شوک بودجه‌ای به دانشمندان جوان آمریکایی: برش‌های مرگبار در تحقیقات علمی

آیا می‌دانید که کاهش بودجه‌های دولتی در آمریکا چه تأثیری بر تحقیقات علمی، به ویژه دانشمندان جوان داشته است؟ در این مقاله، به بررسی این بحران پرداخته و به داستان‌های واقعی دانشمندانی می‌پردازیم که امیدها و آینده‌ی شغلی خود را به دلیل این کاهش بودجه از دست داده‌اند.

نابودی آرزوها: داستان کامیل، پژوهشگر جوان

کامیل، یک محقق دکترا در دانشگاهی در جنوب ایالات متحده، رویای خود را در آستانه‌ی تحقق می‌دید: رهبری نسل آینده‌ی پژوهشگران HIV. او با تلاش‌های خود، به صدها نفر از افراد لاتین تبار LGBTQ+ کمک کرده بود تا به برنامه‌های پیشگیری از HIV و پیشگیری از مواجهه (PrEP)، دارویی که خطر ابتلا به HIV را کاهش می‌دهد، دسترسی پیدا کنند. اما یک بعدازظهر جمعه، ایمیل تلخی زندگی و آرزوهای او را به نابودی کشاند: قطع کمک مالی انستیتو ملی سلامت (NIH)، که برای ادامه‌ی کارش حیاتی بود.

کامیل که از ترس تلافی، خواست با نام مستعار مصاحبه کند، می‌گوید: “انگاری قیچی‌ای در هوا شناور بود و آینده‌ام را می‌برید.”

تیشه به ریشه‌ی علم: کاهش بودجه‌ی تحقیقاتی

از اواخر فوریه، قطع بودجه‌ی فدرال برای علوم و بهداشت تقریبا هر هفته ادامه داشته است. دولت ترامپ این کاهش بودجه را راهی برای کاهش هزینه‌های بی‌مورد، تمرکز مجدد بر اولویت‌های تحقیقاتی و حذف تعصبات ایدئولوژیک تفسیر می‌کرد. طرح‌هایی که کلماتی مانند “زن”، “مختلف”، “اقلیت” و “نژادی” در آن‌ها به کار رفته بود، هدف اصلی این کاهش بودجه بودند. تحقیقات کامیل همگی شرایط این سرکوب به اصطلاح تحقیقات تنوع، برابر و شمول (DEI) را داشت. او انتظار این خبر بد را داشت، اما وقتی خبر رسید، باز هم ویران کننده بود: “همه چیز را از دست می‌دهید.”

پروژه‌ی “Grant Watch”، که لغو کمک‌های مالی علمی در دوران ترامپ را رصد می‌کند، تا اواسط ژوئن بیش از ۲۴۸۲ کمک مالی لغو شده از سوی NIH به ارزش ۸.۷ میلیارد دلار و ۱۶۶۹ کمک مالی لغو شده از سوی بنیاد ملی علم (NSF) به ارزش ۱.۵ میلیارد دلار را ثبت کرده است. سخنگوی NSF از مصاحبه با مجله‌ی علمی آمریکایی Scientific American خودداری کرد، اما در ایمیلی نوشت که “ما همچنان به اعطای کمک‌های مالی و تامین بودجه برای تمام زمینه‌های علم و مهندسی متعهدیم.” وزارت بهداشت و خدمات انسانی آمریکا نیز به درخواست‌های مصاحبه پاسخ نداد. نماینده‌ای از NIH نیز به فهرست سوالات کتبی پاسخ نداد، اما گفت که این سازمان “اقدام به لغو بودجه تحقیقاتی می‌کند که با اولویت‌های NIH و HHS همسو نیست.”

در شانزدهم ژوئن، قاضی ویلیام یانگ از دادگاه منطقه‌ای ایالات متحده در ماساچوست، حکم به لغو قطع بودجه‌ی صدها کمک مالی NIH داد و این اقدامات را “باطل و غیرقانونی” خواند و دستور به بازگرداندن بودجه‌ها داد. کارشناسان انتظار دارند دولت ترامپ به این حکم که شامل تمام کمک‌های مالی لغو شده‌ی ثبت‌شده در Grant Watch نمی‌شود، اعتراض کند.

مختل شدن تحقیقات: تاثیر بر آزمایشگاه‌ها و دانشمندان

از زمان روی کار آمدن ترامپ و صدور دستورات اجرایی متعدد در زمینه‌ی علم و مراقبت‌های بهداشتی، تقریباً همه‌ی بخش‌های تحقیقاتی به نوعی مختل شده‌اند. ده‌ها هزار کارمند فدرال در HHS، NIH و سایر سازمان‌های مرتبط با علم و بهداشت اخراج شده‌اند. دانشگاه‌ها با توقف استخدام‌های جدید و کاهش پست‌های دانشجویان تحصیلات تکمیلی، خود را برای کاهش شدید بودجه‌ی فدرال آماده می‌کنند. شرکت‌های خصوصی و صنایع تحقیقاتی نیز از قطع برخی از حمایت‌های فدرال رنج می‌برند، از جمله حمایت از توسعه‌ی واکسن‌های جدید و درمان‌های سرطان.

از میان هزاران محققی که با پیامدهای این کاهش بودجه دست و پنجه نرم می‌کنند، یک گروه به‌طور نامتناسبی تحت تأثیر قرار گرفته‌اند: دانشمندان اوایل کارنامه‌ی حرفه‌ای. محققان ارشد اغلب منابع مالی متنوعی دارند، اما برای کسانی که تازه وارد این عرصه می‌شوند، کمک‌های مالی “اساس کل یک حرفه کاری” است، همانطور که مگان رانی، رئیس دانشکده‌ی بهداشت عمومی ییل می‌گوید. با این کاهش بودجه، “بعضی از [محققان اوایل کارنامه‌ی حرفه‌ای] را بدون شک از مشارکت‌های علمی و بهداشتی از دست خواهیم داد.”

اضطراب و ناامنی: تاثیر بر سلامت روانی محققان

مجله‌ی Scientific American در فضای Reddit برای دانشمندان، محققان و کارکنان آزمایشگاهی پستی قرار داد تا از آن‌ها درباره‌ی چگونگی مواجهه با این شوک‌های حرفه‌ای و شخصی بپرسد. بیش از ۵۰ نفر با نظرات عمومی پاسخ دادند؛ ده‌ها نفر دیگر پیام‌های خصوصی فرستادند که بیانگر ترس‌ها، ناامیدی‌ها و نگرانی‌هایشان بود. ما با چند نفر از آن‌ها – و سایر محققان جوان – در مورد چگونگی تأثیر این کاهش بودجه بر کار فعلی و آینده‌ی آن‌ها و آنچه که ممکن است پیامدهای بلندمدت آن برای ایالات متحده باشد، مصاحبه کردیم.

مختل شدن تحقیقات: آزمایشگاه‌ها در بحران

دانشجویان و محققان پسادکترا اکثریت قریب به اتفاق تحقیقات را در دانشگاه‌ها انجام می‌دهند، بنابراین علاوه بر مختل کردن زندگی افراد، این کاهش بودجه کل آزمایشگاه‌ها را به هم ریخته است. اندرو پکوز، ویروس‌شناسی که سرپرستی آزمایشگاهی در دانشکده‌ی بهداشت عمومی بلومبرگ دانشگاه جانز هاپکینز را بر عهده دارد، می‌گوید: “وقتی کمک‌های مالی و بورسیه‌ها را قطع می‌کنید، در واقع افرادی را که مشغول کار هستند، اخراج می‌کنید.”

آزمایشگاه پکوز به تازگی کمک مالی مرتبط با کووید را از دست داده است که قرار بود تا سپتامبر ادامه داشته باشد. این موضوع او را مجبور کرد که یک محقق پسادکترا و یک همکار تحقیقاتی را به دلیل کمبود بودجه برای حقوق آن‌ها اخراج کند. او توانست حمایت مالی برای یک دانشجوی دکترا در این پروژه تأمین کند، اما مجبور شد زمان‌بندی تحقیقات را کوتاه کند. اگرچه کمک مالی آزمایشگاه او از جمله‌ی مواردی است که قاضی یانگ دستور بازگرداندن بودجه‌ی آن را صادر کرده است، اما خسارات زیادی ایجاد شده است.

آزمایشگاه‌هایی که هنوز بودجه دارند، تحت فشار زیاد و با روحیه‌ی پایین کار می‌کنند. آر.ک، دانشجوی کارشناسی در آزمایشگاهی در غرب میانه که در حال بررسی درمان‌های بیماری ژنتیکی است، می‌گوید: “ما دائماً از سرپرست پژوهش خود می‌پرسیم: ‘همه چیز خوب می‌شود؟ ایمن خواهیم بود؟'” او می‌گوید در جلسات هفتگی، سرپرست پژوهش تیم را به انتشار مقالات بیشتر “برای نشان دادن پیشرفت خود به سازمان‌های کمک کننده” تشویق می‌کند. اگر بودجه‌ی NIH محققان کاهش یابد، او می‌گوید: “ما باید کمک‌کنندگان دیگر را برای جبران این کمبود متقاعد کنیم.”

پکوز می‌گوید، این زیان‌ها – هم مادی و هم روانی – در هزاران آزمایشگاه آمریکایی در مجموع فاجعه بار خواهد بود. او می‌گوید: “ما شاهد کاهش گسترده‌ی تلاش‌های پژوهش زیست پزشکی خواهیم بود، زیرا بودجه‌ی کافی برای حفظ سطح فعلی وجود نخواهد داشت.”

داده‌های اخیر نشان می‌دهند که این موضوع احتمالاً صحیح خواهد بود. به‌عنوان‌مثال، بر اساس مقاله‌ای در مجله JAMA Health Forum در سال ۲۰۲۳، از ۳۵۶ دارویی که بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹ تأییدیه‌ی سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) را دریافت کردند، بیش از ۸۴ درصد قبل از تأیید، بودجه‌ی تحقیقاتی خود را از NIH دریافت کرده‌اند. این تحقیقات توسط کارگران اوایل کارنامه‌ی حرفه‌ای انجام شده است: میلیاردها دلار بودجه‌ی NIH از دانشجویان تحصیلات تکمیلی، محققان پسادکترا و کارکنان تحقیقاتی که این کار را انجام داده‌اند، حمایت کرده است. با این حال، با کاهش بودجه‌ی فعلی، فرد لیدلی، یکی از نویسندگان این مقاله در سال ۲۰۲۳ و استاد علوم طبیعی و کاربردی در دانشگاه بنتلی می‌گوید: “تمام این‌ها در معرض خطر هستند.”

جنبه‌ی شخصی ماجرا: حمله به شخصیت محققان

نامه‌ی قطع کمک مالی کامیل، که تحت تأثیر حکم قاضی یانگ نیست، می‌گوید که این کمک مالی “دیگر اولویت‌های سازمان را تأمین نمی‌کند” و “برنامه‌های تحقیقاتی که عمدتاً بر دسته‌بندی‌های مصنوعی و غیرعلمی، از جمله اهداف مبهم برابری استوار هستند، در تضاد با تحقیقات علمی هستند، هیچ کاری برای گسترش دانش ما از سیستم‌های زنده انجام نمی‌دهند، بازده‌ی سرمایه‌گذاری پایینی دارند و درنهایت سلامتی را بهبود نمی‌بخشند، طول عمر را افزایش نمی‌دهند یا بیماری را کاهش نمی‌دهند.” این ادعاها نه تنها کاملاً با نمره‌ی اصلی که بازبینان کمک مالی NIH به درخواست کامیل داده بودند، در تضاد بود، بلکه خواندن این نامه به او حس “حمله” داد.

کمک‌های مالی اوایل کارنامه‌ی حرفه‌ای هم پله‌های مهمی برای کمک‌های مالی بزرگ‌تر و هم نشانه‌ای از پتانسیل یک محقق رو به رشد هستند. رانی می‌گوید: طرز بیان نامه‌های قطع کمک مالی دولت ترامپ “دانشمندان و کاری که انجام می‌دهند را بی‌اعتبار می‌کند. “اغلب یک جنبه‌ی عمیقاً شخصی وجود دارد.”

گاهی اوقات، این جنبه‌ی شخصی درباره‌ی خود محققان است. سیرا ویلسون، دانشجوی دکترای دانشگاه پیتسبورگ، فرض می‌کرد که تحقیقات او در زمینه‌ی بازسازی کبد از این کاهش بودجه در امان خواهد بود. اما از آنجا که ویلسون دانشجوی دانشگاهی نسل اول از یک خانواده‌ی کم‌درآمد است، بودجه‌ی او از برنامه‌ای بود که هدف آن افزایش تنوع در تحقیقات زیست‌پزشکی بود و به گفته‌ی سخنگوی NIH، این برنامه در حال حاضر “منقضی شده است.”

ویلسون وقتی نامه‌ی قطع کمک مالی خود را در اواخر آوریل خواند، احساس کرد که این موضوع به تحقیقات او مربوط نیست، بلکه به طبقه‌بندی او به‌عنوان یک محقق کمتر نمایندگی‌شده مرتبط است. او می‌گوید، در مورد او، کاهش بودجه‌ی فدرال ظاهراً “به خود افراد هدف می‌گیرد – که بیشتر تبعیض‌آمیز به نظر می‌رسد.” سخنگوی NIH به سؤال مجله‌ی Scientific American درباره‌ی این ادعا که لغو کمک‌های مالی در برنامه‌ای که در حال حاضر منقضی شده است، ظاهراً بر اساس هویت یا پیشینه‌ی محققان بوده است، پاسخ نداد. به گفته‌ی سخنگوی NIH، “گیرندگان کمک مالی می‌توانند به لغو کمک‌های مالی به دلیل عدم همسو بودن با اولویت‌های سازمان اعتراض کنند.” ویلسون در ماه مه درخواست تجدیدنظر فرستاد، اما انتظار حل و فصل سریع را ندارد و تا آنجا که او می‌داند، کمک مالی او تحت تأثیر تصمیم قاضی یانگ نیست. کارمندان دانشگاهی که به او در فرآیند تجدیدنظر کمک کرده بودند، به او گفتند که انتظار دارند او تا زمان پاسخگویی NIH فارغ‌التحصیل شود.

تعدادی از محققان جوان می‌گویند که تمام این ضربه‌ها تأثیر شدیدی بر سلامت روانی آن‌ها داشته است. یکی از آن‌ها الکس، محققی پسادکترا در دانشگاه کلرادو است که نام خانوادگی او به درخواست خودش برای حفظ حریم خصوصی فاش نشده است. الکس که می‌گوید از یک پیشینه‌ی اقتصادی اجتماعی پایین می‌آید و قبل از پیگیری تحقیقات در زمینه‌ی تولید واکسن آنفلوانزا در ارتش خدمت کرده است، از کابوس‌های مکرر در مورد از دست دادن کار پسادکترای خود گزارش می‌دهد. او می‌گوید هر بار که اخبار بدی درباره‌ی علم می‌بیند، “روحیه‌ی خود را از دست می‌دهد” و اخیراً دچار مشکلات فشار خون شده است. او می‌گوید: “من فقط احساس فریب‌خوردگی و خیانت از سوی کشورم می‌کنم. از اینکه حتی برایش خدمت کرده‌ام، شرمنده هستم.”

نسل ازدست‌رفته‌ی دانشمندان: تهدیدی برای آینده‌ی علم آمریکا

دانشمندانی که تازه وارد این عرصه می‌شوند، می‌توانند ایده‌های جدیدی را جرقه بزنند و اشتهای به تغییر را به ارمغان آورند. اما کاهش بودجه و فرصت‌ها تهدید می‌کند که این ورود استعدادهای جدید را “خفه کند” – و بازار کار که از قبل رقابتی است را بیشتر محدود کند – پکوز می‌گوید. او حتی نشانه‌هایی از کمبود استخدام دانشمندان را در صنعت نیز دیده است. او می‌گوید که دانشجویان دکترای فارغ‌التحصیل او در حال مبارزه برای یافتن کار هستند و صندوق پستی الکترونیکی او پر از ایمیل دانشجویان آینده و دانشمندان فدرال اخراج‌شده است که دنبال کار در آزمایشگاه او هستند.

ویلسون امیدهای کم‌رنگی برای یافتن کار در دانشگاه پس از فارغ‌التحصیلی در پاییز دارد. ویلسون می‌گوید: “با تمام این قطع کمک‌های مالی و اخراج‌ها، بازار اشباع شده است و مردم استخدام نمی‌کنند زیرا [نمی‌دانند] اوضاع چگونه پیش خواهد رفت. فقط احساس ناامنی وجود دارد.”

بسیاری از دانشمندان، از جمله دانشمندان اوایل کارنامه‌ی حرفه‌ای، در حال ملاحظه برای ترک ایالات متحده برای یافتن حمایت بهتر برای تحقیقات خود هستند. آر.ک که قصد دارد مدرک دوگانه‌ی پزشکی و دکترا را دنبال کند، در حال حاضر در حال بررسی درخواست برای برنامه‌های آسیا و اروپا است. الکس نیز به شدت به ترک این کشور فکر می‌کند. او می‌گوید: “من دوست دارم سرپرست پژوهش باشم، اما دیگر امیدی اینجا نمانده است.”

اگر استعدادهای علمی موجود در ایالات متحده به کاهش خود ادامه دهد، کارشناسان پیش‌بینی تأثیر دامینویی بر اقتصاد را دارند. رانی می‌گوید: در سال ۲۰۲۴، هر دلار سرمایه‌گذاری در پژوهش NIH بازده‌ی ۲.۵۶ دلاری داشت، بنابراین اقتصاد ایالات متحده احتمالاً بسیار سریع پیامدهای این کاهش بودجه را احساس خواهد کرد. او می‌گوید: در بلندمدت، کشف‌های علمی “راکد خواهند شد.”

همچنین احتمال دارد که زمینه‌های علمی به گزینه‌ی کم‌جاذبه‌تری برای دانشجویان واردشده به دانشگاه تبدیل شوند. رانی می‌گوید: “من نگرانم که با کاهش تعداد افرادی که وارد زمینه علم می‌شوند، شاهد کاهش مهارت‌ها و دانش‌های علمی اساسی باشیم.” او می‌گوید، اگر خط لوله استعدادهای جدید کند شود، حفظ موقعیت این کشور به‌عنوان رهبر جهانی در علم مشکل خواهد بود – یا بازیابی آن پس از از دست رفتن آن بسیار سخت خواهد بود.

رانی می‌گوید: جبران تمام بودجه‌های فدرال ازدست‌رفته غیرممکن خواهد بود. بنابراین، امید با قی این است که “بتوانیم مسیر را برگردیم.”

برخی از دانشمندان در حال اتحاد و مقابله هستند. تایلر یاساکا، دانشجوی دوگانه‌ی پزشکی و دکترا در دانشگاه پیتسبورگ، عضو کمیته‌ای غیررسمی در مرکز سرطان هیلمن مرکز پزشکی دانشگاه پیتسبورگ است که در حال فکر کردن به اقداماتی است که محققان و دانشجویان می‌توانند انجام دهند، مانند حمایت از علم در مقابل مقامات انتخابی در کاپیتول هیل. او همچنین به طور مستقل در حال راه‌اندازی پادکستی برای به اشتراک گذاشتن تجربیات دانشمندان با بودجه است. یاساکا می‌گوید: “من فکر می‌کنم اکثر دانشمندان از صحبت کردن در ملاء عام راحت نیستند، اما اگر به دموکراسی ارزش می‌دهیم، وظیفه‌ی ما است که از صداهای خود استفاده کنیم. ما باید این را بشناسیم که قدرت فراوانی داریم.”

خوشبختانه برای کامیل، دانشگاه او بودجه‌ی دانشگاهی را برای حمایت از بقیه‌ی دکترای او یافته است. اما او دیگر مسیر روشنی برای ادامه‌ی تحقیقات خود در زمینه‌ی HIV و سلامت LGBTQ+ در میان لاتین تبارهای ایالات متحده – مسائل بهداشت عمومی که از نظر شخصی برای او مهم هستند – نمی‌بیند. او می‌گوید: “این غم‌انگیز و ناامیدکننده است. من نمی‌خواهم از جامعه‌ی خود دست بکشم.”

منبع