آیا از سرعت پایین اینترنت و هزینه‌های بالای آن خسته شده‌اید؟ آیا به دنبال راهی برای دسترسی به اینترنت پرسرعت در مناطق دورافتاده و صعب‌العبور هستید؟ فناوری جدیدی به نام “تارا” (Taara) با استفاده از پرتوهای لیزر، نویدبخش انقلابی در عرصه اتصال به اینترنت است. این فناوری با سرعت 10 تا 100 برابر بیشتر از استارلینک و با هزینه‌ای بسیار کمتر، می‌تواند جایگزینی مناسب برای فیبر نوری و اینترنت ماهواره‌ای باشد.

گروهی کوچک از مهندسان در کالیفرنیا باور دارند که می‌توانند عملکرد یکی از بلندپروازانه‌ترین پروژه‌های اینترنت که تا به حال ساخته شده را بهبود بخشند. این تیم با تعدادی دستگاه سفارشی و یک نام تجاری جدید، تارا، از شرکت مادر گوگل، یعنی آلفابت، جدا شده است تا اتصال جهانی را متحول کند – این بار از روی زمین، نه از فضا.

این گروه که در مانتین ویو مستقر است، در حال توسعه یک سیستم اینترنتی است که به جای کابل‌های فیبر نوری یا ماهواره‌ها، به پرتوهای لیزر متکی است. وعده آن‌ها جسورانه است: انتقال داده 10 تا 100 برابر سریع‌تر از یک آنتن معمولی استارلینک، با کسری از هزینه. در تاریخ 17 مارس 2025 (27 اسفند 1403)، تارا رسماً از آلفابت جدا شد و به عنوان یک شرکت مستقل شروع به کار کرد و به دنبال سرمایه‌گذاری مستقیم و مشارکت‌های تجاری جدید بود.

اینترنت پرسرعت با نور

سیستم تارا اطلاعات را با استفاده از پرتوهای متمرکز نور انتقال می‌دهد – چیزی که شرکت آن را Lightbridges می‌نامد – که می‌تواند داده‌ها را تا 20 کیلومتر با سرعت 20 گیگابیت در ثانیه ارسال کند. این دستگاه‌ها که تقریباً به اندازه یک چراغ راهنمایی هستند، طوری طراحی شده‌اند که روی پشت‌بام‌ها یا تیرها نصب شوند، جایی که می‌توانند یک خط دید بدون مانع را حفظ کنند.

برخلاف شبکه‌های فیبر نوری سنتی که نیاز به حفر و کابل‌کشی دارند، رویکرد تارا می‌تواند بدون ایجاد اختلال در زمین مستقر شود. این امر سیستم را برای محیط‌های چالش‌برانگیز مناسب می‌کند: در عرض رودخانه‌ها، بر روی دره‌ها، بین ساختمان‌ها یا در شهرهای دورافتاده‌ای که از هر زیرساخت پهن‌باندی دور هستند.

این فناوری کاملاً جدید نیست. سیستم‌های مشابه ” اپتیک فضای آزاد ” از اواخر دهه 1990 میلادی آزمایش شده‌اند، اما تلاش‌های گذشته به دلیل شرایط آب و هوایی و سیستم‌های تراز شکننده محدود شده بودند. تارا ادعا می‌کند که دستگاه‌هایش با ردیابی پرتو بهبود یافته و طراحی مقاوم‌تر، بر بسیاری از این محدودیت‌ها غلبه می‌کنند.

استقرار اولیه در آفریقا و کالیفرنیا

قبل از مستقل شدن، تارا بی‌سروصدا شروع به راه‌اندازی فناوری خود در بازارهای آزمایشی کرد. در کینشاسا، پایتخت جمهوری دموکراتیک کنگو، از آن برای پر کردن شکاف‌ها در زیرساخت‌های ارتباطی شهر استفاده شد. در کنیا، این شرکت سیستم‌های خود را در نایروبی نصب کرد. و در ایالات متحده، Lightbridges در طول جشنواره موسیقی و هنرهای دره Coachella در ایندیو، کالیفرنیا، مستقر شدند.

به گفته این شرکت، این آزمایشات تأیید کرد که این سیستم می‌تواند اینترنت سریع و پایدار را در مکان‌هایی که کابل‌کشی در آنها پرهزینه یا از نظر لجستیکی غیرممکن است، ارائه دهد. هدف این نیست که جایگزین پوشش ماهواره‌ای در مقیاس بزرگ شود، بلکه ارائه راهکارهای با ظرفیت بالا و “آخرین مایل” در جایی است که بیشترین نیاز وجود دارد.

Mahesh Krishnaswamy، بنیانگذار تارا و اکنون مدیرعامل آن، گفته است که این شرکت قصد دارد بر روی مناطقی تمرکز کند که از نظر تاریخی توسط ارائه دهندگان سنتی خدمات، کم‌تر مورد توجه قرار گرفته‌اند. او در مصاحبه‌ای گفت: “ما می‌توانیم اتصالی 10 تا 100 برابر سریع‌تر از یک آنتن معمولی استارلینک و با هزینه بسیار کم‌تر ارائه دهیم.”

یک تراشه جدید و یک جهت جدید

تارا قصد دارد فناوری خود را در سال 2026 با انتشار نسخه مینیاتوری سیستم Lightbridge – یک تراشه به اندازه کافی کوچک برای قرار گرفتن روی نوک انگشت – یک قدم جلوتر ببرد. این دستگاه نیاز به پایه‌های بزرگ‌تر و اپتیک را از بین می‌برد، نصب را ساده می‌کند و هزینه‌ها را به طور چشمگیری کاهش می‌دهد.

این تراشه داده‌ها را با استفاده از بخشی از طیف الکترومغناطیسی که بین مادون قرمز و نور مرئی قرار دارد، انتقال می‌دهد. این تراشه همچنان از فاصله‌های انتقال تا 20 کیلومتر پشتیبانی می‌کند. این جهش از یک سیستم پیچیده مبتنی بر آینه به یک راه حل تقریباً “plug-and-play” نشان دهنده چیزی است که شرکت آن را ساده‌سازی عمده کل مدل توصیف می‌کند.

مفهوم اصلی تارا از پروژه Loon آلفابت نشأت گرفت، که تلاش می‌کرد با استفاده از بالن‌های در ارتفاع بالا اینترنت را ارائه دهد. این برنامه در سال 2021 تعطیل شد. کریشناسوامی و تیمش به جای اینکه ایده را به طور کامل رها کنند، مولفه پیوند نوری را برای کار بر روی زمین تطبیق دادند.

تارا چگونه در کنار استارلینک قرار می‌گیرد؟

علیرغم مقایسه‌ها با شبکه استارلینک مبتنی بر ماهواره ایلان ماسک، تارا بخش متفاوتی از اکوسیستم ارائه اینترنت را اشغال می‌کند. استارلینک اینترنت را از مدار نزدیک زمین با استفاده از ناوگانی متشکل از هزاران ماهواره ارائه می‌دهد که قادر به پوشش مناطق کم جمعیت و دورافتاده در سراسر جهان است. در مقابل، تارا نقاط منفرد – روستاها، شهرهای کوچک، حتی مکان‌های برگزاری رویدادها – را به هم متصل می‌کند، جایی که تقاضا متمرکز است و زیرساخت‌های زمینی قابل دوام هستند.

Eric Teller، که پروژه‌های “moonshot” را در بخش X آلفابت رهبری می‌کند، گفت که تصمیم برای جدا کردن تارا تا حدی استراتژیک بوده است. او گفت: “آن‌ها می‌توانند به سرعت به سرمایه بازار متصل شوند، سرمایه‌گذاران استراتژیک را وارد کنند و به طور کلی از این طریق سریع‌تر مقیاس پیدا کنند.”

این شرکت اکنون در 12 کشور فعالیت می‌کند و حدود 20 نفر را استخدام می‌کند. در حالی که جزئیات مربوط به تولید، قیمت‌گذاری و توزیع محدود است، تارا می‌گوید هدف بعدی آن افزایش دسترسی جهانی و کاهش شکاف دیجیتالی برای حدود سه میلیارد نفری است که هنوز دسترسی به اینترنت مطمئن ندارند.

منبع