پیشگام هواشناسی: داستان الهام‌بخش جون بیکن-برسی، نخستین زن آفریقایی-آمریکایی مجری پیش‌بینی هوا

آیا به دنبال الهام گرفتن از زنان موفق در عرصه علم و فناوری هستید؟ داستان زندگی جون بیکن-برسی، زنی که نه تنها نخستین زن آفریقایی-آمریکایی مجری پیش‌بینی هوا در تلویزیون بود، بلکه با پشتکار و استعدادش، مسیر را برای نسل‌های بعدی زنان و اقلیت‌ها در حوزه STEM هموار کرد، می‌تواند الگوی بی‌نظیری برای شما باشد. این مقاله، داستان شگفت‌انگیز زندگی و دستاوردهای خارق‌العاده او را به تصویر می‌کشد.

از ابر قارچی تا تریبون تلویزیون

در میانه دهه ۱۹۴۰، جون بیکن-برسی نوجوان، تصویر انفجار اتمی را بر روی جلد مجله تایم دید و بلافاصله کنجکاو شد. ذهن جستجوگرش به دنبال پاسخ به این سوالات بود: ذرات موجود در ابر قارچی چگونه در هوا حرکت می‌کنند؟ چه تأثیری بر جو زمین می‌گذارند؟ این پرسش‌ها، شروع مسیر تحصیل او در علم اتمسفر و هواشناسی را رقم زد؛ دورانی که این رشته در حال شکوفایی بود.

شکستن مرزها: یک زن سیاه‌پوست در دنیای STEM

حرفه جون بیکن-برسی، او را به مکان‌هایی رساند که تعداد کمی از زنان سیاه‌پوست پیش از او بدانجا راه یافته بودند. او در کمیسیون انرژی اتمی به عنوان محقق ارشد فعالیت کرد، در یک شبکه تلویزیونی در بوفالو، نیویورک به عنوان مجری پیش‌بینی هوا مشغول به کار شد، و حتی در یک برنامه تلویزیونی بازی هم شرکت کرد. ورود او به عنوان یک زن سیاه‌پوست به دنیای علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) در اوج جنبش حقوق مدنی، او را به الگویی برای زنان و اقلیت‌ها تبدیل کرد. جون بیکن-برسی در زندگی، به آهنگ‌های آهنگساز محبوبش، جان فیلیپ سوسا، پیش می‌رفت. دانش عمیق او از زندگی و آثار سوسا، به او کمک کرد تا ۶۴۰۰۰ دلار جایزه ببرد و بورسیه‌ای را برای زنان دانشجوی رشته هواشناسی تأسیس کند.

لحظه سرنوشت‌ساز در بوفالو

ژوئن ۱۹۷۱، بوفالو، نیویورک. جون بیکن-برسی برای شروع شیفت کاری خود به عنوان خبرنگار علمی در شبکه تلویزیونی WGR آماده می‌شد. اما همه چیز به‌هم ریخته بود. فرانک بنی، مجری پیش‌بینی هوای شبکه و فردی مشهور در منطقه، به دلیل سرقت از بانک شب قبل با اسلحه قلابی، دستگیر شده بود!

جون پیشنهاد کرد خودش بخش پیش‌بینی هوا را اجرا کند. او فقط خبرنگار علمی نبود؛ دارای مدرک هواشناسی بود و در شغل قبلی‌اش، یکی از دانشمندانی بود که پیش‌بینی‌های سازمان ملی هواشناسی آمریکا را برای شبکه‌هایی مانند WGR تهیه می‌کرد.

اما او یک زن بود، و در آن زمان، مجریان زن پیش‌بینی هوا بیشتر به خاطر جذابیت ظاهری‌شان شناخته می‌شدند، نه دانششان. جون با داشتن استانداردهای حرفه‌ای بالا، می‌خواست شایستگی خود را ثابت کند. علاوه بر این، او یک زن سیاه‌پوست بود و چهره‌هایی مانند او در اخبار تلویزیونی بسیار نادر بودند.

در ابتدا، مدیر شبکه پیشنهاد او را رد کرد، اما با کم شدن زمان، بالاخره موافقت کرد که “فقط این یک بار”. جون با دخترش، دایل، و دوستانش تماس گرفت و از آن‌ها خواست که برنامه را تماشا کنند و در صورت رضایت از نحوه ارائه او، به شبکه اطلاع دهند.

پیش‌بینی دقیق جون از موج گرما در روز بعد، منجر به موفقیت بی‌نظیر او شد و تلفن‌های شبکه از تماس‌های مثبت پر شد. این نقطه عطفی در حرفه و زندگی او بود.

از کمیسیون انرژی اتمی تا بورسیه علمی

پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۵۴ به‌عنوان اولین زن سیاه‌پوست با مدرک هواشناسی از دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس (UCLA)، جون در اداره هواشناسی ایالات متحده در واشنگتن دی سی مشغول به کار شد. اما علاقه او به پدیده‌های ناشی از انفجارهای اتمی همچنان پابرجا بود.

در اواخر دهه ۱۹۵۰، در بحبوحه جنگ سرد، او فرصت کار در کمیسیون انرژی اتمی را به عنوان مشاور ارشد یافت. در این سمت، او در مباحث داغ مربوط به ایمنی آزمایش‌های هسته‌ای شرکت کرد و به مطالعه اثرات تشعشعات رادیواکتیو بر ژنتیک انسان و روش‌های تشخیص آزمایش‌های هسته‌ای زیرزمینی توسط کشورهای دیگر پرداخت. در این دوران، او با ادوارد تالر، فیزیکدان سرشناس و از دانشمندان پروژه منهتن، همکاری و گاهی اختلاف نظر داشت.

نگرانی‌های جون در مورد خطرات کوتاه‌مدت و بلندمدت بارش مواد رادیواکتیو، باعث شد تا در سال ۱۹۶۲ از کمیسیون انرژی اتمی جدا شود. کشف سطوح بالای استرانسیوم ۹۰ (ایزوتوپ رادیواکتیو خطرناک) در گندم، نان و شیر در نقاط مختلف آمریکا، نگرانی‌های او را بیشتر کرد.

جون سپس به حرفه مورد علاقه خود، پیش‌بینی هوا، بازگشت و در دفتر نیویورک اداره هواشناسی شروع به کار کرد. اما او به دنبال راهی برای انتقال دانش و تخصص خود به عموم مردم بود. بنابراین، به تحصیل در رشته روزنامه‌نگاری در دانشگاه نیویورک پرداخت و در سال ۱۹۶۹ اولین شغل خود را به عنوان خبرنگار علمی در یک شبکه تلویزیونی در واشنگتن دی سی آغاز کرد.

برنده جایزه ۶۴۰۰۰ دلاری و بنیانگذار بورسیه علمی

در سال ۱۹۷۱، جون در شبکه WGR بوفالو استخدام شد. و به لطف حادثه سرقت بانک توسط مجری پیش‌بینی هوای شبکه، فرصت درخشش به او دست داد. او با پیش‌بینی دقیق موج گرما، به سرعت به عنوان رئیس بخش هواشناسی WGR منصوب شد و در سال ۱۹۷۲، نخستین زن و نخستین فرد سیاه‌پوستی بود که نشان افتخار انجمن هواشناسی آمریکا (AMS) را دریافت کرد. جانیس هاف، رئیس بخش هواشناسی NBC4 نیویورک، بر موانع و چالش‌هایی که جون در این مسیر با آن روبرو بود، تاکید می‌کند.

جون در طول زندگی حرفه‌ای خود، در سازمان ملی اقیانوسی و جوی (NOAA) کار کرد و به آموزش محققان، مقامات دولتی و روزنامه‌نگاران در مورد هواشناسی پرداخت. او حتی در بخش هوانوردی سازمان ملی هواشناسی مشغول به کار شد و به آموزش کنترل‌کنندگان ترافیک هوایی و خلبانان در مورد علم جو برای پروازهای ایمن‌تر کمک کرد. همکاری او با پگی لمون، دانشمند اتمسفری، در هیئت زنان و اقلیت‌های انجمن هواشناسی آمریکا نشان از تعهد او به افزایش حضور زنان و اقلیت‌ها در این حوزه دارد.

در سال ۱۹۷۷، جون در برنامه تلویزیونی «مسابقه ۶۴۰۰۰ دلاری» شرکت کرد و با دانش عمیق خود از زندگی و آثار جان فیلیپ سوسا، موفق به برد ۶۴۰۰۰ دلار شد. او بلافاصله از این جایزه برای تأسیس بورسیه تحصیلی «جون بیکن-برسی» برای زنان در رشته هواشناسی استفاده کرد.

جون بیکن-برسی تا سن ۸۹ سالگی و تا زمان تشخیص بیماری زوال عقل پیشانی-گیجگاهی به فعالیت علمی و آموزشی خود ادامه داد و در جولای ۲۰۱۹ درگذشت. پگی لمون معتقد است که او در صورت زنده بودن، با اقدامات دولت آمریکا در کاهش توجه به افزایش نمایندگی زنان و اقلیت‌ها در مشاغل دولتی، شدیداً مخالفت می‌کرد.

میراث پایداری

میراث جون بیکن-برسی فراتر از جوایز و دستاوردهای شخصی اوست. او الگویی برای زنان و اقلیت‌ها در حوزه های علمی و فناوری است. دایل سنت کلر، دختر جون، تأکید می‌کند که روش علمی آموخته شده از مادرش تأثیر عمیقی در زندگی حرفه‌ای او در زمینه های مهندسی و مدیریت مالی داشته است. جون با جمله “علی‌رغم همه چیز، من هنوز اینجا هستم” به سختی‌ها و چالش‌های زندگی‌اش اشاره کرده و از پایداری و مقاومت زنان در برابر موانع سخن می‌گوید.

منبع