تور لحظه آخری
امروز : دوشنبه ، ۳ تیر ۱۳۹۸    احادیث و روایات:  امام صادق (ع):هر كس بخواهد دعايش مستجاب شود، بايد كسب خود را حلال كند و حق مردم را بپردازد. دعاى ه...
سرگرمی سبک زندگی سینما و تلویزیون فرهنگ و هنر پزشکی و سلامت اجتماع و خانواده تصویری دین و اندیشه ورزش اقتصادی سیاسی حوادث علم و فناوری سایتهای دانلود گوناگون

تبلیغات
loading...


طراحی سایت

shoma

تبلیغات متنی

طراحی سایت در تهران

سرور مجازی

بررسی سئو

هاست

ثبت شرکت

لیزر موهای زائد

گیت فروشگاهی




محبوبترینها


آمار وبسایت

 تعداد کل بازدیدها : 1681009333



اوقات شرعی 

ذکر روزهای هفته


هواشناسی

نرخ طلا سکه و  ارز

قیمت خودرو

فال حافظ

تعبیر خواب

فال انبیاء

متن قرآن



اضافه به علاقمنديها ارسال اين مطلب به دوستان آرشيو تمام مطالب
 refresh

آخرین نفر شمایید


واضح آرشیو وب فارسی:پایگاه خبری آفتاب: آخرین نفر شمایید
مترو، اتوبوس‌ها و بی‌آرتی‌های شبانه و روزانه پر است از صورت‌های خسته‌ای که غبار غم بر آنها نشسته و نگاه‌شان پر از ناامیدی است. گویا رهایی از این رفت ‌وآمدهای ملال‌آور و زمانی که کش می‌آید دشوار است.
آفتاب‌‌نیوز : رفت‌وآمد هر روزه بین محل زندگی و محل تحصیل یا کار چقدر زمان ما را تلف می‌کند؟ هر لعابی که صبح‌دم به روحیه‌مان و ظاهرمان بزنیم، لاجرم در ساعات برگشت از فرط انتظار رنگ می‌بازد. کافی است شغلی روزانه داشته باشید تا این روزمرگی را درک کنید. اما بخش زیادی از این زمان ما در رفت‌وآمدهای روزمره و در «صف» ها تلف می‌شود.


از سوی دیگر این روزها مردم برای هر چیزی صف می‌کشند؛ صف‌هایی که هیچ لزومی ندارد. برای مثال همین دو هفته گذشته سر ماجرای بنزین صف‌های طویلی شکل گرفت در حالی که اساساً نیازی به این صف‌ها نبود و بنزین کالایی حیاتی نیست. صف شکر، صف گوشت، صف نانوایی، صف مدرسه، صف فروشگاه، اتوبوس، تاکسی، سینما، مترو، اداره، ترمینال، سفارت، نذری، بیمارستان، صف آب، بنزین، عابر بانک، رستوران، ترافیک، وام، یارانه، صف جزوه و… بپذیریم که صف جز جدایی‌ناپذیر و لاینفک زندگی روزمره ما شده و به نوعی باج دادن به زندگی شهری است.


سال‌های گسترش شهرنشینی به معنای امروز در ایران که از اوایل دهه ۴۰ شمسی آغاز شد، در کنار هزاران پدیده نوین، صف را نیز به زیست‌جمعی ایرانیان افزود. حالا باید قبول کنیم که بخش قابل‌توجهی از وقت‌مان در انواع و اقسام صف‌ها می‌گذرد و روزی دو سه ساعت در صف بودن و انتظار ایستادن، تقریباً ۱۰ درصد از کل روز را شامل می‌شود که اگر در عدد امید به زندگی یا همان طول عمر ضرب شود، رقم قابل‌توجهی از زمان و زندگی‌مان را به خود اختصاص می‌دهد. در این میان روایت مردم از «صف‌نشینی» و اتلاف زمان در آن در نوع خود جالب به نظر می‌رسد. به همین منظور با ورود به چند صف، زمانی را هم‌صحبت درصف‌ماندگان شدم.


نیمی از زندگی ما در دهه ۶۰ در صف سپری شد


«حسین» کارمندی بازنشسته است. او به روایت تجربه‌های صف‌نشینی‌اش در دهه ۶۰ می‌پردازد و به «توسعه ایرانی» می‌گوید: «نیمی از زندگی من و هم‌نسلانم در سال‌های دهه ۵۰ و به‌ویژه دهه ۶۰ در صف سپری شد. صف‌هایی که در گوشه‌گوشه شهرهای بزرگ و روستاهای کشور برای دریافت کالا و خدمات تشکیل می‌شد. در آن سال‌ها دیدن جمعیتی که گاه در یک صف و گاه به تفکیک جنسیت در دو صف جداگانه اما با مقصدی واحد، ردیف شده بودند، به تصویری عادی و روزمره بدل شده بود و انبوه جمعیت و محدودیت کالا و خدمات، نیازمند برقراری نوعی نظام اولویت‌بندی برای واجدین شرایط بود. صف، ساده‌ترین و مهم‌ترین شیوه برای تحقق این وضعیت محسوب می‌شد.»


او ادامه می‌دهد: «نان و نفت دو کالای ضروری بود که تأمین آن با ایستادن در صف معنا می‌یافت. صف این دو کالا از آن حیث که هم جزو نیازهای روزمره بود و هم گستره آن تمام اقشار و طبقات را دربرمی‌گرفت، همواره پررونق بود. به تدریج و به موازات تنوع تولید و فروش کالاها و خدمات جدید، بر تعداد صف‌ها نیز اضافه شد. علاوه بر صف‌های معمول نفت و نان، شاهد تجمع‌های صف‌محور برای دریافت کالاهای کوپنی و همچنین کالاهای کمیابی همچون دارو، شیرخشک و حتی لوازم یدکی ماشین نیز بودیم.»


زندگی شهری الزامات خاص خود را دارد


در گذشته بعضی از صف‌ها عرصه تولید، توزیع و تفسیر اخبار بود و در کنار رسانه‌های رسمی کم‌شمار، خود یک خبرگزاری به حساب می‌آمد. نمونه آن صف نانوایی است. «آخرین نفر شمایید؟» این گزاره هنگامی گفته می‌شود که صف شلوغ و بی‌نظم است. به یک صف نانوایی می‌روم. درست روبروی من، کنار جدول‌های خیابان، مردی خوشرو ایستاده است. با یک دستش، دست پسر نوجوانی را گرفته و بر بازویش هم بچه‌ای را حمل می‌کند.


«رضا» ۳۹ ساله به «توسعه ایرانی» می‌گوید: «ببینید زندگی شهری الزامات خاص خودش را دارد. یک بخش از این موضوعی که شما مطرح می‌کنید، شخصی است و بخشی دیگر جبر زندگی شهری است. حالا من در مجموع می‌گویم که تقریباً هفته‌ای ۱۲ ساعت در مکان‌هایی که می‌روم، معطل می‌شوم. شما حساب کن این به معنی ماهانه ۵۰ ساعت تأخیر و علافی در زندگی است.»


از موضوع خوشش می‌آید، موبایلش را درمی‌آورد و به محاسبه روزگارانی از عمرش که در صف بر باد رفته است، می‌پردازد: «اگر ماهانه دو شبانه روز در صف باشم، هر سال ۲۴ شبانه روز را در صف می‌مانم.» تا به اینجا راضی نمی‌شود و ادامه می‌دهد: «اگر ۵۰ سال عمر کنم…» در نهایت به این نتیجه می‌رسد که سه سالی را در انتظار و در صف می‌ماند.


صف نانوایی‌ها از بقیه صف‌ها نسبتاً صمیمی‌تر است؛ آنجا که مردم جمع شده در صف، معمولاً اهل یک محله هستند و کم‌وبیش همدیگر را می‌شناسند. در این مدل صف‌ها اطلاعات در صف ردوبدل می‌شود و مردم در مورد مسائل روزمره با هم صحبت می‌کنند و در حال شکل‌دادن یک گفتمان هستند. اخبار روز تحلیل می‌شود. گرانی کالاها مورد بحث و مجادله قرار می‌گیرد. درمورد مشکلات محله‌ها گفت‌وگو می‌شود. تا جایی که می‌توان گفت که افکار عمومی محله‌ها در صف‌های نانوایی شکل می‌گیرد و جهت پیدا می‌کند. بعضی هم ایستادن در صف از حوصله‌شان خارج است و یک نفر را مشخص کرده و نوبت می‌گیرند و دنبال کارشان می‌روند تا نوبت‌شان فرارسد. برای این بخش از شهروندان صف معنای جز «نوبت» و «انتظار» ندارد و این مفاهیم تداعی‌کننده «هدر دادن» و «تلف کردن» زمان هستند.


«زمان» ی که باید خریده شود


به تجریش همیشه شلوغ می‌روم؛ جایی که پیاده‌روهایش در روزهای عادی هم حالتی صف‌مانند دارند. به وارسی صف‌های خیاطی در پاساژ اتحاد در وسط بازار تجریش آمده‌ام. پاساژی که مخصوص دوخت‌ودوز پارچه‌والبسه و کیف‌وکفش است. برای کوتاه کردن قد شلواری که خریده بودم، پیش یکی از خیاط‌ها رفتم. گفت: «کار شما برای فردا آماده می‌شود.» گفتم: «خیلی طول نمی‌کشد و در حد کوتاه کردن است.» گفت: «وقت ندارم.»


در همین حال یک مشتری می‌آید. او هم برای کوتاه کردن پاچه شلوار و رفو کردن آمده است. به او هم همین را می‌گوید. اما مشتری وقتی به خیاط پیشنهاد می‌دهد که پنج هزار تومان بیشتر از قیمت مقطوع پرداخت می‌کند، کار او را در اولویت قرار داده و فوری انجام می‌دهد. در این حالت کسی که «ندارد» باید منتظر و در صف بماند. اینجا صف معنی خود را ازدست می‌دهد و قافیه را به پول می‌بازد. می‌توان گفت که آدم‌ها هر چقدر از نظر طبقه اجتماعی فرودست‌تر باشد، «زمان» بیشتری را در انتظار می‌مانند. اینجا می‌توان از «کالایی‌شدن» زمان گفت؛ «زمان» ی که باید خریده شود.


صف زیرزمینی در مترو


در همین حالِ تهران‌گردی‌ام، وارد مترو چهارراه ولی‌عصر می‌شوم. انبوه جمعیت مسافران، صف طویلی را روبه‌روی واگن قطار شکل داده است. درِ واگن که باز می‌شود، موازی درهای ورودی قطار به صف می‌ایستیم تا مسافران از قطار خارج شوند و ما سوار شویم. توده هوای گرم از داخل واگن‌ها بیرون می‌آید. در مترو سکوت و درخودماندگی مسافران طاقت‌فرساست. صدایی از کسی بیرون نمی‌آید جز به ضرب یا شتم. حوصله‌ام که سر می‌رود خودم را سرگرم نگریستن به مدل‌های لباس مسافران و آرایش سروصورت مردم می‌کنم. در این هنگام پیرمردی بذله‌گو سکوت مترو را می‌شکند و با خواندن غزل‌هایی از حافظ از این واگن به آن واگن می‌رود و چشم‌های سرگردان را به خود خیره می‌کند. این بیتش یادم ماند: «بس بگشتم که بپرسم سبب درد فراق / مفتی عقل در این مسئله لایعقل بود».


این نمایش‌ها، تگ‌گویی‌ها و مونولوگ‌ها اگر نباشد یا چشم‌ها را باید بست و به خواب فرو برد و صدای ریل و ضرباهنگ کسالت‌آورش را مرور کرد یا آنها را به تبلیغ‌های مضحک روی دیوار مشغول کرد. از وقتِ انبار شده در واگن‌های مترو استفاده می‌کنم و لحظاتی را همدم مسافران می‌شوم. «کریم» ۴۳ ساله و آبدارچی یک شرکت در انقلاب است. تمام وقت روز او در شرکت و رفت‌وآمد مترو می‌گذرد. او می‌گوید: «حساب کنی هفته‌ای شش ساعت در مترو منتظر می‌مانم.»


افرادی که اهل اکتشاف هستند، از رفت‌وآمدشان لذت می‌برند


در این میان پژوهشی در دانشگاه هاروارد در این باره انجام شده است و آماری جالب توجه دارد. در این پژوهش آمده است که آدم‌هایی که میزان کنترل شخصی‌شان بیشتر است، از رفت و آمد روزانه بیشتر لذت می‌برند. پژوهشگران می‌گویند دلیلش این است که این افراد از رفت‌وآمد به عنوان روشی برای اکتشاف یا برنامه‌ریزی ذهنی برای روز پیش‌رو استفاده می‌کنند. در حالی که بقیه آدم‌ها، که کنترل شخصی‌شان کمتر است، سعی می‌کنند در این زمان تفریح کنند، مثلاً موسیقی گوش بدهند یا بازی کنند. بخش دیگری از این پژوهش نشان می‌دهد که افرادی که بیشتر اهل اکتشاف هستند، بیشترین لذت را از زمان رفت و آمدشان می‌برند.


با همه این صحبت‌ها هرچه زمانی که برای رفت‌وآمد صرف می‌کنید طولانی‌تر باشد آثار مخرب آن هم بیشتر است. حتی از این هم بدتر، از آنجا که ترافیک و تأخیر مترو و اتوبوس‌ها غیرقابل‌پیش‌بینی است، خود را در این شرایط قرار دادن یعنی یک رنج غیرقابل تحمل. با این حال تکنولوژی و فناوری‌های جدید بسیاری از کارها را برای انسان‌ها آسان کرده است، اما مشکل حمل‌ونقل و وقت و انرژی که در این مسیر هدر می‌رود همچنان لاینحل مانده است.


منبع: روزنامه توسعه ایرانی





۱۲ خرداد ۱۳۹۸ - ۱۰:۲۶





این صفحه را در گوگل محبوب کنید 

[ارسال شده از: پایگاه خبری آفتاب]
[مشاهده در: www.aftabnews.ir]
[تعداد بازديد از اين مطلب: 36]

bt

اضافه شدن مطلب/حذف مطلب


برچسب های کاربران:






-


اجتماع و خانواده

پربازدیدترینها
طراحی وب>


صفحه اول | تمام مطالب | RSS | ارتباط با ما
1390© تمامی حقوق این سایت متعلق به سایت واضح می باشد.
این سایت در ستاد ساماندهی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ثبت شده است و پیرو قوانین جمهوری اسلامی ایران می باشد. لطفا در صورت برخورد با مطالب و صفحات خلاف قوانین در سایت آن را به ما اطلاع دهید
پایگاه خبری واضح کاری از شرکت طراحی سایت اینتن
free stats