اختلال اضطرابی دارید؟ این راهکارهای ساده زندگی شما را دگرگون میکند
دریافت تشخیص روانپزشکی میتواند تجربه ناخوشایندی باشد. بسیاری از افراد پس از تشخیص میپرسند: “آیا این یعنی من شکستهام؟ چگونه با این شرایط کنار بیایم و حالا چه کار کنم؟” اختلالات اضطرابی تجربهای نسبتاً شایع هستند (در آخرین نسخه راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی انجمن روانپزشکی آمریکا، ۱۲ تشخیص خاص اضطرابی ذکر شده است). بر اساس گزارش اتحادیه ملی بیماریهای روانی (NAMI)، ۱۹.۱ درصد از بزرگسالان در ایالات متحده در یک سال معین اختلال اضطرابی را تجربه میکنند. اگر شما هم یکی از این افراد هستید، نکات کلیدی زیر به شما کمک میکند تا مسیر پیش رو را بهتر درک کنید.
اطلاعات در مقابل هویت
تشخیص روانپزشکی یک علم دقیق نیست – پزشک بر اساس گزارش علائم بیمار، بهترین حدس تحصیلکرده خود را میزند. این تشخیص مانند تصویربرداری اشعه ایکس یا امآرآی قطعی و بدون خطا نیست. با این دیدگاه، مهم است که فرد تشخیص را به عنوان هویت خود نپندارد، بلکه آن را اطلاعاتی برای ادامه مسیر بداند. به جای گفتن “من مضطرب هستم”، بهتر است بگوییم “من اضطراب را تجربه میکنم”. متأسفانه بسیاری تشخیصهای روانپزشکی را برچسبهای تغییرناپذیر میدانند، در حالی که اینگونه نیست – آنها روشی نادقیق برای طبقهبندی علائم هستند که میتوانند در تعیین روند درمان مفید باشند. نکته کلیدی این است که اگر اختلال اضطرابی در شما تشخیص داده شده، شما آن برچسب تشخیصی نیستید؛ این صرفاً نام بالینی تجربیات شماست که به شما میگوید چگونه میتوانید کنار بیایید و چه درمانی ممکن است کمککننده باشد.
دارودرمانی: بله یا خیر؟
این باور که هر فرد مضطرب حتماً باید دارو مصرف کند، یک افسانه است. اگرچه داروهایی مانند مهارکنندههای انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، مهارکنندههای بازجذب سروتونین-نوراپینفرین (SNRIs)، بنزودیازپینها و ضداضطرابها ممکن است به کاهش علائم اضطراب کمک کنند، اما برای همه مناسب نیستند. بهترین راه مشورت با متخصص تجویز داروهای روانپزشکی است (مانند روانپزشکان یا پرستاران روانپزشکی). بسیار مهم است که پزشک شما کاملاً علائم، تأثیر آنها بر عملکرد روزانه و سوابق پزشکی شما را درک کند و شما نیز در فرآیند تصمیمگیری درباره دارودرمانی نقش فعال داشته باشید.
قدرت آگاهی
از آنجا که اضطراب در ناشناختهها رشد میکند، آموزش درباره مکانیسمهای اضطراب میتواند بسیار کمککننده باشد. هرچه بیشتر این موضوع را شفاف کنید، کنترل بیشتری بر آن خواهید داشت. برچسب تشخیصی فرصتی است برای یادگیری چرایی، زمان و چگونگی اضطرابی که تجربه میکنید. چه از طریق درمان و چه خودآموزی یا هر دو، هرچه بیشتر درباره کارکردهای درونی اضطراب بدانید، تأثیر منفی آن بر زندگی شما کمتر میشود. وقتی برای اولین بار اختلال اضطراب فراگیر در من تشخیص داده شد، مشتاق فهم بیشتر بودم. کتابهای متعددی در این زمینه خواندم، از آثار کلاسیک مانند “معنای اضطراب” اثر رولو می، تا آثار بودایی مانند “ترس” اثر تیک نات هانه، کتابهای بالینی مانند “درمان شناختی و اختلالات عاطفی” اثر آرون بک، آثار علمی مانند “بدن درد را نگه میدارد” اثر بسِل وان در کُلک، و کتابهای عمومی مانند “رهایی از اضطراب” اثر جادسون بروئر. این کاوش ادبی واقعاً به من کمک کرد تا درک بهتری پیدا کنم و در نتیجه بهتر بتوانم محرکها را تشخیص دهم، علائم اضطرابم را مدیریت کنم و برای تجربیاتم که قبلاً کاملاً مرموز به نظر میرسیدند، تعریف و معنایی بیابم.
رواندرمانی و مهارتآموزی
تشخیص اضطراب من منجر به اولین تجربه رواندرمانیام شد. در آن زمان هنوز درمانگر نبودم و هرگز جلسه درمانی نداشتم. نمیدانستم چه انتظاری باید داشته باشم یا آیا اصلاً مفید خواهد بود. اما در بازنگری، تجربهای بینظیر بود. درمانگرم در همهچیز به من کمک کرد؛ از درک اضطراب به عنوان یک مفهوم کلی گرفته تا فهم نوع خاص اضطراب خودم و آموزش روشهایی برای آرام کردن خود و سازگاری بهتر. این نقطه عطفی در زندگی من بود و از آن زمان تاکنون درمان خود را ادامه دادهام. حتی اگر مثل من قبلاً تجربه درمان نداشتهاید یا نسبت به آن شک دارید، ارزش امتحان کردن را دارد تا بتوانید پیچیدگیهای تشخیص اضطراب را بهتر مدیریت کنید. متخصصان مجاز برای درمان اضطراب شامل روانشناسان (PsyD/PhD)، مددکاران اجتماعی بالینی (LCSW, LMFT)، مشاوران حرفهای (LPC) و مشاوران سلامت روان (LMHC) میشوند.
امید در مقابل تسلیم
آخرین و البته مهمترین نکته این است که اگر تشخیص اضطراب دریافت کردهاید، امیدواری برای بهبودی ضروری است. به یاد داشته باشید و باور کنید که شما انعطافپذیر هستید، بیش از یک برچسب تشخیصی هستید و سزاوار حمایت و کمک هستید. اگرچه ممکن است وسوسه شویم دست از تلاش برداریم و بگوییم “همین است که هست”، اما اضطراب قابل درک، مدیریت و کاهش است. من کتاب خود با عنوان “درک و کنار آمدن با اضطراب بیماری” را با این جملات به پایان بردهام: “هرکجا که در سفر بهبودی خود هستید، به پیشروی ادامه دهید… برای کسانی که تازه سفر بهبودی خود را آغاز کردهاند: بدون برداشتن اولین قدم، قدمهای بعدی ممکن نیست. پیشرفت کوچک هم پیشرفت است.”
برای یافتن درمانگر در نزدیکی خود، به دایرکتوری درمان Psychology Today مراجعه کنید.
