نگهداری از صداهای نوستالژیک و گجتهای قدیمی دنیای تکنولوژی
پیش از آنکه گجتهای ما به مستطیلهای شیشهای و بیصدا تبدیل شوند، مدام در حال سر و صدا و شکایت بودند. مودمهای دیالآپ (Dial-up Modems) هنگام هر بار اتصال جیغ میکشیدند، در حالی که پرینترهای سوزنی (Dot-matrix Printers) صدایی شبیه به جویدن کندِ میز تحریر تولید میکردند.
به گزارش واضح به نقل از Digital Trends، «موزه صداهای در معرض خطر» (Museum of Endangered Sounds) این موسیقی متن روی اعصاب اما نوستالژیک را زنده نگه داشته است. این وبسایت اولین بار در سال ۲۰۱۲ پدیدار شد، اما با گذشت ۱۴ سال، همچنان فعال است و از بازدیدکنندگان دعوت میکند تا صدای فناوریهایی را که عمدتاً از زندگی روزمره ناپدید شدهاند، بشنوند.
در داخل موزه صداهای منقرضشده چه چیزهایی میشنویم؟
این موزه در واقع یک Soundboard (تخته صدا) برای فناوریهای منسوخشده است. با کلیک روی یک تصویر، اثر یادگار مربوطه دوباره بیدار میشود. مجموعهای که از کجخلقی الکترونیکی یک مودم 56K آغاز شده و تا صدای استارتآپ عجیب و آرامشبخش ویندوز ۹۵ (Windows ۹۵) ادامه مییابد.
سایر بخشهای نمایشگاه، آیینهای مکانیکی را حفظ کردهاند که بازدیدکنندگان جوانتر ممکن است هرگز با آنها روبرو نشده باشند. قرار دادن یک نوار کاست VHS زمانی شامل مجموعهای از صداهای تقتق و چرخیدن رضایتبخش بود. همچنین ذخیره کردن اطلاعات روی یک فلاپی دیسک (Floppy Disk) آنقدر صدای خرخر و ساییدگی تولید میکرد که حس میکردید از دست رفتن اطلاعات بسیار نزدیک است.
شما همچنین میتوانید چند صدای مختلف را به طور همزمان پخش کنید. این کار یک سفر نوستالژیک ملایم را به چیزی شبیه به فروپاشی یک فروشگاه لوازم الکترونیکی در زمان واقعی تبدیل میکند!
چه کسی این موزه عجیب و غریب فناوری را ساخت؟
این سایت ادعا میکند توسط «برندان چیلکات» (Brendan Chilcutt) اداره میشود؛ یک کلکسیونر عجیب و غریب با هشت جربیل (موش صحرایی) و برنامهای به طرز مشکوکی جاهطلبانه برای حفظ صداهای قدیمی. اما او در واقع خود دستساز دیگری از فضای اینترنت است.
چیلکات یک کیوریتور و سرپرست خیالی بود که توسط دانشجویان تبلیغات به نامهای فیل حداد (Phil Hadad)، ماریبت لدسما (Marybeth Ledesma) و گرگ الوود (Greg Elwood) خلق شد. این ایده زمانی شکل گرفت که حداد متوجه شد کلیدهای فیزیکی یک گوشی بلکبری (BlackBerry) صدای متمایزی تولید میکنند، در حالی که صفحه لمسی آیفون (iPhone) کاملاً بیصدا است.
این تضاد کوچک یک سوال بزرگتر را مطرح کرد: وقتی تمام قطعات متحرک و رابطهای مکانیکی تکنولوژی ناپدید میشوند، فناوری چه چیزی را از دست میدهد؟
چرا صدای گجتهای قدیمی در یادها باقی مانده است؟
گجتهای قدیمیتر درباره هر کاری که سعی داشتند انجام دهند، یک گزارش لحظهبهلحظه صوتی ارائه میدادند. حتی بدون نگاه کردن، میتوانستید متوجه شوید که چه زمانی کامپیوتر در حال اتصال به اینترنت است یا چه زمانی پخش نوار به پایان رسیده است. دستگاههای مدرن امروزی معمولاً چیزی بیش از یک ویبره یا یک صدای زنگ مصنوعی ارائه نمیدهند.
به نظر نمیرسد برنامه ۱۰ ساله حفظ و نگهداری وعده دادهشده توسط این موزه به پایان بزرگ خود رسیده باشد. ظاهر قدیمی و متنهای عمدتاً پیچیده آن اکنون خود به اندازه همان صداها شبیه به آثار موزه به نظر میرسند.
تا زمانی که اینترنت قدیمی هنوز در را باز میکند و پاسخگوست، از این موزه بازدید کنید.
آگهی فردا