اين است كه برايش وقت مرگ، معيّن نفرموده است... [کلیک] ... معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(2) · جايگاه و كاربرد حديث در ...
از ارجمندى مؤمن در نزد خدا اين است كه برايش وقت مرگ، معيّن نفرموده است... [کلیک] ... معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(2) · جايگاه و كاربرد حديث در ...
آشپزی
آشپزی با فرا رسیدن سال جدید بعضی از خانواده ها تغییراتی در برنامه غذایی خود ایجاد می کنند و یکی از مواردی ... معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(2) ...
آشپزی با فرا رسیدن سال جدید بعضی از خانواده ها تغییراتی در برنامه غذایی خود ایجاد می کنند و یکی از مواردی ... معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(2) ...
آشهای محلی استان زنجان و گلستان
سپس در آب خیس می کنند و پس از نرم شدن در شیر می پزند. در آذربایجان به این آش هدیگ می گویند. آش ترش: مانند ... معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(2) ...
سپس در آب خیس می کنند و پس از نرم شدن در شیر می پزند. در آذربایجان به این آش هدیگ می گویند. آش ترش: مانند ... معناشناسى ايمان در تفسير الميزان و مفاتيح الغيب(2) ...
-
دین و اندیشه
پربازدیدترینها